VI SA/Wa 528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] listopada 2006 r. (decyzja SMP) Prezes UKE wyznaczył T. Sp z o.o. jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym i nałożył na nią szereg obowiązków regulacyjnych, w tym przedstawienie i zatwierdzenie Oferty Ramowej o treści zgodnej z załącznikiem nr 1 do decyzji SMP. Decyzja ta nie jest ostateczna. W wyniku rozpoznania wniosku spółki, decyzją z [...] listopada 2007 r., Prezes UKE zmienił projekt Oferty Ramowej i zatwierdził go w brzmieniu zawartym w załączniku nr 1 do decyzji z [...] listopada 2007 r. Decyzją z [...] października 2008 r., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ uchylił decyzję z [...] listopada 2007 r. w części dotyczącej pkt 2.9, 9.3.1., 16.1, 16.3, 10.1 załącznika nr 1 do wskazanej decyzji oraz utrzymał w mocy tę decyzję w pozostałym zakresie. Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji z [...] października 2008 r. w całości oraz o uchylenie decyzji z [...] listopada 2007 r. w części utrzymanej w mocy. Postanowieniem WSA w Warszawie z 26 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2509/08 skarga ta została odrzucona, z uwagi na niewłaściwość sądu administracyjnego. Postanowieniem z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 632/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. W wyniku rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 155/11 oddalił skargę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd przypomniał zasady związania wojewódzkiego sądu administracyjnego wyrokiem NSA na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zmienił się stan prawny w następstwie wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 85 poz. 716). W nowych przepisach zawarto m.in. definicję legalną obowiązku regulacyjnego. Jednakże, antycypując dokonane zmiany, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne powołanie się na definicję zawartą w znowelizowanym art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171 poz. 1800 ze zm.) w procesie wykładni przepisów tej ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji. WSA podkreślił, że w następstwie nowelizacji nie uległy zmianom jednostki redakcyjne art. 42 i 43 p.t., z czego wynika, że omawiana zmiana legislacyjna miała wyłącznie na celu dookreślenie pojęcia obowiązku regulacyjnego, nie zaś zmianę kwalifikacji (charakteru prawnego) któregokolwiek z nich. Sąd uznał, że NSA uwzględnił zmieniony stan prawny. Następnie WSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie miał również zastosowanie art. 269 § 1 p.p.s.a. z uwagi na stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS 1/09, w której wyjaśniono, że sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE na podstawie art. 43 ust. 1 p.t. nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o której mowa w art. 206 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy o zmianie p.t. Stanowisko to ma moc ogólnie wiążącą, co oznacza, że dopóki nie nastąpi jego zmiana wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych powinny je respektować. W rozpoznawanej sprawie nie zmienił się natomiast stan faktyczny, który został przypomniany przez Sąd. Sąd wskazał, że w świetle p.t. prawo własności przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, czy, precyzyjniej określając, możliwość wykonywania tego prawa doznaje ograniczeń, jednak skarżąca nie jest pozbawiona prawa do wynagrodzenia, ponieważ stosownie do Oferty Ramowej wynagrodzenie jest jej zagwarantowane. W ocenie WSA, trafne jest twierdzenie Prezesa UKE, iż właściwym rozwiązaniem jest postanowienie Oferty Ramowej, które reguluje pobieranie opłat od chwili rozpoczęcia emisji w oparciu o udostępnioną infrastrukturę, czyli od momentu realnego wykorzystania przez Przedsiębiorcę Korzystającego dostępu i rozpoczęcia świadczenia usług, co równolegle wiąże się z ponoszeniem przez skarżącą kosztów. Sąd zgodził się z oceną Prezesa UKE, że decyzja SMP nakłada na T. obowiązki regulacyjne w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez skarżącą dostępu do jej infrastruktury, służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym, co wynika zarówno z art. 34 p.t., jak i z zawartych w Ofercie Ramowej definicji pojęcia Infrastruktury i Obiektu. W ocenie Sądu, trafne jest stanowisko Prezesa UKE, iż przywołane definicje Infrastruktury oraz Obiektu powinny być rozważane w kontekście całokształtu obowiązującego w Polsce porządku prawnego (w tym art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny – Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm.), charakteru ofert ramowych oraz celów ustawy p.t.. Zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 p.t. przez dokonanie zmiany w treści Oferty Ramowej, polegającej na zmianie definicji siły wyższej, należało uznać za niezasadny, gdyż wprowadzona w Ofercie Ramowej definicja Siły Wyższej odpowiada ujmowanemu w orzecznictwie i doktrynie jej znaczeniu, co Prezes UKE wyraźnie udokumentował. Sąd nie potwierdził oceny skarżącej, iż ingerencja Prezesa UKE, poprzez przyjęcie w zasadzie tożsamej definicji siły wyższej, była bezzasadna. Zdaniem WSA zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasad proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do organów państwa nie zasługuje na uznanie. Sąd wskazał, że postępowanie spełnia wymogi określone w art. 8 k.p.a., a zaskarżone decyzje są przejawem działania organu zmierzającym do urzeczywistnienia zasady zaufania obywateli do organów państwa, ponieważ to interes społeczny był jedną z istotnych przesłanek wydania decyzji. Prezes UKE ustalił w wystarczającym stopniu okoliczności faktyczne sprawy, które znajdują wyraz głównie w obszernym materiale zgromadzonym w sprawie, a także w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania przez skarżącą oraz uczestników postępowania. WSA stwierdził, że zarzut naruszenia art. 189 ust. 2 pkt 2 lit. c) p.t. poprzez naruszenie zasady równego traktowania (niedyskryminacji w traktowaniu) przedsiębiorców telekomunikacyjnych poprzez niesymetryczne uregulowanie w treści Oferty Ramowej zakresu odpowiedzialności T. i Przedsiębiorców Korzystających nie znajduje oparcia w postanowieniach Oferty Ramowej (pkt 4.6) i jest niezasadny. Sąd wskazał, iż Prezes UKE mając na uwadze uzasadnione interesy obu stron, wprowadził do Oferty Ramowej jasne i zgodne z regułami prawa powszechnie obowiązującego zasady odpowiedzialności, które ustalają je w sposób jednakowy dla skarżącej i Przedsiębiorcy Korzystającego. Powyższe uregulowania w tym zakresie zostały oparte na ogólnych przepisach prawa cywilnego. Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 i 2 p.t. poprzez wprowadzenie możliwości udostępnienia przez Przedsiębiorcę Korzystającego osobom trzecim całości lub jakiejkolwiek części Przedmiotu Dostępu, ma charakter ogólnikowy i jest niezasadny wobec brzmienia pkt 18.1 Oferty Ramowej (postanowienia końcowe), który stanowi, iż: "Żadna ze Stron nie może przenieść praw lub obowiązków wynikających z Umowy na rzecz osób trzecich, bez uprzedniej pisemnej zgody drugiej Strony". Sąd uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. poprzez wprowadzenie do decyzji z [...] października 2008 r. zmian pogarszających sytuację T. w porównaniu do treści decyzji z [...] listopada 2007 r., ponieważ art. 139 k.p.a. dopuszcza możliwość zmiany przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu I instancji na niekorzyść strony odwołującej się w przypadkach wymienionych w tym przepisie (rażące naruszenie prawa lub rażące naruszenie interesu społecznego), a w sprawie racjonalnym było ułatwienie możliwości Przedsiębiorcom Korzystającym świadczenia usług uregulowanych w Ofercie Ramowej również w przypadku nowej lokalizacji, co nie powinno być traktowane jako pogorszenie sytuacji skarżącej. WSA nie podzielił zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do przedwczesnego wprowadzenia do treści Oferty Ramowej usług dostępu do Infrastruktury służącej do emisji cyfrowej, gdyż: nieuregulowanie w formie odrębnej ustawy (o cyfryzacji) zagadnień emisji cyfrowej nie oznacza, że kwestie te nie mogły być objęte regulacją Oferty Ramowej; decyzją SMP Prezes UKE nałożył na skarżącą obowiązek w zakresie dostępu, który nie jest ograniczony ze względu na technologie dostępu. Nadto, skarżąca już obecnie posiada infrastrukturę, dzięki której możliwe jest świadczenie usługi naziemnej cyfrowej transmisji programów telewizyjnych i radiowych. Aby rynek tych usług mógł się rozwijać, zdaniem Prezesa UKE, musi być zapewniony innym przedsiębiorcom dostęp do infrastruktury T., poprzez uregulowanie tej kwestii w Ofercie Ramowej. Zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia zasad procedury rozpatrywania Wniosków o Dostęp, Sąd uznał za niezasadny, wskazując, że postępowanie w przedmiocie Oferty Ramowej zostało przeprowadzone z pełnym poszanowaniem powyższych zasad. Strony były w toku postępowania wielokrotnie wzywane do zajmowania stanowisk odnośnie szeregu kwestii, były też na bieżąco informowane o stanowiskach innych stron, do których miały możliwość się odnieść i z którego to prawa korzystały. Prezes UKE zebrał pełen materiał