VI SA/Wa 579/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego postanowił: odrzucić skargę P. Z. (dalej także jako skarżący) złożył do Ministra Sprawiedliwości wniosek z dnia [...] października 2010 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w S.. Następnie Minister Sprawiedliwości pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] poinformował skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w S.. Organ wskazał, że z uwagi na brzmienie art. 11 ust. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., nr 167, poz. 1191 ze zmianami), w tym samym czasie zainteresowany powołaniem na stanowisko komornika może ubiegać się o powołanie tylko na jedno stanowisko. Wskazał również, że obecnie prowadzone jest inne postępowanie w przedmiocie obsady stanowiska komornika sądowego z udziałem skarżącego. Dlatego też jego wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w S. pozostawił bez rozpoznania. Po otrzymaniu niniejszego pisma skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformował skarżącego, że pozostawienie bez rozpoznania jest czynnością materialno - techniczną i pismo informujące o tym nie jest decyzją administracyjną. Następnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] pozostawiające bez rozpoznania wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego. W odpowiedzi na skargę, Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, wskazując na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) (2) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wskazać należy, iż w rozpatrywanej sprawie zaskarżonej Ministra Sprawiedliwości nie należy do żadnej z tych kategorii. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym pozostawienie sprawy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa, nie wymaga wydania rozstrzygnięcia w postaci decyzji lub postanowienia. Przepis art. 64 § 2 kpa nie przewiduje w tym przypadku działania przez organ w formie aktu administracyjnego. Brak również przepisu prawa materialnego, który wskazywałby taką formę działania organu. Nie można również uznać, że wydanie decyzji o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania znajdzie swoją podstawę w art. 104 kpa, bowiem w tym przypadku nie załatwia się sprawy administracyjnej - nie mamy bowiem do czynienia z rozstrzyganiem o istocie sprawy, ani też o zakończeniu sprawy w inny sposób. W świetle powyższego należy przyjąć, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania ma charakter czynności materialno-technicznej, o której podjęciu organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 21.10.2008, II OSK 1268/07, LEX nr 503717). Podkreślić jednakże należy, iż czynność ta nie mieści się w formule aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Mimo, że niektóre czynności materialno-techniczne objęte są, po wyczerpaniu drogi z art. 52 § 3 p.p.s.a., kontrolą sądów administracyjnych, to zważyć należy, iż są to czynności, które nie mając charakteru decyzji lub postanowienia, podejmowane są w sprawach indywidualnych i dotyczą wprost, nie pośrednio, uprawnień lub obowiązków przewidzianych w przepisach prawa publicznego np. obliczenie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (vide: postanowienie NSA z dnia 06.03.2008r., II GSK 404/07, LEX nr 472369). Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie podlega kwestionowaniu przez osobę zainteresowaną w drodze odwołania lub zażalenia, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Konsekwencją braku możliwości podważenia na drodze kontroli instancyjnej czynności pozostawienia podania bez rozpoznania jest niedopuszczalność zaskarżenia takiej czynności do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone pismo, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Wobec odrzucenia skargi ocenie merytorycznej Sądu nie podlegają podniesione w niej zarzuty. Już na marginesie rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż stronie skarżącej, która domaga się wydania przez organ określonego orzeczenia bądź dokonania innej czynności przysługuje skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Dopiero w tym postępowaniu, o ile skarżący skorzysta z przysługującego mu uprawnienia, Sąd będzie mógł odnieść się ewentualnej bezczynności organu polegającej na nieropoznaniu wniosku skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] pozostawiające bez rozpoznania wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego jest niedopuszczalna, Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji.