VI SA/Wa 560/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Żurawska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2025 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [..] w przedmiocie opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej B. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, wpisaną do rejestru Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 13 stycznia 2025 r. pod pozycją 986, 3. zwrócić stronie skarżącej B. O. kwotę 100 (sto) złotych stanowiącą różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, wpisaną do rejestru Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 13 stycznia 2025 r. pod pozycją 986. Pismem z dnia 13 stycznia 2025 r. B. O. (dalej: "Strona, "Skarżący") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł o "wycofanie sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego (§ 4 art. 53 p.p.s.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja została Stronie doręczona 12 grudnia 2024 r. (zob. elektroniczne potwierdzenie odbioru zawarte w aktach administracyjnych sprawy). Zatem ostatni dzień terminu do skutecznego wniesienia skargi upływał, stosownie do art. 83 § 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., 13 stycznia 2025 r. (poniedziałek). Przepis art. 83 § 2 p.p.s.a. stanowi: "Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W sprawie niniejszej ostatni dzień terminu przypadał na 11 stycznia 2025 r. – sobotę, a zatem ostatnim dniem do skutecznego wniesienia skargi był poniedziałek – 13 stycznia 2025 r. Natomiast skarga została przez Stronę wniesiona w dniu 14 stycznia 2025 r. (wtorek) – data stempla pocztowego na kopercie k. 3. A zatem skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu trzydziestu dni, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia skargi. Odnosząc się zaś do pisma Skarżącego z dnia 9 kwietnia 2025 r., w treści którego Skarżący zwrócił się z prośbą o "wycofanie sprawy" oraz wskazał, że opłata została uregulowana, wyjaśnić należy, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z 17.09.2020 r. II OZ 620/20). W sprawie skarga jako spóźniona nie mogła zostać uznana za wniesioną skutecznie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., sąd skargę odrzucił, orzekając jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W sprawie Strona uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 200 zł, wpisaną do rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie 13 stycznia 2025 r. pod poz. 986. Stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 535) wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. W sprawie wpis od skargi wynosi 100 zł – Strona kwestionuje bowiem decyzję ustalającą opłatę w łącznej wysokości 757 zł. Dlatego, na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji o zwrocie uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego – tutaj: skargi, w wysokości 100 zł. Natomiast zwrot różnicy pomiędzy kosztami pobranymi, a kosztami należnymi w wysokości 100 zł, nastąpił na podstawie art. 225 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. A zatem zwrot nienależnych (nadpłaconych) kosztów następuje z urzędu. Z tego względu, na podstawie art. 225 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 3 sentencji postanowienia.