dowodowy, zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia zbyt krótkich terminów usuwania awarii. W piśmie procesowym z [...] marca 2011 r. skarżąca podniosła również, że z art. 7(3) Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L nr 108 poz. 33) oraz art. 8(4) Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (Dz. Urz. UE L nr 108 poz. 7 ze zm.), a także art. 18 p.t. w zw. z art. 15 p.t., będących odpowiednikiem powołanych przepisów dyrektyw UE, wynika, że w sprawie nałożenia obowiązku regulacyjnego dotyczącego dostępu telekomunikacyjnego obligatoryjne jest przeprowadzenie postępowania konsolidacyjnego. Treść wspomnianych przepisów, a zwłaszcza art. 15 -20 p.t. jest jasna, jednakże należy pamiętać, że postępowanie konsolidacyjne dotyczy obowiązków regulacyjnych – co stwierdziła wprost sama skarżąca. Tymczasem przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja podjęta na podstawie art. 43 ust. 1 p.t., która – zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA – nie ma charakteru regulacyjnego. W tym stanie rzeczy żądanie, by jej wydanie było poprzedzone postępowaniem konsolidacyjnym, jest nieuzasadnione. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez T. sp. z o.o., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie sygn.. II GSK 1809/11 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania stwierdzając w konkluzji, iż orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie poddaje się kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku stwierdził, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien rozpoznać wszystkie zarzuty skargi w kontekście zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, bez względu na to, czy działania organu są w ocenie Sądu słuszne z punktu widzenia prowadzonej przez organ polityki rynkowej. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym należy podzielić zawarte w skardze zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi, bowiem art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Organ winien zatem odnieść się do wszystkich twierdzeń podniesionych przez strony, wskazać, które uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie i dlaczego. Następnie wskazać, które okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie uznaje za udowodnione, w oparciu o jakie dowody, a którym dowodom odmawia wiary i mocy dowodowej i dlaczego. Jeśli jakieś okoliczności podnoszone przez stronę organ uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie winien wskazać, które i dlaczego. Podobnie jeśli dowody przedstawione przez stronę nie zmierzają w ocenie organu do wykazania okoliczności istotnych w sprawie, to ocena ta winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tylko uzasadnienie odpowiadające takim wymogom spełniać będzie wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a, a w konsekwencji odzwierciedlać wypełnienie przez organ wymogów określonych w art.7, 77 i 80 k.p.a. Tym samym, w ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni, bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. W rozpoznawanej sprawie decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie spełnia omówionych wyżej kryteriów. Zasadnym jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 6 i 8 kpa poprzez naruszenie zasad proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do organów Państwa. Trafnie podnosi skarżąca, iż wprowadzone przez Prezesa UKE do OR zasady odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie Umowy o Dostęp są nierównomierne. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Prezes UKE stwierdził, iż "...przepisy zawarte w projekcie Oferty przedstawionym przez TPE wyraźnie dyskryminowały PK, a odpowiedzialność wskazana w tym podpunkcie była szczegółowo opisana jedynie w stosunku do Przedsiębiorcy Korzystającego. Prezes UKE zmienił przepisy w taki sposób, aby odpowiedzialność była ustalona w sposób jednakowy dla Stron umowy o Dostępie i nie faworyzowała żadnego z przedsiębiorców. Nadto został dodany podpunkt 6 i 7 opisujący dodatkową procedurę w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usług wynikających z umowy o Dostępie." W decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w omawianym zakresie Prezes UKE dokonał jedynie zmiany treści pkt 9.3.1 poprzez uchylenie postanowienia: "T. jest obowiązany do zapłaty kary umownej bez względu na wysokość poniesionej szkody" i zastąpienie go postanowieniem o treści: "Strony są zobowiązane do zapłaty kary umownej bez względu na wysokość poniesionej szkody". Natomiast pozostałe postanowienia dotyczące zasad odpowiedzialności stron pozostały bez zmian. Należy zauważyć, iż całość zasad odpowiedzialności określonych w pkt 4.6 OR należy rozpatrywać łącznie z postanowieniami dotyczącymi kar umownych określonymi w pkt 9.3 OR. Oferta Ramowa przewiduje, iż skarżąca ma ponosić pełną odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną Przedsiębiorcy Korzystającemu (pkt. 4.6.), dotyczy to zarówno straty rzeczywistej jak i utraconych korzyści. Natomiast, jak wynika z treści pkt 9.3 Ofert Ramowej w znacznej mierze odpowiedzialność Przedsiębiorcy Korzystającego wobec skarżącej ogranicza się do kar umownych. Nadto Prezes UKE nie wyjaśnił co należy rozumieć jako "uzasadnioną przesłankę" warunkującą dochodzenie przez skarżącą odszkodowania przekraczającego wysokość kary umownej. Należy także zauważyć, iż w stanowisku organu brak jest szczegółowych rozważań, w jaki sposób z zasady wspierania rozwoju skutecznej konkurencji i zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności ceny i jakości usług telekomunikacyjnych wywiódł, że skarżąca ma bez wynagrodzenia świadczyć na rzecz innego podmiotu gospodarczego usługi związane z przyłączeniem jego do swojej infrastruktury i możliwości przyszłego korzystania z niej. Organ nie wyjaśnił także, dlaczego skarżąca nie ma prawa do wynagrodzenia za faktyczne korzystanie z jej mienia przez inny podmiot, dopóki ten podmiot sam nie będzie otrzymywał wynagrodzenia od osób trzecich za to, że świadczy im konkurencyjne wobec skarżącej usługi z wykorzystaniem jej mienia. Organ nie wskazał faktów i dowodów uzasadniających hipotezę, że skarżąca będzie przedłużała rozpoczęcie świadczenia usług przez przedsiębiorcę korzystającego. Również kwestią wymagającą szczegółowej analizy było obciążenie skarżącej kosztami wynikającymi z opóźnienia wydawania przedsiębiorcy korzystającemu odpowiednich zezwoleń jak i fakt, że część infrastruktury jest wyłącznie w jej posiadaniu, które może utracić. Nadto trafnym jest twierdzenie skarżącej, iż wprowadzone przez Prezesa UKE w pkt. II. 1 zaskarżonej decyzji rozwiązanie zgodnie z którym "(...) Przedsiębiorca Korzystający przedstawia do akceptacji T. wniosek o dostęp w nowej lokalizacji, wraz ze wskazaniem wymagań technicznych i finansowych. Akceptacja takiego wniosku przez T. następuje w drodze zawarcia porozumienia stanowiącego załącznik do Umowy o Dostęp" pogarsza uprawnienie skarżącej, jako strony, bowiem traci ona możliwość stosowania standardowej procedury rozpatrywania wniosku o dostęp Przedsiębiorcy Korzystającego na rzecz wprowadzonej przez Prezesa UKE zmiany. Takie uregulowanie powoduje także, iż skarżąca, pomimo, iż faktycznie wykonać będzie wywiad techniczny dotyczący nowej lokalizacji z tytułu tej usługi nie będzie mogła obciążyć Przedsiębiorcy Korzystającego opłatą, przeprowadzenie wywiadu technicznego przewidziane jest bowiem jedynie dla standardowej procedury rozpatrywania wniosku o dostęp, a nie modyfikacji warunków dostępu. Zasadnym jest w ocenie Sądu także zarzut naruszenia jest art. 7, 77, kpa poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wprowadzenia do treści Oferty Ramowej przedwcześnie usług Dostępu do Infrastruktury służącej do emisji cyfrowej, albowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji usługi te nie mogły służyć do świadczenia usług telekomunikacyjnych (nadawania cyfrowego) ze względu na brak stosownych aktów prawnych. Również zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia zasad procedury rozpatrywania Wniosków o Dostęp. Rację ma bowiem skarżąca, iż w przeprowadzonej analizie Prezes UKE nie wykazał w jakim zakresie, w przypadku procedury rozpatrywania wniosków zaproponowanej przez T. w projekcie OR, dochodzi do nierównoprawnego traktowania Przedsiębiorcy Korzystającego przez skarżącą. Prezes UKE winien także szczegółowo przeanalizować rzeczywisty skutek, jaki wprowadzone zmiany mogą wywołać jak również dokonać oceny, czy terminy przedstawione przez skarżącą są nieprawidłowe. Sąd podzielił nadto zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez niewyjaśnieni przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia zbyt krótkich terminów usuwania awarii. Reasumując powyższe Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego i jako wadliwe winno być wyeliminowane z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie po uwagę przedstawione powyżej rozważania mając przy tym na względzie skutki spowodowane wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r. w sprawie VI ACa 750/11 oraz stanowisko Komisji Europejskiej z dnia 30 lipca 2010 r. – SG-Greffe (2010) D/11933. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.