VI SA/Wa 5464/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2012 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 622) uchyliło decyzję Starosty [...] z [...] maja 2023 r. nr [...] o zatrzymaniu A. D. (Skarżący) prawa jazdy kategorii B i orzekło o umorzeniu postępowania w tym zakresie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2023 r. Starosta [...] wydał ww. decyzję o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy kategorii AM, T, B, dokument nr: [...], druk nr: [...] wydane dnia 03.10.2016 r. przez Gemeente Amsterdam do czasu ustania przyczyny zatrzymania. Decyzji niniejszej nadany został na podstawie art. 108 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonywalności. Jako powód zatrzymania prawa jazdy organ wskazał brak orzeczenia psychologicznego, o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Na wskazane badanie psychologiczne Skarżący został skierowany w dniu 20 lutego 2023 r. w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na przekroczenie dozwolonej liczby 24 punktów karnych. Skarżący nie dostarczył orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego na okoliczność niespełnienia przesłanek do zatrzymania prawa jazdy i pominięcie, że Skarżący nie mieszka od wielu lat na terenie Polski oraz że posiada prawo jazdy wydane przez Gemeente Amsterdam, nie zaś przez urząd polski. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji w części dotyczącej zatrzymania prawa jazdy kategorii B i umorzenie postępowania w tym zakresie wynikało z faktu, że w dniu [...] marca 2023 r. Starosta [...] wydał decyzję o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy tej kategorii w związku z przekroczeniem dozwolonej liczby 24 punktów karnych. Skarżący nie odwołał się od tej decyzji. W konsekwencji wywarła ona już skutek w postaci zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy kat. B i stała się prawomocna z dniem 30 kwietnia 2023 r. Organ I instancji prawidłowo natomiast zatrzymał Skarżącemu prawo jazdy pozostałych kategorii, tj. AM i T. Okolicznością niesporną jest bowiem nieprzedstawienie przez Skarżącego orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Istniała więc podstawa prawna do wydania decyzji o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy określona w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Ponadto zasady postępowania dotyczące spraw związanych z zatrzymaniem prawa jazdy w przypadku osób nie mieszkających stale na terytorium RP, czy posiadających prawo jazdy wydane w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej są jednolite, gdyż zgodnie z art. 2 pkt 1 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego z 20 grudnia 2006 r. prawa jazdy wydawane przez państwa członkowskie są wzajemnie uznawane. Skoro przepisy prawa nie uwzględniają innego traktowania kierowców posiadających prawo jazdy wydane w innym kraju, to zasady postępowania w przypadku tych kierowców są identyczne, jak w przypadku kierowców posiadających wydane prawo jazdy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: a) błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 102 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, iż po stronie organu ciążył obowiązek wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, podczas gdy organ nie był do tego ani zobligowany, ani uprawniony; b) pominięcie i niedokonanie wykładni § 14a rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231), co doprowadziło do błędnego uznania, że istniały podstawy do wydania decyzji o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy; c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego na okoliczność niespełnienia przesłanek do zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy, pominięcie faktu posiadania przez Skarżącego prawa jazdy wydanego przez Gemeente Amsterdam, nie zaś przez urząd polski oraz nieuwzględnienie faktu, iż jest on obywatelem Holandii, uznanie, że wobec Skarżącego wydano już prawomocną decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, podczas gdy postępowanie w tym przedmiocie nadal się toczy; d) niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., tj. wadliwe uchylenie decyzji w części dotyczącej zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy kategorii B i orzeczenie o umorzeniu postępowania w tym zakresie, z przyjęciem twierdzenia, że wobec Skarżącego została już wydana prawomocna decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy kat. B, od której to Skarżący rzekomo się nie odwoływał, zamiast uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania oraz konieczność wyjaśnienia wszelkich okoliczności mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzję na podstawie powołanego kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Organ odwoławczy wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby Skarżący, jak podnosi w skardze, odwoływał się od decyzji Starosty [...] z [...] marca 2023 r. o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy kategorii B w związku z przekroczeniem dozwolonej liczby 24 punktów karnych. Kopia odwołania nie została również dołączona do skargi. Dlatego SKO w [...] prawidłowo zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami uchyliło decyzję Starosty [...] z [...] maja 2023 r. o "ponownym" zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy kategorii B i orzekło o umorzeniu postępowania w tym zakresie. Orzeczenie Organu odwoławczego o uchyleniu decyzji w części, przy braku innych rozstrzygnięć, oznacza że w pozostałej części organ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Pogląd ten znajduje oparcie w literalnej wykładni art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także w stanowisku prezentowanym w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych. Oceniając zaś prawidłowość zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy pozostałych kategorii, tj. AM i T, SKO w Ciechanowie prawidłowo przyjęło, że nieprzedstawienie przez Skarżącego orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem stanowiło podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy tych kategorii określoną w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Stosownie bowiem do jego treści starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1, to jest orzeczenia psychologicznego. Trafnie również Organ odwoławczy stwierdził, że zasady postępowania dotyczące spraw związanych z zatrzymaniem prawa jazdy w przypadku osób niemieszkających stale na terytorium RP, czy posiadających prawo jazdy wydane w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej są jednolite. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 1 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.Urz.UE.L.2006.403.18) prawa jazdy wydawane przez państwa członkowskie są wzajemnie uznawane (szerzej na ten temat vide M. Niedźwiedź, Zasada wzajemnego uznawania w europejskim prawie administracyjnym na przykładzie wzajemnego uznawania praw jazdy, EPS 2020, nr 11, s. 48-59). Stosownie do treści art. 11 ust. 2 powołanej dyrektywy przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Przyjmuje się, że wskazana dyrektywa, wprowadzając w art. 11 ust. 2 wyjątek na rzecz terytorialności, pozostawia krajom członkowskim swobodę w doborze regulacji karnych i administracyjno – karnych (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1331/19 i powołane w nim orzecznictwo). Odpowiedzialność za wykroczenia, czy naruszenia dotyczące zasad w ruchu drogowym popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez kierowców posiadających prawo jazdy wydane przez organy innego państwa członkowskiego UE winna być taka sama, jak kierowców posiadających prawo jazdy wydane w RP. Dlatego bez znaczenia jest tak silnie eksponowana przez Skarżącego okoliczność, że mieszka w Holandii i nie posiada miejsca zamieszkania na terytorium RP. Dlatego zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.