VI SA/Wa 555/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący R. S. w dniu [...] stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią trudne do odwrócenia skutki. Powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I GSK 220/09) wskazujące, iż trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący stwierdził, że jego obecna sytuacja majątkowa nie pozwala na uiszczenie kwoty 3.000 zł bez uszczerbku dla utrzymania własnego i jego rodziny. Zaznaczył, iż uiszczenie nałożonej kary pieniężnej wiązałoby się z koniecznością wyzbycia się przez niego części składników majątku i zaciągnięcia pożyczki, co generowałoby dodatkowe koszty w postaci odsetek. W odpowiedzi na skargę organ uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazać należy, iż przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w wyż. cyt. art. 61 § 1 p.p.s.a. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast (jak właściwie podniósł skarżący we wniosku o wstrzymanie) trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 220/19). Powyższe oznacza, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. W doktrynie przyjmuje się, iż opisana wyżej przesłanka (tj. niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków) nie będzie miała zastosowania w przypadku egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niego konsekwencji. W ocenie Sądu, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zarówno nie wykazał, jak i nie uprawdopodobnił, że w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Przytoczył jedynie ogólnikowe twierdzenia, iż ziściły się wszystkie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki (bez uprawdopodobnienia, a nawet wskazania okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek). Zdaniem Sądu, taka argumentacja nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Podnosząc, że obecna sytuacja majątkowa uniemożliwia skarżącemu uiszczenie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją bez uszczerbku dla utrzymania jego i rodziny, skarżący nawet nie próbował tych okoliczności uprawdopodobnić w postępowaniu wpadkowym jakim było postępowanie z jego wniosku o przyznanie prawa pomocy (vide zarządzenie referendarza sądowego z dnia 30 kwietnia 2014 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych tego wniosku). W świetle powyższego, nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie skarżącego o ewentualnej konieczności wyzbycia się części majątku w celu uiszczenia kary administracyjnej. Wobec tego, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia po jego stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, iż zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.