VI SA/Wa 562/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji rozstrzygającej o uznaniu gier za gry na automatach oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Minister Finansów rozstrzygnął, że gry prowadzone na automatach "Magic 3000" nr [...], "Demon Joker" nr [...], "Phoenix" nr [...], należących do J. M., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.). Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w związku z wnioskiem Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] lipca 2007 r. o rozstrzygnięcie w drodze decyzji, czy gra na automatach bębnowych Magic 3000 nr [...], Demon Joker nr [...] i Phoenix nr [...] jest grą w rozumieniu ustawy. Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. J. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Finansów. Rozstrzygnięciu temu zarzucił nieważność z uwagi na skierowanie przedmiotowej decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania, a także rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W wyniku rozpoznania niniejszego wniosku, Minister Finansów decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. uchylił w całości decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, określając jednocześnie stronę postępowania na firmę R. Sp. z o.o. z siedzibą w G., której J. M. jest Prezesem Zarządu. Decyzję doręczono pełnomocnikowi J. M. adwokatowi K. W. Następnie Minister Finansów wszczął postępowanie administracyjne w sprawie rozstrzygnięcia o charakterze gier na automatach, zawiadamiając R. Sp. z o.o. jako użytkownika automatów. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. działając na podstawie art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 z późn. zm.) - dalej ugizw., Minister Finansów rozstrzygnął, że gry prowadzone na automatach "Magic 3000" nr [...], "Demon Joker" nr [...], "Phoenix" nr [...], należących do R. Sp. z o.o., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Decyzja doręczona została adwokatowi K. W. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. R. Sp. z o.o., dalej zwana skarżącą lub Spółką, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. We wniosku podniesiono, że decyzja nie została doręczona stronie, lecz adwokatowi, który nie reprezentował strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, a w związku z tym zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. podlega stwierdzeniu nieważności. Ponadto zauważono, że pomimo ustalenia, w czyim posiadaniu są przedmiotowe urządzenia, pominięto okoliczność, czyją stanowią własność, a ta przynależy nie tylko do skarżącej, ale również do firmy mającej siedzibę na Antylach Holenderskich. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Minister Finansów działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 Kpa., pozostawił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. bez rozpoznania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. złożyła podanie o wznowienia postępowania, wskazując, że organ w przedmiotowym postępowaniu nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, pomimo iż w sprawie z uwagi na jej przedmiot wymagane były wiadomości specjalne, których potwierdzenia dla celów dowodowych mogła dokonać osoba posiadająca wiedzę specjalistyczną. Zdaniem Spółki skoro okoliczności sprawy nie zostały dogłębnie wyjaśnione i dokonano błędnych ustaleń stanu faktycznego, to istnieje podstawa wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Minister Finansów, działając w oparciu o treść art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 2 Kpa., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przywołał treść art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 148 § 1 Kpa. Stwierdził, że jeżeli podanie o wznowienie postępowania wniesione jest po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa., organ władny jest do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie organu analiza nadesłanych przez stronę dokumentów pozwala przyjąć, że dowiedziała się ona o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową w 2007 r., czy 2008 r., a więc w terminie wcześniejszym niż jeden miesiąc od wniesienia podania o wznowienie. Wreszcie w skierowanym do Ministra Finansów żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., Spółka uznała, że podstawą jej wniosku jest fakt niedoręczenia ww. decyzji skarżącej, lecz adwokatowi, który nie reprezentował Spółki. Podkreśliła, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. nieważna jest decyzja, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Minister Finansów na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 158 § 1 Kpa. decyzją z dnia [...] października 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., nie znajdując podstaw do uznania stanowiska Spółki. Organ zaznaczył, że w jego posiadaniu znajduje się pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2007 r. udzielone przez prezesa zarządu