VI SA/Wa 582/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 sierpnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi G. S. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Przewoźnik") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lipca 2023 r. w miejscowości N., na autostradzie [...], do kontroli zatrzymano pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował M. B. Wykonywany przewóz to przewóz drogowy ładunku w postaci odpadów metali żelaznych (kod odpadu 19.12.02), na trasie B. - P. Przewóz wykonywany był na podstawie wypisu z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy udzielonej przedsiębiorcy G. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą G. S. Na podstawie wyników kontroli i przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (o wszczęciu z urzędu postępowania Strona została zawiadomiona pismem z dnia 18 czerwca 2023 r.), decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 (dwanaście tysięcy) zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (test jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), dalej w skrócie: "u.t.d.". Z treści decyzji wynika, że kara pieniężna została nałożona za trzy naruszenia: - wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d.); kara w wysokości 10 000 zł; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.; kara w wysokości 1 000 zł; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu - za każdy pojazd (art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.); kara w wysokości 2 000 zł. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 5 października 2023 r. W dniu 18 października 2023 r. zostało wniesione odwołanie od ww. decyzji. W treści odwołania Strona podniosła m.in., że tachograf został poddany wymaganej kalibracji, a stwierdzone naruszenie wynikało z faktu niedokonania wprowadzenia numeru rejestracyjnego pojazdu w tachografie po zakupie i przerejestrowaniu pojazdu. Wskazała także, że pojazd był wyposażony w stosowną tablicę, jednakże w chwili zatrzymania była ona złożona. Nadto podniesiono, że w sprawie organ winien odstąpić od ukarania na podstawie art. 189f ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 572), dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w jego ocenie w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez Stronę przepisów prawa, a argumenty Strony przedstawione w odwołaniu nie dają podstaw do jej zmiany. Zdaniem organu w chwili zatrzymania do kontroli pojazd nie był oznakowany tablicą z napisem "ODPADY" tj. nie posiadał oznakowania o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, co potwierdza protokół kontroli, protokół oględzin pojazdu i znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Ponadto wymiary tej tablicy po rozłożeniu wynosiły 300 mm x 120 mm, wysokość liter 80 mm, przy czym konstrukcja pojazdu umożliwiała zamontowanie tablicy o wymiarach 400 mm x 300 mm i wielkości liter 100 mm. Kierowca zeznał, że zapomniał otworzyć tablicę z napisem "ODPADY" przed rozpoczęciem wykonywania przewozu w B. i nie miał świadomości, że zamontowana tablica nie spełnia wymagań ze względu na rozmiar. Uwzględniając powyższe, zdaniem Głównego Inspektora, organ I instancji słusznie nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. i Ip. 4.8 załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnośnie naruszenia przepisów o zdatności technicznej pojazdów polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego organ wskazał, że okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251). Dbałość o dobry stan techniczny pojazdów to obowiązek przedsiębiorcy. To, czy pojazd jest sprawny, należy kontrolować na bieżąco. Konieczne jest wykonywanie obligatoryjnych badań technicznych. W ocenie organu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu kontroli tj. [...] lipca 2023 r. naczepa marki [...] o nr rej. [...] nie posiadała aktualnych okresowych badań technicznych. Były one ważne do dnia 6 czerwca 2023 r. Doszło zatem do stwierdzonego naruszenia na skutek niedopełnienia stosownych czynności przez Stronę. Naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd zawarte jest w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwołał się do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), dalej: "rozporządzenie (UE) nr 165/2014", tj. art. 23, art. 32 ust. 1 i art. 46 oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych oraz do załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, a następnie stwierdził, że ostatniemu badaniu okresowemu poddano tachograf objęty kontrolą w dniu 25 lutego 2022 r. Ustalono, że w dniu 21 czerwca 2023 r. pojazd został zarejestrowany pod numerem [...]. Do dnia kontroli tachograf w pojeździe nie został poddany ponownej kalibracji, celem wprowadzenia właściwego numeru rejestracyjnego pojazdu. W pamięci urządzenia, w momencie kontroli, widniał nieaktualny numer rejestracyjny pojazdu, a to: [...]