VI SA/Wa 52/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rezerwacji częstotliwości oddala skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Organ" lub "Prezes UKE") decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 123 ust. 1 pkt 6 oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. -Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, dalej "P.t.") po rozpatrzeniu wniosku E. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") z dnia 19 lipca 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z [...] lipca 2018 r. nr [...], na mocy której Prezes UKE cofnął rezerwację częstotliwości dokonaną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o cofnięciu rezerwacji częstotliwości. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po przeprowadzeniu przetargu, Prezes UKE, decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr[...], dokonał na rzecz Strony, rezerwacji częstotliwości z zakresu 3600-3800 MHz, obejmującej cztery dupleksowe kanały radiowe o numerach 21, 22, 23, 24 każdy o szerokości 3,5 MHz do wykorzystania w sieciach typu punkt – wiele punktów. Rezerwacja uprawniała do wykorzystywania częstotliwości w okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. na obszarze gmin wymienionych w załączniku do decyzji. Następnie Prezes UKE wszczął z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia rezerwacji. Spółka w piśmie z 15 maja 2018 r. wskazała, że zaistniałe zadłużenie z tytułu opłat za częstotliwości, "spowodowane jest wzmożonymi wydatkami w związku z udziałem spółki w realizacji projektów unijnych oraz realizacją modernizacji sieci kablowej oraz radiowej". Jednocześnie Strona wyraziła chęć spłaty zaległości w ratach, pierwsza płatność w wysokości 20.000 zł w czerwcu 2018 r., kolejne wpłaty w lipcu w wysokości 15.000 zł aż do momentu spłaty zadłużenia. W dniu [...] lipca 2018 r. Prezes UKE wydał decyzję o cofnięciu rezerwacji częstotliwości. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że Prezes UKE niedostatecznie przeanalizował okoliczności sprawy, a mianowicie nie uwzględnił przyczyn powstania zaległości oraz starań czynionych przez stronę w celu ich wyeliminowania. Ponadto, zdaniem Spółki, biorąc pod uwagę uznaniowy charakter decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości, Prezes UKE powinien rozważyć wszelkie okoliczności sprawy, w tym skalę zaległości, jej przyczyny oraz fakt uiszczania przez Stronę opłat we wcześniejszych okresach. Ponadto, Spółka podkreśliła, że prowadzi działalność służącą likwidacji tzw. białych plam w dostępie do nowoczesnych środków telekomunikacji na obszarach wiejskich i podejmie intensywne działania, by zlikwidować zadłużenie z tytułu opłat za częstotliwości do 30 września 2018 r. Rozpatrując ponownie sprawę, Prezes UKE zawiadomił Stronę o włączeniu do akt kopii decyzji Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], na mocy której odmówiono rozłożenia na raty zaległości z tytułu m.in. opłat za rezerwację. W zawiadomieniu pouczył Spółkę o uprawnieniach wynikających z art. 10 i art. 73 K.p.a., jak również o możliwości zajęcia stanowiska w sprawie w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Z uprawnienia tego Strona jednak nie skorzystała. W dniu [...] października 2018 r., Prezes UKE wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości. Po dokonaniu ponownej analizy stanu faktycznego sprawy oraz zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, Prezes UKE stwierdził, że Spółka na dzień 15 października 2018 r. zalega z opłatami za prawo do dysponowania rezerwacją za następujące okresy: - IV kwartał 2016 r. - kwota 3.525,03 zł (termin wymagalności 31 października 2016 r.); - I kwartał 2017 r. - kwota 7.117,50 zł (termin wymagalności 31 stycznia 2017 r.); - II kwartał 2017 r. - kwota 7.117,50 zł (termin wymagalności 30 kwietnia 2017 r.); - III kwartał 2017 r. - kwota 5.016,10 zł (termin wymagalności 31 lipca 2017 r.); - IV kwartał 2017 r. - kwota 7.455,00 zł (termin wymagalności 31 października 2017 r.); - I kwartał 2018 r. - kwota 7.455,00 zł (termin wymagalności 15 kwietnia 2018 r.); - II kwartał 2018 r. – kwota 7.455,00 zł (termin wymagalności 15 lipca 2018 r.); - III kwartał 2018 r. - kwota 7.455,00 zł (termin wymagalności 15 października 2018 r.). Strona do dnia wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji cofającej rezerwację częstotliwości, nie uiściła wymagalnych opłat za dysponowanie częstotliwością przyznaną rezerwacją, w łącznej kwocie 52.596,13 zł, pomimo przesłanych do niej upomnień: - UPO/CEN/1341/2016 z 14 listopada 2016 r.; - UPO/CEN/0066/2017 z 31 marca 2017 r.; - UPO/CEN/0189/2017 z 10 maja 2017 r.; - UPO/CEN/1056/2017 z 29 sierpnia 2017 r.; - UPO/CEN/1392/2017 z 22 listopada 2017 r.; - UPO/CEN/0277/2018 z 14 maja 2018 r.; - UPO/CEN/0657/2018 z 20 lipca 2018 r. Jednocześnie, Prezes UKE zwrócił uwagę, że do dnia wydania decyzji Spółka nie dokonała spłaty zaległości zarówno w terminie wskazanym w piśmie z 15 maja 2018 r., jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zobowiązała się do spłaty całej kwoty zaległości w terminie do 30 września 2018 r. Wobec powyższych ustaleń, Prezes UKE stwierdził, że Strona dopuściła się powtarzających naruszeń w obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwością przyznaną rezerwacją i po ponownej analizie okoliczności niniejszej sprawy, uznał, że została spełniona przesłanka z art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t., a więc wystąpiły powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat za dysponowanie częstotliwościami, które uzasadniają cofnięcie rezerwacji. Prezes UKE odniósł się również do kwestii uznania administracyjnego przy cofnięciu dokonanej rezerwacji częstotliwości. Zdaniem Organu, wydając decyzję o cofnięciu rezerwacji częstotliwości, stosownie do przepisu art. 7 K.p.a., miał na uwadze interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. W jego ocenie bowiem, powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat za dysponowanie częstotliwością prowadzi do zagrożenia interesu społecznego, ponieważ Spółka dobrowolnie nie uiszcza wymaganych prawem rat kolejnych opłat rocznych. Tym samym, pozostawienie w obrocie prawnym rezerwacji, uprawniającej Stronę do dysponowania częstotliwością, prowadzi do zwiększenia zobowiązań Strony wobec Skarbu Państwa z tytułu opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami. Według Organu interes społeczny przemawiać ma za tym, aby prawo do dysponowania częstotliwościami nie było utrzymywane na rzecz podmiotów, które nie wywiązują się z warunków rezerwacji częstotliwości i generują zadłużenie wobec Skarbu Państwa. Natomiast interes Spółki jest sprzeczny z interesem społecznym. W ocenie Prezesa UKE uwzględnienie interesu Spółki, przez niestosowanie sankcji wynikającej z przepisu art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t. stałoby w sprzeczności z przepisami ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz zasadami współżycia społecznego. Prezes UKE swoje stanowisko uzasadnił w ten sposób, że Strona, pomimo zapewnień, nie uregulowała zaległości za rezerwację, co oznacza, że naruszyła obowiązek wynikający z przepisu prawa. Natomiast, jeśli chodzi o argumentację Strony, że "prowadzi działalność służącą likwidacji tzw. "białych plam" w dostępie do nowoczesnych środków telekomunikacji na obszarach wiejskich", a cofnięcie rezerwacji może, "wobec braku możliwości świadczenia usług bezprzewodowo, mieć poważne skutki społeczne", to w ocenie Prezesa UKE, jako regulator rynku telekomunikacyjnego, ma on na względzie dobro konsumentów. Aczkolwiek niedopuszczalna jest sytuacja, w której w przypadku stwierdzenia wystąpienia powtarzających się naruszeń obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości, Organ nie będzie mógł skorzystać ze swoich kompetencji ustawowych, określonych w art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t., z uwagi na powołanie się przez podmiot na prowadzenie działalności służącej likwidacji "białych plam". Na potwierdzenie swojego stanowiska, Prezes UKE przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA" lub "Sąd") z 9 czerwca 2006 r. (VI SA/WA 2126/05, Legalis). Prezes UKE zwrócił również uwagę, że po wydaniu decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości została wydana decyzja z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], na mocy której odmówiono rozłożenia na raty zaległości z tytułu m.in. opłat za rezerwację. Jak wynika z uzasadnienia tejże decyzji, Spółka, pomimo złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty, nie przedłożyła wymaganej dokumentacji, a co za tym idzie zaniedbała starań o rozłożenie na raty zaległych należności. . Pismem z 21 listopada 2018 r., Strona wniosła skargę na decyzję Prezesa UKE o utrzymaniu w mocy decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości. Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S., 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz 4. o przyjęcie w poczet materiału dowodowego dokumentów załączonych do skargi. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast zaskarżonej decyzji, Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez poczynienie ustaleń odnośnie do wysokości zadłużenia Strony z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, 2. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informacji, w oparciu o jakie dowody Organ przyjął wysokość zaległości Strony wobec Organu i w jaki sposób zostały rozliczone oraz zaksięgowane, przekazywane Organowi celem likwidacji zaległości przez Stronę za pośrednictwem organów skarbowych kwoty co uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny czy przy wydaniu decyzji administracyjnej nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, 3. art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez przekroczenie przez Organ w związku z wydaną decyzją granic uznania administracyjnego i nieuwzględnienie przy jej wydawaniu w należytym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę, Prezes UKE wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność. Z daleko posuniętej ostrożności i wyłącznie z konieczności uniknięcia negatywnych skutków, w przypadku wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję w całości albo części, Organ wniósł o orzeczenie na podstawie 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku. Ponadto, Prezes UKE wniósł także o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz oddalenie wniosków dowodowych Skarżącej. Wnioski dowodowe złożone przez Skarżącą, zdaniem Prezesa UKE, należy oddalić, zwłaszcza w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, jak i w kontekście treści art. 106 § 3 P.p.s.a. Dokumenty, na które powołuje się Skarżąca i które zgłasza jako dowody zostały wytworzone po dniu wydania przez Prezesa UKE zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie mają one jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ. A zatem, w świetle przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., który mógłby stać się podstawą ich oceny, brak jest przyczyn, dla których dowody te miałyby zostać przeprowadzone. Poza tym, Spółka nie sformułowała i nie wskazała w skardze na jakie okoliczności wnioskowane przez niego dowody miałyby zostać przeprowadzone oraz jaki wpływ na wynik sprawy (w dacie orzekania przez Prezesa UKE) miałoby ich przeprowadzenie. Na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. Sąd oddalił wniosek dowody Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Prezesa UKE nie narusza – zdaniem Sądu – norm prawa materialnego wyrażonych w ustawie z dnia 6 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 123 ust. 1 pkt 6 jak również nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 K.p.a w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów K.p.a. ze zmianami wynikającymi z P.t. i ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn.zm.) Stosownie do art. 163 K.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję na mocy której strona nabyła prawo, o ile przewidują to przepisy szczególne. Przepisem szczególnym, uprawniającym Prezesa UKE do wzruszenia decyzji na mocy, której Strona nabyła prawo do wykorzystywania rezerwacji częstotliwości w niniejszym postępowaniu jest art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t. Przepis art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t., stanowi, że rezerwacja częstotliwości może zostać zmieniona lub cofnięta, w drodze decyzji Prezesa UKE, w przypadku wystąpienia powtarzających się naruszeń warunków wykorzystania częstotliwości lub obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Jest to zatem przepis szczególny w stosunku do postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących uchylanie i zmianę ostatecznych decyzji administracyjnych, na mocy których strony nabyły określone uprawnienie, mający zastosowanie w sytuacji gdy rezerwacja wykorzystywana jest w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Cofnięcie rezerwacji częstotliwości na podstawie ww. przepisu następuje jako sankcja związana w szczególności z powtarzającymi się ze strony podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości naruszeniami obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami. Jak stanowi przepis art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Wysokość, terminy i sposób uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, przez podmioty, które uzyskały to prawo oraz prawo do wykorzystywania częstotliwości w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. określało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 276 z późn. zm. - dalej "Rozporządzenie z 2016 r."). Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia z 2016 r. opłatę roczną uiszczało się jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach: 1) kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej do końca stycznia, kwietnia, lipca i października danego roku albo 2) półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku. Natomiast 1 stycznia 2018 r., weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (DZ.U. z 2017 r., poz. 2407) - dalej "Rozporządzenie z 2018 r.". Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia z 2018 r. opłatę roczną uiszcza się w ratach kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej, w terminach do dnia 15 kwietnia, 15 lipca, 15 października i 31 grudnia danego roku. Zaskarżona w sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 6 u.p.t., zgodnie, z którym Prezes UKE może cofnąć rezerwację częstotliwości, jeżeli występują powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości. Na organie wydającym decyzję w tym trybie spoczywa więc obowiązek wykazania, iż dany podmiot nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwość i naruszenie tego obowiązku ma charakter powtarzający się. Użycie w przepisie art. 123 ust. 1 pkt 6 u.p.t. ustawy sformułowania "może cofnąć" oznacza, iż rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, z którym mamy do czynienia wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy. W ocenie Sądu podkreślić należy, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141). Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zatem czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowoadministracyjną (podobnie /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 1996 r., sygn. akt SA/Ka 1543/95, Biuletyn Skarbowy 1997, Nr 2, s. 29). Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83). W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zebrany przez organ, materiał dowodowy, z którego wynika, iż stan zaległości w uiszczaniu przez Stronę opłat za dysponowanie częstotliwością istniał już w 2016 r. i zachodziła konieczność prowadzenia wobec Strony postępowania egzekucyjnego, był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Prezes UKE prawidłowo uznał, iż pomimo upływu terminów płatności, a także pomimo przesłanych do strony skarżącej stosownych upomnień, należne opłaty za rezerwację częstotliwości za wskazane w decyzji okresy – nie zostały wniesione. Z uwagi na powstałe zaległości opłaty były egzekwowane w ramach postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu nie ulega więc wątpliwości, iż skarżąca dobrowolnie nie wpłacała należności z tytułu opłat, skoro organ zmuszony był do wszczynania postępowań egzekucyjnych. Za dobrowolne można by uznać te wpłaty, które skarżąca uiściłaby w terminie sama, bez potrzeby wysyłania upomnień przez Prezesa UKE, albo przynajmniej te, które uiściłaby w wyniku reakcji na pisemne upomnienia lub wezwania przedegzekucyjne wystosowane przez organ. Trudno bowiem mówić o dobrej woli w sytuacji, gdy strona wpłaca należności wobec Organu dopiero wtedy, gdy organ – działając na podstawie art. 187 u.p.t. - wszczyna egzekucję obowiązków o charakterze pieniężnym. Według Sądu powyższe dowodzi, iż skarżąca nie wnosiła w terminie opłat należnych za prawo do wykorzystywania częstotliwości i powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat spowodowało obowiązek wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia rezerwacji częstotliwości. Co więcej, należy – zdaniem Sądu - zauważyć, iż pomimo zadeklarowania przez skarżącą w piśmie z dnia15 maja 2018 r., jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zobowiązała się do spłaty całej kwoty zaległości w terminie do 30 września 2018 r. do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy zaległych opłat nie uiściła. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi w szczególności niewykazania przez organ stosownymi dowodami, iż Skarżąca zalegała z opłatami z tytułu rezerwacji częstotliwości, stwierdzić należy, iż nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W aktach sprawy znajduje się pismo organu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wraz z upomnieniami wysłanymi do Strony za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wśród których pierwsze z upomnień datowane jest na [...] marca 2015 r., późniejsze dotyczą poszczególnych okresów 2016 r., 2017 r. i 2018 r. Pismem z 20 kwietnia 2018 r. organ zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia częstotliwości, na które Spółka odpowiedziała pismem z 15 maja 2018 r., z którego wynika, że ma świadomość powstałych zaległości i deklaruje dobrowolną spłatę powstałego zadłużenia. Oprócz upomnień w aktach sprawy znajduje się szczegółowe zestawienie zaległych należności za poszczególne rezerwacje częstotliwości i pozwolenia radiowe, o których organ 16 października 2018 r. poinformował Spółkę o zadłużeniu na dzień 15 pażdziernika 2018 r. W decyzjach obu instancji wskazano też aktualne kwoty zaległości. Na stronie 5 i 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Organ szczegółowo opisał wysokość posiadanych przez Stronę zaległości oraz terminy płatności, z których Strona się nie wywiązała. Ustalenia te nie były kwestionowane przez Skarżącą. Strona nie skorzystała również z przysługującego jej prawa zapoznania z zebranym w sprawie materiale dowodowym mimo, że o możliwości tej była informowana przez Organ. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, bez znaczenia pozostaje ustalenie, ile Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wyegzekwował środków finansowych od kontrahentów Spółki. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest decyzja w przedmiocie cofnięcia częstotliwości z uwagi na zaległości z tytułu opłat za dysponowanie częstotliwością przez Spółkę E., a nie jej rozliczenia z kontrahentami oraz ile tych należności wyegzekwował Naczelnik Urzędu Skarbowego. Z tych względów Sąd oddalił wniosek dowodowy Strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych przez Skarżącą do skargi tj. informacji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 22 października 2018 r., pochodzących z akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki E., zawierającej rozliczenie uzyskanych w okresie od 1 do 22 października 2018 r. kwot w postępowaniu egzekucyjnym, bowiem nie mają one związku z rozpoznawaną sprawą. Brak było więc podstaw do przeprowadzenia powyższego dowodu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przedłożone przez Stronę dokumenty, jak już Sąd wskazał wyżej, nie dotyczą istoty rozpoznawanej sprawy. Strona skarżąca nie wykazała, iż zaistniały w sprawie istotne wątpliwości, których wyjaśnienie należało uznać za niezbędne i wyjaśnieniu którym mogłyby służyć załączone do skargi dokumenty. Podsumowując tę część rozważań, wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat, których dopuściła się Strona skarżąca stanowią – według Sądu - ewidentną podstawę do cofnięcia rezerwacji częstotliwości. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi tj. przekroczenia przez Organ granic uznania administracyjnego i nieuwzględnienia w wydanej decyzji w należytym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wskazać należy, iż jest on również bezzasadny. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – należy uznać, iż Prezes UKE dokonując, jednoznacznych ustaleń stanowiących podstawę do podjęcia decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a. – uzasadnił, na czym polegał słuszny interes społeczny oraz słuszny interes Obywateli. Należy zgodzić się z organem i uznać, iż w rozpoznawanej sprawie wspomniany interes wyraża się w obowiązku zapewnienia efektywnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami gospodarowania zasobami częstotliwości, które niewątpliwie są dobrem ograniczonym. W ocenie Sądu należy uznać, iż utrzymywanie stanu, w którym częstotliwości, jako dobro o ograniczonym zasobie – są wykorzystywane, a podmiot uprawniony na podstawie decyzji, do ich wykorzystywania nie uiszcza wymaganych prawem opłat rocznych, prowadzi do zagrożenia interesu społecznego jak i słusznego interesu Obywateli. Niewątpliwie w odniesieniu do decyzji uznaniowych organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu Obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Pamiętać przy tym należy, iż interes strony skarżącej winien być przy tym "słuszny" w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego jej tylko przekonania. Stwierdzić należy, iż Prezes UKE – powołując się na przepisy u.p.t. – miał prawo przyjąć również, iż pozostawienie decyzji o rezerwacji częstotliwości w obrocie doprowadzić by mogło do powiększenia zadłużenia strony skarżącej wobec Skarbu Państwa. Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącą zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organ, iż Skarżąca realizacje działalność telekomunikacyjną świadczoną na terenie woj. Z. w ramach programów likwidacji tzw. "białych plam " i przeciwdziałaniu tzw. wykluczeniu cyfrowemu, podkreślić należy, iż wszystkie te okoliczności zostały rozważone przez Organ oraz przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str.6 - 9). W ocenie Sądu Organ trafnie uznał, iż nie leży w interesie społecznym oraz słusznym interesie Obywateli notoryczne niewywiązywanie się przez podmiot prowadzący działalność telekomunikacyjną z jednoznacznych obowiązków ustawowych (w tym m.in. z obowiązku uiszczania stosownych opłat), a następnie powołanie się na fakt prowadzonej przez siebie działalności, celem uzasadnienia rzekomego braku możliwości skorzystania przez Prezesa UKE z jego kompetencji ustawowych, w tym m.in. określonych przepisem art. 123 ust. 1 pkt 6 u.p.t. W opinii Sądu należy w tej sytuacji uznać, iż poczynione przez Prezesa UKE ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Prezes UKE nie dopuścił się – według Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się nie tylko na materiale zgromadzonym w sprawie, ale także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez Spółkę, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.