R. Sp. z o.o. J. M. na rzecz adwokata K. W. Pełnomocnictwo zostało udzielone ww. osobie bez ograniczeń do zastępowania spółki przed wszystkimi organami i sądami administracyjnymi w postępowaniu związanym z automatami do gier użytkowanymi przez spółkę i nie zostało odwołane. Ponadto organ wskazał, że postanowienie o pozostawieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania, zostało z ostrożności procesowej doręczone zarówno spółce, jak i jej pełnomocnikowi. Spółka pismem z dnia [...] listopada 2008 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska podtrzymała dotychczasową argumentację, że decyzja organu z czerwca 2008 r. została doręczona osobie nie będącej stroną postępowania. Dodatkowo skarżąca wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 33 § 2 i 3 Kpa. warunkiem uznania danej osoby za pełnomocnika jest złożenie do akt danej sprawy dokumentu pełnomocnictwa w odpowiedniej formie lub udzielenie pełnomocnictwa do protokołu. Przepisy postępowania, w ocenie spółki, wykluczają możliwość uznania, że pełnomocnictwo złożone w odrębnym postępowaniu administracyjnym rozciąga się również na inne postępowania, bez przedłożenia przez stronę lub pełnomocnika stosownego dokumentu bądź udzielenia pełnomocnictwa do protokołu. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania administracyjnego toczącego się przed Ministrem Finansów i zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Zwróciła się o ustalenie, czy w toku przedmiotowego postępowania spółka złożyła pisemne pełnomocnictwo dla adwokata oraz do protokołu oświadczenie o udzieleniu tego pełnomocnictwa, a także, czy adwokat ten złożył pisemne pełnomocnictwo udzielone przez R. Sp. z o.o. Podniosła, iż żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 4 Kpa., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na poparcie swojego stanowiska podtrzymał dotychczasową argumentację i podkreślił, że dopóki wypowiedzenie pełnomocnictwa nie zostanie uzewnętrznione, dopóty jest ono skuteczne i wiąże w działaniu ustanowionego pełnomocnika. Organ podkreślił, że do dnia wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Spółka nie przedłożyła informacji wskazującej na jego odwołanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła na powyższą decyzję Spółka R., zarzucając: 1. rażącą obrazę przepisu art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. poprzez jego niezastosowanie, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 2. rażącą obrazę przepisu art. 33 § 2 i 3 Kpa., poprzez ich niezastosowanie; 3. rażącą obrazę przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 78 § 1 Kpa. w zw. z art. 85 § 1 Kpa., poprzez zaniechanie podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co oczywiście miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy; 4. rażącą obrazę przepisu art. 107 § 3 Kpa., poprzez niesprostanie wymogowi sporządzenia wnikliwego i logicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia w szczególności poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, co oczywiście miał wpływ na wynik postępowania; Wskazując na powyższe uchybienia, Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. lub 2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej jej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r., na podstawi art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty skargi, Spółka powtórzyła swoją argumentację z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy co do wadliwego określenia strony postępowania. Zaznaczyła ponadto, że do akt administracyjnych niniejszej sprawy złożone zostało jedynie pełnomocnictwo udzielone przez osobę fizyczną - J. M., który w drodze decyzji Ministra Finansów został pozbawiony statusu strony postępowania na rzecz R. Sp. z o.o. Ponadto, w ocenie Spółki, żadna z okoliczności podnoszonych przez organ nie została udowodniona w sposób należyty, mogący świadczyć o prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z uwzględnieniem reguł Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Spółki, organ w treści zaskarżonej decyzji, nie odniósł się do argumentacji przedstawionej przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powtórzył jedynie wcześniej zajęte stanowisko i nie podał na jakiej podstawie prawnej przyjął, że pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w przedmiotowym postępowaniu rodziło skutki procesowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Ministra Finansów utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. rozstrzygającej, że gry na automatach Magic 3000 nr [...], Demon Jocker nr [...] i Phoenix nr [...] są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Skarżąca Spółka utrzymywała, że adwokat K. W., któremu doręczono decyzję nie reprezentował skarżącej w tym postępowaniu, a więc takie doręczenie rozstrzygnięcia oznacza skierowanie go do osoby nie będącej stroną w sprawie, co skutkować winno stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Ze stanowiskiem skarżącej zgodzić się nie można. Przede wszystkim należy odróżnić nieprawidłowe zidentyfikowanie strony postępowania i skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną od ewentualnie wadliwego doręczenia decyzji. Pojęcie skierowania decyzji do określonego podmiotu należy rozumieć w ten sposób, że określone tą decyzją prawa zostają przyznane, ewentualnie że ustalone decyzją obowiązki zostają nałożone na ten podmiot, innymi słowy ustalone rozstrzygnięciem prawa i obowiązki zostają zaadresowane na rzecz konkretnego podmiotu - strony zakończonego tym rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego. W badanej sprawie nieprawidłowość oznaczenia strony postępowania nie występuje. Zgodnie z art. 28 Kpa. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie, w którym wydana została decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się Spółka, zostało wszczęte przez Ministra Finansów skierowanym do strony - R. Sp. z o.o. w G. - zawiadomieniem z dnia [...] marca 2008 r. (akta adm.). Skarżąca zawiadomienie otrzymała i stosownie do pouczenia organu zawartego w zawiadomieniu, skorzystała z prawa złożenia wyjaśnień, a wydana przez Ministra Finansów w tej sprawie decyzja w sposób jednoznaczny wskazała stronę postępowania. We wstępie decyzji powołano podstawę prawną oraz informację, iż rozstrzygana jest sprawa R. Sp. z o.o. w G. Również z treści uzasadnienia wynika, iż stroną postępowania jest skarżąca, bowiem organ zauważa, że gry na automatach, których dotyczy decyzja znajdują się w posiadaniu tej Spółki, którą jako stronę postępowania wezwano do złożenia wyjaśnień. Powyższe prowadzić musi do wniosku, że podmiot, który w postępowaniu miał interes prawny, został zidentyfikowany prawidłowo. Inną kwestią jest doręczenie decyzji. Zgodnie z art. 40 § 1 Kpa. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Nie jest sporne, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca Spółka została doręczona adwokatowi K. W., zdaniem organu, pełnomocnikowi skarżącej. Organ, utrzymując, że decyzja nie jest obciążona wadą nieważności, powołał się na znajdujące się w jego posiadaniu pełnomocnictwo udzielone przez Prezesa Zarządu Spółki J. M. adwokatowi K. W. z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz na oryginał pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2007 r. udzielone temu samemu adwokatowi przez J. M. do zastępowania w sprawie, której przedmiotem jest rozstrzygnięcie czy gry na automatach "Magic 3000" nr [...], "Demon Jocker" nr [...] i "Phoenix" nr [...] są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa udzielonego dnia [...] grudnia 2007 r. K. W. przez Prezesa Zarządu skarżącej został on ustanowiony pełnomocnikiem bez ograniczeń do zastępowania Spółki przed wszystkimi organami oraz sądami administracyjnymi w postępowaniu związanym z automatami do gier użytkowanymi przez Spółkę. Tak sformułowane pełnomocnictwo, znajdujące się w posiadaniu organu prowadzącego postępowanie administracyjne w wielu sprawach dotyczących gier na automatach, w których stroną jest skarżąca, mimo niedołączenia go do jednej konkretnej sprawy tyczącej gier na automatach użytkowanych przez Spółkę, musi wiązać organ również w tej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że automaty do gier "Magic 3000" nr [...], "Demon Jocker" nr [...] i "Phoenix" nr [...] znajdują się w użytkowaniu skarżącej. Powyższe wynika choćby z załączonych do sprawy sądowoadministracyjnej akt administracyjnych. Jak podaje pełnomocnik J. M. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. adresowaną na J. M., automat Demon Jocker nr [...] jest własnością R. Sp. z o.o. w G., zaś pozostałe dwa automaty Magic 3000 i Phoenix nr [...] są przez tę spółkę dzierżawione. Jeżeli więc tocząca się sprawa administracyjna o uznanie gier na automatach za gry na automatach w rozumieniu ustawy dotyczy automatów będących w użytkowaniu skarżącej, to wobec wiedzy organu sprawę prowadzącego o udzielonym przez skarżącą pełnomocnictwie ogólnym do prowadzenia tego rodzaju spraw i posiadania takiego pisemnego pełnomocnictwa, choć nie załączonego do akt konkretnej sprawy, doręczenie rozstrzygnięcia o grach pełnomocnikowi należy ze względu na art. 40 § 2 Kpa. uznać za działanie prawidłowe i nie naruszające prawa. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że tak doręczona decyzja jest obarczona wadą nieważności, konsekwentnie więc zgodna z prawem jest zaskarżona decyzja Ministra Finansów utrzymująca w mocy jego poprzednią decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. rozstrzygającej o charakterze gier na automatach. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej co do obrazy wskazanych w skardze przepisów procesowych, bowiem zaskarżona decyzja daje pełny obraz motywów jakimi kierował się organ, podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.