VI SA/Wa 5475/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant starszy referent Magdalena Antys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. Z. kwotę 1117 (tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w W. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD", "Organ") z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...], mocą której, po rozpoznaniu odwołania M. Ż. (dalej "Skarżący", "Strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "Organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] utrzymana została kara pieniężna nałożona na Stronę w wysokości 5.000 zł (dalej: "Zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), art. 4 pkt 22 lit. h art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201) Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 1, ust. 3, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów. Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2022 r. funkcjonariusze policji z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w W., w miejscowości M., przeprowadzili kontrolę drogową ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierował M. Ż. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: M.- [...] M. Ż.. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...]dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] (dalej "protokół kontroli"). Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, a podstawą nałożenia kary było ujawnienie w toku kontroli naruszenia w postaci: "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do UTD)". Organ I instancji uznał, że w dacie kontroli Strona wykonywała w imieniu własnym krajowy transport drogowy rzeczy. Od decyzji Organu I instancji odwołanie złożył Skarżący. Strona decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że istnieją podstawy do nałożenia kary w sytuacji gdy Komenda Powiatowa Policji w W. wystąpiła do sądu o uchylenie błędnie nałożonego mandatu karnego. Skarżący wskazał, że nie ma podstawy do nałożenia kary za naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, ponieważ mandat kredytowy został nałożony błędnie o czym świadczy fakt, że policja wystąpiła o uchylenie błędnie nałożonego mandatu. Po rozpatrzeniu odwołania GITD utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Uzasadniając Zaskarżoną decyzję Organ podzielił ustalenia faktyczne Organu I instancji oraz przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Odnosząc się do zarzutów Strony GITD podniósł, że z materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] lutego 2022 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wykonywany był przewóz bez zalogowanej karty kierowcy. Organ wskazał, że według wyjaśnień Strony jazda bez załogowanej karty kierowcy w ww. dniu związana była z jazdą do warsztatu. Organ odwoławczy nie uznał powyższego wyjaśnienia, za wystarczającego do odstąpienia od ukarania za naruszenie związane z wykonywaniem jazdy bez karty kierowcy. GITD wskazał, że zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia nr [...], niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Powyższy przepis ma zastosowanie, do pojazdów, niedopuszczonych do ruchu. Jeżeli zatem pojazd został dopuszczony do ruchu, a takim był pojazd marki [...] o nr rej. [...] tym samym podczas jazdy do warsztatu naprawczego kierowca obowiązany był rejestrować swoją aktywność na karcie kierowcy. Przedsiębiorca w trakcie prowadzonego postępowania oraz do odwołania nie dołączył żadnego dokumentu, który by potwierdził, że w dniu kontroli prowadząc osobiście kontrolowany pojazd nie mógł zalogować do tachografu karty kierowcy. Tym samym, zdaniem Organu, jazda w dniu [...] lutego 2022 r. bez zalogowanej karty kierowcy nawet jeżeli była związana z jazdą do warsztatu naprawczego stanowi naruszenie, o którym mowa w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący, wnosząc do WSA w W. skargę na decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2023 r., zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, że M. Ż. w dniu [...] lutego 2022 roku kontrolowanym pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu własnym, podczas gdy tego dnia skarżący poruszał się ww. pojazdem jedynie w celu dojechania do serwisu, 2) błędne zastosowanie w niniejszej sprawie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Ip. 6.2.1. i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł, podczas gdy przepis ten nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy. Formułując powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Ponadto Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zarówno organ I instancji - [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - a także organ II instancji - Główny Inspektor Transportu Drogowego - nie dostrzegają kluczowej dla niniejszej sprawy kwestii, tj. tego, że dnia [...] lutego 2022 roku M. Ż. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M.- [...] M. Ż. w momencie skontrolowania go przez policję nie wykonywał krajowego transportu drogowego rzeczy w imieniu własnym. M. Ż. prowadził wówczas pojazd [...] o nr rej. [...] w celu udania się do serwisu i naprawy pojazdu. Na potwierdzenie powyższego do niniejszego pisma zostaje dołączona faktura VAT z dnia [...].02.22 r. z serwisu [...] T. & B. [...] Sp. z o.o. zawierająca wykaz napraw, jakie wówczas w pojeździe zostały przeprowadzone. Błędne jest w związku z tym stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który to organ konsekwentnie twierdzi, że skarżący z całą pewnością [...] lutego 2022 roku wykonywał transport rzeczy. Co więcej, Skarżący jechał wówczas samym ciągnikiem siodłowym, nie była podpięta do niego naczepa, co także wskazuje na to, że nie mógł on wówczas wykonywać transportu drogowego rzeczy w imieniu własnym, gdyż byłoby to fizycznie niemożliwe. W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi oraz jej rozpoznanie na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Natomiast w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd, w tych granicach, kontrola legalności Zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżony akt zostały podjęty z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] nakładająca na Stronę kara pieniężną w wysokości 5.000 zł. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozsądzenia czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy Skarżący w dniu [...] lutego 2022 r. wykonywał w imieniu własnym krajowy transport drogowy rzeczy. W ocenie Organu ustalenia faktyczne sprawy, w szczególności protokół kontroli potwierdzają, iż taki transport był wykonywany, a tym samym obowiązkiem Skarżącego było rejestrowanie aktywności kierowcy przy użyciu tachografu. Zdaniem Skarżącego, w czasie poprzedzającym kontrolę nie był wykonywany transport drogowy rzeczy, a przejazd kontrolowanego pojazdu był konieczny z uwagi na wizytę w serwisie [...] T. & B. [...] Sp. z o.o. Rozpoznając zaistniały spór Sąd przyznaje rację Skarżącemu, albowiem w sprawie nie zostało wyjaśniona jego istota, tj. czy w okolicznościach sprawy w sposób niewątpliwy można przyjąć, iż w dniu [...] lutego 2022 r. wykonywany był przez Skarżącego krajowy transport drogowy rzeczy. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 u stawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej ".k.p.a.") zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i ocenić cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają bowiem na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Powyższe oznacza, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy. (v. wyrok NSA z 7 lipca 2015 r., II GSK 1449/14). W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. akt I OSK 251/21). W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawą wydania Zaskarżonej decyzji był art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym – w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] lutego 2022 r., dalej "u.t.d.". Zgodnie z ust. 1 ww. przepisu, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., zawarty jest w załączniku nr 3 do u.t.d. W warunkach niniejszej sprawy Skarżącemu przypisana została odpowiedzialność za naruszenie określone w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Przedmiotowe naruszenie mieści się w grupie 6.2. ww. załącznika, tj. wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf. Z uwagi na okoliczność, iż kara pieniężna nakładana jest w związku z wykonywaniem przewozu drogowe, zasadne w ocenie Sądu jest również odwołanie się do definicji legalnej przewozu drogowego, bowiem warunkuje ona możliwość nałożenia kary pieniężnej. Definicja przewozu drogowego zawarta jest w art. 4 lit. a rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 z późn. zm., dalej "rozporządzenie 561/2006"), zgodnie z którym przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Dla kompletności regulacji Sąd wskazuje również, iż rozporządzenie 561/2006 zawiera definicję legalną pojazdu, przez który rozumie się pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że jak wynika z ustaleń zawartych w protokole kontroli, w dniu [...] lutego 2022 r. o godzinie [...] w miejscowości M. ul. [...] kontroli drogowej został poddany ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: M.- [...] M. Ż.. Z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynika, iż ww. ciągnik samochodowy poruszał się bez naczepy, a nadto jazda odbywała się bez zalogowanej karty kierowcy w tachografie. Na podstawie powyższych ustaleń organy obu instancji przyjęły, iż w dniu kontroli Skarżący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu własnym. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się pismo Skarżącego z dnia [...] marca 2022 r. zatytułowane "Odwołanie", w którym Skarżący wyjaśnia okoliczności jazdy ciągnikiem samochodowym [...], nr rej. [...] w dniu [...] lutego 2022 r. Z przedmiotowego pisma wynika, iż tego dnia jechał do wspomnianego serwisu po wykonanych w siedzibie firmy naprawach w kontrolowanym pojeździe. Kontrola serwisowa miała dotyczyć m.in. weryfikacji dokonanych napraw oraz ustalenia przyczyny nielogowania się karty w tachografie. Jednocześnie z przedmiotowego pisma wynik, iż prowadzący kontrole funkcjonariusze Policji w celu wykonania kopii dokumentów Skarżącego udali się z nim do serwisu [...]. Potwierdzeniem rzeczywistego celu jazdy ciągnikiem samochodowym [...] jest załączona do skargi faktura wystawiona przez ww. serwis z dnia [...] lutego 2022 r. Dokonując oceny całokształtu sprawy Sąd wskazuje, że przy ocenie stanu faktycznego, w oparciu o zgromadzone dowody Organ I instancji, a następnie GITD nie rozważyli istotnych, z punktu nałożenia na Stronę kary pieniężnej, okoliczności. Poza sporem jest, iż w dniu [...] lutego 2022 r. Skarżący kierował ciągnikiem samochodowym [...] nr rej. [...]. Sporne jest czy w tej dacie wykonywał w imieniu własnym krajowy transport drogowy rzeczy, bowiem wykazanie tej okoliczności warunkuje możliwość nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Skoro stosownie do definicji zawartej w art. 4 lit. a rozporządzenia 561/2006 przewóz drogowy oznacza podróż (przynajmniej w części) po drodze publicznej pojazdem (z ładunkiem lub bez), używanym do przewozu osób lub rzeczy. Jednocześnie przez pojazd rozumie się pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów (art. 4 lit. b rozporządzenia 561/2006), to prawidłowe przypisanie odpowiedzialności powinno uwzględniać ów definicje w realiach rozpatrywanej sprawy. Innymi słowy, skoro Skarżący na podstawie posiadanej licencji nr [...] (k. 8 akt administracyjnych) jest uprawniony do międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy, to ocena czy w dacie kontroli Skarżący wykonywał krajowy przewóz rzeczy nie powinna być dokonywana w oderwaniu od specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej. Niewątpliwie, stosownie do przywołanych regulacji rozporządzenia 561/2006 przewóz drogowy może być wykonywany pojazdem używanym do przewozu rzeczy, a pojazdem może być zespół pojazdów czyli pojazd silnikowy/ciągnik z naczepą/przyczepą. Bowiem w niektórych przypadkach przewóz drogowy możliwy jest wyłącznie przy zastosowaniu zespołu pojazdów. Natomiast w innych sytuacjach przewóz rzeczy lub osób faktycznie jest możliwy pojazdem silnikowym, np. tzw. "Bus". O ile faktycznie Skarżący w dniu kontroli poruszał się pojazdem, o tyle w ocenie Sądu możliwość wykonywania przezeń przewozu drogowego rzeczy nie została przez Organ dostatecznie wyjaśniona. W szczególność, że jadąc ciągnikiem samochodowym bez naczepy, niezależnie od okoliczności tego przejazdu, wykonywał przewóz drogowy bez zalogowanej karty w tachografie, co uzasadnia nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 6.2.1. załącznika 3 do ustawy o drogach publicznych. Należy podkreślić, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 3 u.t.d. (por. wyroki NSA z: 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18, 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 343/19). W związku z czym nałożenie kary pieniężnej na podstawie tego przepisu powinno być poprzedzone niebudzącymi wątpliwości ustaleniami, iż do naruszenia doszło. Odnosząc się do stanowiska Organu, iż argumentacja Strony dotycząca podróży do serwisu jest niewystarczająca do odstąpienia od nałożenia kary Sąd wskazuje, iż w pierwszej kolejności GITD powinien ustalić czy w niniejszej sprawie faktycznie wykonywany był przewóz drogowy oraz wziąć pod uwagę wyjaśnienia Strony. Dopiero poczynione w taki sposób ustalenia mogą stanowić podstawę zastosowania prawa materialnego i nałożenia na Stronę kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Reasumując, powodem uchylenia Zaskarżonej decyzji były jej mankamenty procesowe, tj. naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Uniemożliwiły one zaakceptowanie stanowiska, że w dniu [...] lutego 2022 r. Skarżący wykonywał w imieniu własnym krajowy transport drogowy rzeczy jadąc ciągnikiem samochodowym [...] nr rej. [...]. W szczególności, że pojazdem kierował przedsiębiorca jadący do serwisu samochodowego [...]. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Organ uwzględni powyższe wskazania oraz ocenę prawną Sądu. GITD ponownie rozważy czy przejazd w dniu [...] lutego 2022 r. stanowił krajowy transport drogowy rzeczy, uwzględniając stanowisko Strony. Następnie poczynione ustalenia oraz przyjęte stanowisko przekonująco uzasadni w ponownie wydanej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania WSA w Warszawie rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) zasądzając od Organu na rzecz Strony kwotę 1117 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .