VI SA/Wa 519/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2016 r., znak [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1101/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w punkcie drugim wyroku z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2403/16 o odrzuceniu skargi K. w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] października 2016 r., znak [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego. W punkcie pierwszym wspomnianego wyroku WSA w Warszawie oddalił skargę Rady Nadzorczej L. w G. na w wymienioną decyzję Komisji Nadzoru Finansowego. W tym zakresie wyrok WSA w Warszawie nie został zaskarżony i jest prawomocny. W uzasadnieniu postanowienia z 13 grudnia 2018 r. NSA ocenił, że WSA w Warszawie odrzucił skargę K. w S. z naruszeniem art. 50 § 2 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej p. p. s. a. oraz art. 73 ust. 6 ustawy z 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1450) – zwanej dalej ustawą o skok. W ocenie NSA pomiędzy przepisami art. 50 § 1 p. p. s. a. a art. 76 ust. 3 ustawy o skok nie zachodzi relacja lex generalis – lex specialis, bowiem ten ostatni dotyczy wyłącznie podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi w interesie Kasy, nie ingerując w uprawnienia podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 p. p. s. a. Ten zaś z kolei przepis reguluje legitymację skargową m. in. organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności. Za taką – na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o skok – NSA uznał K. w S., której skarga wniesiona w niniejszej sprawie została odrzucona w. w. postanowieniem WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 153 p. p. s. a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, ale także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jednocześnie zaznaczyć należy, że wiążący charakter przypisać można tylko orzeczeniom prawomocnym, a więc zgodnie z art. 168 § 1 p. p. s. a. takim, w stosunku do których nie przysługuje środek odwoławczy. Do wiążących w rozumieniu art. 153 p. p. s. a. orzeczeń sądu administracyjnego zaliczyć należy w niniejszej sprawie zarówno wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2403/16 – w zakresie punktu pierwszego oraz niezaskarżalne z natury rzeczy postanowienie sądu odwoławczego – NSA z 13 grudnia 2018 r. Przedstawiona w wymienionym postanowieniu NSA ocena prawna – z powyżej wskazanych względów – jest dla WSA w Warszawie rozpoznającego niniejszą sprawę wiążąca. Oznacza to, że WSA w Warszawie uznaje skargę K. w S. za dopuszczalną. Skarga ta jednak nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, a to z uwagi na jednoczesne związanie Sądu w niniejszej sprawie wydanym wcześniej prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2017 r. Okoliczność ta czyni niedopuszczalnym ponowne wyrokowanie w tej sprawie, a to z uwagi na uregulowaną w art. 183 § 2 pkt 3 in fine p. p. s. a. powstałą tu następczo negatywną przesłankę procesową w postaci powagi rzeczy osądzonej (stanowiącą nota bene podstawę nieważności prowadzonego bez jej uwzględnienia postępowania). Skoro sprawa ze skargi na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] października 2016 r., znak [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego została już prawomocnie rozpoznana, niedopuszczalnym byłoby ponowne sprawowanie sądowej kontroli tego samego aktu. Ustał wszak przedmiot tego postępowania. W orzecznictwie i nauce prawa przyjmuje się, że jeżeli po wszczęciu postępowania nastąpi zdarzenie uniemożliwiające realizację jego celu, albo powodujące, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne, postępowanie to staje się bezprzedmiotowe (zob. T. Woś [w:] T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el., komentarz do art. 161, teza 1 i 5 i podane tam orzecznictwo). Skoro postępowanie przed sądem administracyjnym stało się w zaistniałym w sprawie niniejszej układzie procesowym bezprzedmiotowe, to ziściła się unormowana w art. 161 § 1 pkt 3 p. p. s. a. podstawa umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na tej właśnie podstawie prawnej orzekł jak w postanowieniu.