VI SA/Wa 514/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu na obszarze całego kraju produktu leczniczego weterynaryjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 26 stycznia 2017 r. skarżąca, I. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu na obszarze całego kraju produktu leczniczego weterynaryjnego. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że: "jej wykonanie grozi niemożliwymi do przywrócenia skutkami w postaci niemożliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą i spowodowaną z tego tytułu szkodą majątkową". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., I OZ 671/10). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 6 marca 2012 r., I OZ 116/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, o wykonaniu tego obowiązku nie świadczy samo zgłoszenie wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.