VI SA/Wa 557/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i nakazu przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego oddala skargę Wnioskiem z dnia 12 września 2005 r. Z. N. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "M." Z. N. zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] w [...] o wydanie ponownego pozwolenia na rok 2006 na zajęcie pasa drogowego pod obiekt handlowo – gastronomiczno – usługowy na parkingu w miejscowości [...] przy [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2005 roku, nr [...] odmówił wydania powyższego pozwolenia, uzasadniając swoje stanowisko tym, że miejsce wskazane przez wnioskodawcę dla lokalizacji punktu handlowo - gastronomicznego jest przeznaczone pod budowę przyszłej autostrady [...]. Od tej decyzji Z. N. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, po rozpatrzeniu którego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku Nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2005 roku, pouczając stronę, iż powinna zlikwidować istniejący punkt handlowo – gastronomiczny w terminie 15 dni od daty otrzymania decyzji pod rygorem nałożenia kary pieniężnej. Zawiadomieniem z dnia 16 maja 2006 roku organ poinformował Z. N. o wszczęciu przeciwko niemu postępowania administracyjnego mającego na celu doprowadzenie do usunięcia punktu handlowo – gastronomicznego zlokalizowanego na parkingu w [...] przy drodze krajowej [...], naliczenia kary za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia za okres od dnia 10 maja 2006 roku do dnia udokumentowanego usunięcia przedmiotowego punktu handlowo – gastronomicznego. W tym czasie Z. N. nie zgadzając się z decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 października 2006 roku, sygn. VI SA/Wa 1280/06 skargę tę oddalił. Po wydaniu wyroku przez Sąd, Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad pismem z dnia 28 listopada 2006 roku ponownie wezwał stronę do likwidacji punktu gastronomiczno – handlowego zlokalizowanego na parkingu w [...] przy [...] pod rygorem nałożenia kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku, nr [...] Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad obciążył Z. N. karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego pod punkt gastronomiczno – handlowy zlokalizowany na parkingu w [...] przy [...] bez wymaganego zezwolenia za okres od 24 kwietnia 2006 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku, tj. za 251 dni w kwocie 114 456 złotych oraz nakazał mu przywrócenie terenu pasa drogowego do stanu poprzedniego w terminie 14 dni. W związku z wydaniem tej decyzji strona złożyła wniosek z dnia 12 marca 2007 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła, iż do chwili obecnej nie zlikwidowała punktu gastronomiczno – handlowego, albowiem oczekiwała na wyrok Sądu w przedmiocie prawidłowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 roku. Jednocześnie zadeklarowała, że skoro prawomocny wyrok Sądu w tej sprawie zapadł, zlikwiduje istniejący obiekt do dnia 15 marca 2007 roku. Wskazała, że nałożona na nią kara jest niewspółmierna do osiąganych przez nią dochodów oraz sytuacji materialnej, dlatego też domagała się umorzenia przedmiotowej kary. Według oceny strony organ nierówno traktuje obywateli, bowiem na tym samym parkingu funkcjonują obiekty innych podmiotów, którym zezwolono na zajęcie pasa drogowego. Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku, Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2007 roku w przedmiocie obciążenia strony karą pieniężną nie znajdując podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przychylił się do zarzutów skargi i wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 roku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1614/07 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu i zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego kwotę 5600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż z uwagi na lakoniczność decyzji organ naruszył art. 127 § 3 kpa i art. 15 kpa. Sąd zwrócił również uwagę, że w zaskarżonej decyzji został błędnie oznaczony przedmiot. Została ona wydana bowiem po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nakładającą na skarżącego karę pieniężną i nakazującą przywrócenie terenu pasa drogowego do stanu poprzedniego. Organ natomiast przyjął, że rozpoznaje ponownie wniosek skarżącego w sprawie zajęcia pasa drogowego pod punkt gastronomiczno – handlowy. Niezależnie od powyższego wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył decyzji z dnia [...] lutego 2007 roku, która składa się z dwóch punktów zaś organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję jedynie w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego i nie wypowiedział się w zakresie nakazu przywrócenia terenu pasa drogowego do stanu poprzedniego. Wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2007 roku organ po ponownym rozpoznaniu wniosku Z. N. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2007 roku odnośnie obciążenia karą za zajęcie pasa drogowego pod punkt gastronomiczno – handlowy zlokalizowany na parkingu w [...] przy [...] bez wymaganego zezwolenia oraz nakazu przywrócenia terenu pasa drogowego zajętego pod punkt gastronomiczno – handlowy do stanu poprzedniego. Uzasadniając decyzję Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż miejsce lokalizacji punktu handlowo – gastronomicznego strony przeznaczone zostało pod budowę autostrady [...] i jako takie objęte zostało wskazanymi w decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 roku, Nr [...] liniami rozgraniczającymi. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) "liniami rozgraniczającymi drogę" są "granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe, ustalone – w przypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady". W świetle definicji pasa drogowego z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.) teren parkingu jest również częścią pasa drogowego. Pan Z. N. otrzymał ostateczną decyzję odmawiającą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w dniu 24 kwietnia 2006 roku i od tej daty zajmuje pas drogowy bez zezwolenia. Podstawą ustalenia powierzchni pasa drogowego zajmowanej przez rzut poziomy obiektu budowlanego jako należącego do strony jest mapa sytuacyjna wysokościowa wydana przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej w C. oraz plan realizacyjny powykonawczy przedmiotowego punktu znajdująca się w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy zdaniem organu zostały spełnione wszelkie przesłanki nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia określone przepisem art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, a naliczenie kary zostało dokonane zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Ponadto na podstawie art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych należało nałożyć na stronę obowiązek przywrócenia zajętego bez zezwolenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2008 roku Z. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa, polegające na niepodjęciu przez organ administracji niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia rozpatrywanej sprawy, a przede wszystkim niepodjęciu działań pozwalających na ustalenie czy obiekt budowlany (budynek punktu gastronomicznego prowadzonego przez skarżącego w miejscowości [...] w okolicach [...]) znajduje się w pasie drogowym drogi [...], jakie są granice tego pasa drogowego, a ewentualnie jaką powierzchnię pasa drogowego zajmował rzut poziomy wskazanego obiektu budowlanego oraz w jakim okresie pas drogowy był zajęty bez zezwolenia, a także czy budynek punktu gastronomicznego prowadzonego przez skarżącego w miejscowości [...] (w okolicach [...]) był niezwiązany z potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; - niepodjęcie przedstawionych działań naruszyło zasadę praworządności, interes społeczny oraz słuszny interes skarżącego; - art. 8 kpa, polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów Państwa, a także świadomości i kultury prawnej obywateli, co jest konsekwencją naruszenia pozostałych przepisów prawa wskazanych w zarzutach niniejszej skargi; - art. 10 § 1 kpa, polegające na niezapewnieniu skarżącemu możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, a także nieumożliwieniu skarżącemu przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 roku (oraz przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2007 roku) wypowiedzenia się, w szczególności, co do zebranych dowodów i materiałów, w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające odstąpienie od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa (art. 10 § 2 i 3 kpa); - art. 9 kpa polegające w szczególności na nieinformowaniu skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - art. 11 kpa, polegające na niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ administracyjny przy załatwieniu niniejszej sprawy; - art. 77 § 1 kpa, albowiem organ administracji publicznej prowadząc postępowanie administracyjne, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla wyniku sprawy, a w szczególności nie ustalił okoliczności już wskazanych w zarzucie naruszenia art. 77 kpa; - art. 80 kpa, polegające na dowolnej ocenie okoliczności mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy albowiem ocena ta nie została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sprawie, co jest m. in. konsekwencją naruszenia art. 7 kpa i art. 77 kpa; - art. 107 kpa, polegające przede wszystkim na braku faktycznego i prawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 roku oraz decyzji z dnia [...] lutego 2007 roku, albowiem wskazane orzeczenia w istocie nie zawierają wskazania faktów, które organ administracji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa – skarżący uważa, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2008 roku organ administracji nie odniósł się chociażby do twierdzeń skarżącego, iż prowadzony przez niego punkt gastronomiczny był obiektem budowlanym związanym z potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1, ust. 13, ust. 15 oraz art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz § 4 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, polegające na błędnym zastosowaniu wskazanych przepisów, albowiem: - skarżący przeczy, aby budynek prowadzonego przez niego punktu gastronomicznego (położony w miejscowości [...], w okolicach [...]) znajdował się w pasie drogowym drogi [...], skarżący uważa, że prowadzony przez niego punkt gastronomiczny położony w miejscowości [...] w okolicach [...], mimo, że nie znajdował się w pasie drogowym tej drogi, był obiektem budowlanym, związanym z potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm określonych w obowiązujących przepisach. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, p. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z [...] lutego 2007 roku nie naruszają prawa. W szczególności niezasadny jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1 kpa, 11 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa i 107 kpa. Zdaniem Sądu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 kpa i 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa). Obie decyzje w sprawie zapadły po wnikliwej ocenie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zaś uzasadnienia obu tych decyzji odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 kpa. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż skarżący do 2005 roku włącznie, prowadził punkt gastronomiczno – handlowy w miejscowości [...] przy [...], nie kwestionując okoliczności, iż obiekt ten znajduje się w pasie drogowym, a w związku z tym występował i uzyskiwał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Nie negował również sposobu wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, w tym powierzchni zajęcia pasa drogowego ustalonej na 114 m2 oraz stawki za 1 m2 za jeden dzień, tj. 0,4 zł. Zarzuty pozostawania punktu gastronomiczno – handlowego skarżącego poza pasem drogowym zostały przez niego podniesione dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2005 roku odmawiającej wydania zezwolenia na 2006 r. na zajęcie pasa drogowego. Zarzuty te nie zostały uwzględnione zarówno przez organ, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2006 roku w sprawie VI SA/Wa 1280/06 oddalił skargę Z. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2006 roku, utrzymującą decyzję tego organu z dnia [...] października 2005 roku odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na zajęcie pasa drogowego na 2006 rok. Ponowne podnoszenie tego zarzutu przez Z. N. w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie obciążenia go karą pieniężną zostało wnikliwie zbadane przez organ, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, iż punkt handlowo – gastronomiczny skarżącego jest zlokalizowany na parkingu w miejscowości [...] przy drodze krajowej[...]. Pojęcie pasa drogowego zdefiniowane zostało w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.) i w świetle uregulowania tam zawartego nie budzi wątpliwości fakt, że teren parkingu jest również częścią pasa drogowego. Miejsce lokalizacji obiektu należącego do strony przeznaczone zostało pod budowę autostrady [...] i jako takie objęte zostało wskazanymi w decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 roku, Nr [...] liniami rozgraniczającymi. W myśl § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) "liniami rozgraniczającymi drogę" są "granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe, ustalone – w wypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady". W tym stanie rzeczy nietrafne jest twierdzenie skarżącego, że prowadzony przez niego punkt gastronomiczno – handlowy położony jest poza granicami pasa drogowego. Organ należycie wyjaśnił tę kwestię, natomiast Z. N. nie poparł swoich odmiennych twierdzeń odwołaniem się do żadnych przepisów prawnych. Kolejny zarzut skarżącego, iż należący do niego obiekt jest związany z potrzebami ruchu drogowego, co nie zostało uwzględnione przez organ wydający zaskarżoną decyzję, jest również niezasadny. Skarżący błędnie interpretuje przepisy, gdyby uwzględnić jego rozumowanie należałoby przyjąć, iż każdy obiekt znajdujący się w pasie drogowym jest obiektem związanym z potrzebami ruchu drogowego, skoro mają z niego korzystać użytkownicy drogi. Niezależnie od powyższego dopóki były wydawane zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, skarżący nie miał żadnych wątpliwości co do charakteru prowadzonego przez niego punktu handlowo – gastronomicznego. Kolejny zarzut skarżącego dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w zakresie ustalenia powierzchni pasa drogowego zajmowanej przez rzut poziomy obiektu nie może się ostać, albowiem, jak wskazał organ, w aktach sprawy znajduje się komplet dokumentów w tym mapa sytuacyjno – wysokościowa wydana przez Państwowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej w [...] oraz plan realizacyjny powykonawczy przedmiotowego punktu, które to dokumenty były właściwą podstawą ustalenia powierzchni pasa drogowego zajmowanej przez rzut poziomy przedmiotowego obiektu budowlanego. Niezależnie od powyższego, taka sama powierzchnia pasa drogowego była przyjęta przy ustalaniu opłat za zajęcie pasa drogowego zgodnie z udzielonymi wcześniej zezwoleniami i wielkości tej skarżący nigdy nie kwestionował. Ustalenie przez organ terminu na jaki skarżący został obciążony karą pieniężną jest prawidłowe. Jako początek biegu terminu organ przyjął 24 kwietnia 2006 roku, a więc dzień w którym Z. N. otrzymał ostateczną decyzję odmawiającą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Końcowy termin, tj. 31 grudnia 2006 roku nie jest o tyle błędny, iż z pisma skarżącego wynika, że ma zamiar ostatecznie zlikwidować punkt do dnia 15 marca 2007 roku. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wszystkie kwestie poddawane w wątpliwość przez skarżącego zostały przez organ należycie wyjaśnione i uzasadnione w zaskarżonej decyzji. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego tj. art. 36, art. 40 ust. 12 pkt 1, ust. 13 i ust. 15 ustawy o drogach publicznych oraz § 4 ust. 1 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369). Dodatkowo należy dodać, iż organ wbrew twierdzeniom skarżącego nie naruszył również przepisów art. 9, 10 § 1, 11 kpa. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad doręczając skarżącemu decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 roku pouczył go, że wobec treści tej decyzji powinien zlikwidować istniejący punkt handlowo – gastronomiczny w terminie do 15 dni od daty otrzymania decyzji pod rygorem nałożenia kary pieniężnej. Odrębnym zawiadomieniem z dnia 16 maja 2006 roku Pan Z. N. poinformowany został o wszczęciu przeciwko niemu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Doręczając powyższe zawiadomienie organ poinformował skarżącego o treści art. 10 kpa, z czego skarżący skorzystał, o czym świadczy wymiana korespondencji między nim a organem w toku całego postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.