VI SA/Wa 569/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant: ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej Minister) utrzymał w całości w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej Dyrektor) z [...] października 2013 r., którą nakazano H. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej skarżąca) rejestrację 133 używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalono opłatę za używanie 135 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 22.882,50 złotych. Za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85, poz. 728 ze zm.), dalej u.o.a. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] maja 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 u.o.a., w lokalu przy ul. G. [...] w J., zajmowanym przez skarżącą, została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. P. - głównej księgowej. Z przebiegu kontroli sporządzono protokół, w treści którego zapisano, że: • w jej trakcie stwierdzono posiadanie przez skarżącą "135 odbiorników radiowych w samochodach służbowych różnych marek"; • "Po uruchomieniu odbiorników przez: dołączono oświadczenie, stwierdzono, że odbiorniki w ilości 135 szt. odbiorników radiofonicznych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów", "okres używania odbiorników wynosi: od 01 maja 2013 r."; • "M. P. oświadczyła, że radia znajdują się w samochodach różnej marki. Samochody znajdują się w terenie, a Pani nie ma upoważnienia do okazania samochodów. Wszystkie radia w samochodach znajdują się od 01.05.2013. Dołączono oświadczenie, że w kontrolowanym lokalu brak odbiorników RTV, radia znajdują się tylko w samochodach służbowych." Protokół bez zastrzeżeń został podpisany przez kontrolerów oraz M. P. Dodatkowo do protokołu załączono m.in. opatrzone datą [...] maja 2013 r. oświadczenie M. P., z którego wynika, że w ww. lokalu nie znajdują się odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; W związku z powyższymi ustaleniami Dyrektor z urzędu wszczął wobec skarżącej postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i jednocześnie poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Do pisma załączono potwierdzone za zgodność z oryginałami kopie: protokołu kontroli, złożonego oświadczenia oraz notatki służbowej. W toku postępowania ustalono, że skarżąca dnia [...] czerwca 2013 r. zarejestrowała w ww. lokalu dwa odbiorniki radiofoniczne. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. decyzją z [...] października 2013 r. nakazał skarżącej rejestrację 133 używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalił opłatę za używanie 135 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 22.882,50 złotych. W złożonym w terminie dowołaniu skarżąca, niezgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora, zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz błędne ustalenia, że posiada 135 odbiorników radiofonicznych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu bez udowodnienia tych okoliczności; 2. art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i brak zawiadomienia jej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – M. P., przez co uniemożliwiono skarżącej czynny udziału w postępowaniu; 3. art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. nr 183, poz. 1807 - dalej u.s.d.g.). poprzez brak poinformowania jej o zamiarze wszczęcia kontroli; 4. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 u.o.a. poprzez oparcie się przez organ na domniemaniu wynikającym z art. 2 ust. 2 u.o.a. pomimo braku udowodnienia, że skarżąca posiada 135 odbiorników, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora w całości i umorzenie postępowania oraz o przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła, że organ wydał decyzję w oparciu o dowód z przeprowadzonej kontroli w dniu [...] maja 2013 r., podczas gdy postępowanie w sprawie obowiązku rejestracji odbiorników zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2013 r. i w trakcie jego trwania organ nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych. Ponadto podniosła, że M. P. nie była uprawniona do reprezentacji i w związku z powyższym wniosła o ponowne sprawdzenie czy posiada 135 odbiorników radiofonicznych oraz czy ich uruchomienie uzasadniałoby przyjęcie ww. domniemania. Jednocześnie stwierdziła, że jej zdaniem z załączonego do protokołu oświadczenia nie wynika, aby 135 odbiorników radiofonicznych było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skarżąca zarzuciła także brak zastosowania w tej sprawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał stan prawny odnoszący się do niniejszej sprawy. Podał m.in., że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z art. 2 ust. 2 u.o.a. wynika zaś domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest więc równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Minister wyjaśnił, że opłatę taką uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a, tj. gospodarstw domowych. Nadto wskazano, że zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 poz. 1342), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Następnie organ przypomniał stan faktyczny sprawy, tj. że w lokalu zajmowanym przez skarżącą przeprowadzona została - w obecności pracownika skarżącej, kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i z kontroli tej sporządzono protokół, podpisany przez wszystkie strony bez uwag. W wyniku kontroli stwierdzono posiadanie przez skarżącą "135 odbiorników radiowych w samochodach służbowych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu". Odpierając zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Minister wskazał, że ustaleń dokonano na podstawie wyjaśnień M. P., odnotowanych w podpisanym bez zastrzeżeń protokole z kontroli i sposób takiego ustalenia nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż ww. odbiorniki są używane. Po drugie, z treści protokołu sporządzonego w tej sprawie jasno wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o informacje uzyskane od M. P., która niewątpliwie posiadała wiedzę dotycząca przedmiotu kontroli, skoro udzielała w tym zakresie odpowiednich wyjaśnień. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. Minister wskazał, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu, zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo podał, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Na te okoliczność przywołał wyrok WSA w Warszawie z 27 listopada 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Minister przypomniał również, że Dyrektor zawiadomił skarżącą o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a także doręczył jej kopię protokołu, oświadczenia oraz notatki służbowej. Nie można więc zasadnie zarzucić naruszenia obowiązku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, jeżeli samemu nie podejmuje się żadnych działań, umożliwiających organowi zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Tym samym za niezasadny organ uznał wniosek o przeprowadzenie dowodów, gdyż ustalenia kontroli nie budzą wątpliwości. Minister wyjaśnił, że obserwacje dokonywane przez kontrolerów w trakcie ww. kontroli nie są oględzinami w rozumieniu art. 85 k.p.a., a więc nie ma do nich zastosowania reżim określony w art. 79 k.p.a. Podniósł, że ww. kontrola miał na celu jedynie ustalenie czy w lokalu są używane niezarejestrowane odbiorniki. Podkreślił także, że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy wskazał, że dokonując oceny wiarygodności oświadczeń M. P. składanych do protokołu kontroli w kontekście późniejszych twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu, dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że skarżąca nie kwestionowała ich na żadnym etapie postępowania. Zdaniem organu podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowi próbę odwrócenia niekorzystnych dla skarżącej skutków, jakie wywołały składane w toku kontroli oświadczenia M. P. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 u.s.d.g. Minister uznał go za nie uzasadniony, a to z uwagi, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności w art. 7, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, a tym samym powołane w odwołaniu przepisy nie mają do niej zastosowania. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ przywołał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2013 r. (sygn. akt: II GSK 92/12). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 u.o.a. Minister zacytował treść protokołu kontroli i stwierdził, że ustalenia w nim odnotowane nie budzą wątpliwości, że skarżąca w dniu kontroli posiadała 135 odbiorników radiofonicznych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i że okres ich używania wynosił od 1 maja 2013 r. Tym samym za nieznajdujący uzasadnienia uznał ww. zarzut. Minister wyjaśnił, że do czynności kontrolnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosuje się je dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego. Zatem kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego. Stanowi ona dopiero podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Oznacza to, że protokół kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Minister wskazał więc, że odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat, nie jest przesłuchaniem świadka, czy też strony. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli, stanowią jedynie materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem, w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 u.o.a. Reasumując Minister stwierdził, że decyzja Dyrektora odpowiada prawu. Za bezsporną uznał okoliczność, że w dniu kontroli skarżąca używała 135 odbiorników radiofonicznych, przy czym po przeprowadzonej kontroli zarejestrowała 2 odbiorniki radiofoniczne, wobec czego opłatę należało ustalić tytułem używania 135 niezarejestrowanych odbiorników, a obowiązek rejestracji tytułem 133 odbiorników. W złożonej w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżąca, wnosząc o uchylenie obu ww. decyzji i umorzenie postępowania, zarzuciła naruszenie : 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz błędne ustalenia, iż posiada 135 odbiorników radiofonicznych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu bez udowodnienia tych okoliczności; 2. art. 79 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i brak zawiadomienia jej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – M. P., przez co uniemożliwiono skarżącej czynny udziału w postępowaniu; 3. art. 79 u.o.a. poprzez brak poinformowania jej o zamiarze wszczęcia kontroli; 4. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 u.o.a. poprzez oparcie się przez organ na domniemaniu wynikającym z art. 2 ust. 2 u.o.a. pomimo braku udowodnienia, że skarżąca posiada 135 odbiorników, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nakazać rejestrację i nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] maja 2013 r., w lokalu przy ul. G. [...] w J., zajmowanym przez skarżącą, stwierdzono, że skarżąca posiada 135 odbiorników radiowych w samochodach służbowych różnych marek, które to odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Ustalono także, że odbiorniki używane są od 1 maja 2013 r. Protokół oraz oświadczenie zostały podpisane przez główną księgową M. P. Ponadto według oświadczenia M. P. samochody znajdowały się "w terenie" zatem ich oględziny nie były możliwe. W ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza stan faktyczny ustalony przez organy. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że zarzuty skarżącej dotyczące nie udowodnienia okoliczności posiadania przez skarżącą 135 odbiorników radiofonicznych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu są chybione. Wbrew tym zarzutom skargi zarówno protokół kontroli, jak też oświadczenie złożone przez M. P. jako przedstawiciela skarżącej mogły stanowić wystarczającą podstawę do ustalenia rzeczywistej ilości odbiorników radiofonicznych. Po drugie, ustosunkowując się do podnoszonych w skardze argumentów, że Pani M. P. nie była osobą upoważnioną przez skarżącą, należy wskazać, iż jak wynika z dokumentów sporządzonych w toku czynności kontrolnych osoba ta składając pisemne oświadczenia posługiwała się pieczątką firmową skarżącej jak również jednocześnie używała pieczątki; "M. P. Główny Księgowy". W tej sytuacji zatem trudno dać wiarę twierdzeniom skarżącej, że M. P. choćby z racji funkcji pełnionej w Spółce nie miała wiedzy o ilości odbiorników telewizyjnych oraz, że znajdują sie one w stanie umożliwiającym ich używanie. Ponadto sama obecność tej osoby na terenie kontrolowanego obiektu stwarzała domniemanie , że jest to osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 k.c. W myśl tego przepisu osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, która w dniu stwierdzenia ich używania wynosiła 5,65 złotych zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2013 r. (Dz. U.2012 , poz. 543) uznać należy za prawidłową. W zarysowanym powyżej mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym zauważyć należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. Odnosząc się do zarzutu skargi zauważyć należy, że jak to już wyżej zostało wykazane w protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli. Sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie, w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego – przedstawia się go do podpisu tej osobie. Dodatkowo pamiętać również należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 79 u.s.d.g. Sąd zauważa, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 20143 r., sygn. akt II GSK 92/12). W konsekwencji organ nie miał obowiązku uprzedzania skarżącej o planowanej kontroli. W tej sytuacji, należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.