. Kierowca nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kalibracji tachografu. Strona w toku postępowania wyjaśniającego ani w odwołaniu również nie przedstawiła dowodu potwierdzającego wykonanie kalibracji tachografu. Dlatego organ uznał, że kara pieniężna za naruszenie opisane pod pozycją lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona prawidłowo. Zdaniem organu, w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor wyjaśnił, że w jego ocenie nie zasługiwały one na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarżący, kwestionując ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji zaskarżonej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Decyzji zaskarżonej zarzucono naruszenie: - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez nieumorzenie postępowania, pomimo że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; - art. 92 ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na Stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie w sytuacji, gdy zamontowany w kontrolowanym pojeździe tachograf został poddany wymaganej kalibracji, a stwierdzone naruszenie wynikało z niedokonania przez Stronę zmiany numeru rejestracyjnego w tachografie po zakupie i przerejestrowaniu pojazdu; - art. 189f k.p.a., a także art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario, art. 189d k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (Dział IVa), które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy o transporcie drogowym, a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie o transporcie drogowym zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przede wszystkim kwestii odstępowania od nałożenia kary, przez co koniecznym jest w przypadku przepisów ustawy o transporcie drogowym odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła m.in., że przewoźnik, który posiada tablicę, a jedynie doszło do jej nierozłożenia, nie powinien zostać ukarany tak samo jak przewoźnik, który w ogóle nie wyposażył pojazdu w tablicę. Naruszenie pod pozycją 4.8 dotyczy wykonywania przewozu bez oznakowania środków transportu. Jednocześnie z żadnego przepisu nie wynika by oznakowanie pojazdu w sposób inny niż w przepisach skutkowało uznaniem, że przewóz jest traktowany jak bez oznakowania. Zdaniem Strony, kara za naruszenie lp. 4.8 może zostać nałożona tylko w sytuacji całkowitego braku oznakowania pojazdu, a nie w przypadku nieodsłonięcia tablicy "ODPADY", które stanowi inny rodzaj zachowania, które nie zostało zrównane z całkowitym brakiem oznakowania. Strona działa całkowicie legalnie, kierowca posiadał wszystkie wymagane dokumenty, a pojazd został wyposażony w tablicę "ODPADY". W zakresie stwierdzonego przez kontrolujących naruszenia dotyczącego wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, Strona wskazała, że pojazd został w terminie poddany wymaganej kalibracji. Stwierdzone naruszenie wynikało jedynie z niedokonania przez Stronę zmiany numeru rejestracyjnego w tachografie po zakupie i przerejestrowaniu pojazdu. Początkowo bowiem pojazd został zarejestrowany pod numerem rejestracyjnym [...]. Strona dokonała sprzedaży pojazdu, a następnie ponownie nabyła jego własność i pojazd został przerejestrowany na numery rejestracyjne [...]. Zmiana ta nie została jednak zaktualizowana w tachografie, w wyniku czego kontrolujący stwierdzili przedmiotowe naruszenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wniósł także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, albowiem wniósł o to organ (k. 24), a Strona powiadomiona o złożeniu wniosku przez organ, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2023 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł w oparciu o art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d., w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123). Przepis ten w brzmieniu nadanym ww. ustawą (jej art. 2 pkt 10) wszedł w życie w dniu 17 września 2023 r. (por. art. 22 pkt 1 ustawy zmieniającej). W sprawie niniejszej kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] lipca 2023 r. Postępowanie zostało wszczęte z urzędu w dniu 18 czerwca 2023 r. Stosownie do art. 16 ww. ustawy zmieniającej "Do postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.". Natomiast przepis art. 17 tej ustawy zmieniającej stanowi: "Do ujawnionych naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w trakcie kontroli przeprowadzonej przed dniem wejścia w życia niniejszej ustawy popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.". Trafnie zatem wskazano, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ww. ustawą zmieniającą. Stosownie do 92a ust. 1 u.t.d. "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.". Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3 art. 92a u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). W sprawie niniejszej organ nałożył na Stronę karę pieniężną za trzy naruszenia opisane pod pozycją lp. 4.8, 6.1.5 oraz 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenia znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, a kara nałożona za te naruszenia odpowiada prawu. W sprawie okoliczności faktyczne ustalone w toku kontroli mającej miejsce w dniu [...] lipca 2023 r. zasadniczo nie są sporne i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sporna jest zaś kwalifikacja prawna odnośnie okoliczności zakwalifikowanych przez organ jako naruszenia wskazane przez ustawodawcę pod pozycją lp. 4.8 oraz lp. 6.1.5. Niesporne jest bowiem, że w dacie kontroli Strona transportowała odpady o kodzie 19 12 02 (metale żelazne) w ilości przekraczającej 100 kg. Wedle kwitu wagowego ilość transportowanych odpadów wynosiła 24 060 kg. Nie ma także sporu, że w momencie kontroli pojazd którym przewożono odpady, a to pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], miał zamontowaną tablicę z napisem "ODPADY", jednakże nie była ona rozłożona, co spowodowało, że napis "ODPADY" w trakcie transportu nie był widoczny oraz tablica nie odpowiadała wymiarom określonym w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. poz. 1742). I. Załącznik nr 3 do u.t.d. zawiera wykaz naruszeń przepisów o przewozie odpadów. Pod pozycją 4.8 ustawodawca wskazał na naruszenie – "Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.". Za to naruszenie została określona kara sztywna w wysokości 10 000 zł. Wedle ust. 6 art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 699) środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Stosownie do art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach "Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowanie środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi.". Wymagania te zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. poz. 1742), dalej: "rozporządzenie". W § 9 tego rozporzadzenia zawarto wymogi dotyczące oznakowania środków transportu odpadów. Wedle ust. 1 "Środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm.". Odstępstwo od ww. wymogów zawiera ust. 2 § 9 rozporządzenia. Oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni (ust. 3 § 9). Oznakowanie powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne (ust. 4 § 9 rozporządzenia). Z powyższego wynika zatem, że transportujący odpady jest obowiązany m.in. do oznakowania środka transportu w sposób nakazany przepisami rozporządzenia wykonawczego. Celem prawodawcy było zobowiązanie przewożącego odpady do oznakowania pojazdu w sposób, który pozwałaby zidentyfikować pojazd przewożący odpady. Oznakowanie to musi być zatem widoczne. W sprawie, z niepodważanych ustaleń faktycznych wynika, że w momencie kontroli pojazd miał zamontowaną tablicę z napisem "ODPADY", jednakże niezależnie od tego, że nie spełniała ona wymogu wielkości, to była zamknięta (złożona). Napis "ODPADY" nie był widoczny, co znajduje potwierdzenie w załączonej do protokołu kontroli dokumentacji fotograficznej. Oznacza to zatem, wbrew stanowisku Strony, brak wymaganego prawem oznakowania (por. motywy do wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21.01.2020 r. II SA/Bd 921/19). Powyższe uprawniało organ do stwierdzenia, że w momencie kontroli był wykonywany przewóz drogowy odpadów bez oznakowania. Z punktu widzenia prawidłowego oznakowania pojazdu nie ma znaczenia czy na pojeździe w ogóle nie zamontowano tablicy, czy też jest ona zamontowana, ale została zakryta. Obie okoliczności nie pozwalają bowiem na zidentyfikowanie pojazdu jako przewożącego odpady. A zatem stanowisko Strony, że pojazd był wyposażony w stosowną tablicę tyle tylko, że zamkniętą, nie podważa legalności decyzji organu w zakresie stwierdzonego naruszenia. W sprawie organ nie zarzucił bowiem Stronie braku tablicy jako takiej, ale brak prawidłowego oznakowania pojazdu przewożącego ładunek w postaci odpadów. Nadto w opozycji do argumentacji Strony wskazać trzeba, że samo posiadanie tablicy na pojeździe nie wypełnia obowiązku prawidłowego oznakowania pojazdu przewożącego ładunek w postaci odpadów, w sytuacji gdy napis "ODPADY" nie jest widoczny. W niniejszej sprawie pojazd Przewoźnika nie był oznakowany w sposób pozwalający na jego identyfikację jako przewożącego opady. Kierowca nie otworzył tablicy, co akcentował również sam Skarżący w złożonej skardze. A zatem zaszła podstawa do nałożenia kary pieniężnej za omawiane naruszenie w wysokości 10 000 zł. II. Odnośnie naruszenia opisanego pod pozycją lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie". Kara pieniężna za to naruszenie została przez ustawodawcę ustalona w wysokości 1 000 zł. Z ustaleń faktycznych, poczynionych na podstawie m.in. protokołu z kontroli wraz z załącznikami, protokołu oględzin pojazdu, Raportu danych z tachografu oraz wyjaśnień Strony wynika, że ostatnia kontrola okresowa tachografu miała miejsce w dniu 25 maja 2022 r. Numer rejestracyjny wprowadzony do pamięci tachografu to: [...]. Natomiast w dniu 21 czerwca 2023 r. został wydany dowód rejestracyjny na pojazd o numerze rej. [...]. W pamięci tachografu numer rejestracyjny nie został zmieniony. Zdaniem organu niezwłocznie po zaistnieniu zmiany w postaci nowego numeru rejestracyjnego Strona zobowiązana była do poddania tachografu przeglądowi. Tymczasem do dnia kontroli tachograf nie został poddany kalibracji przez uprawniony podmiot celem uaktualnienia numeru rejestracyjnego pojazdu. Powyższe mieści się zatem w naruszeniu opisanym pod pozycją lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Z takim stanowiskiem organu nie zgodziła się Strona. W ocenie Sądu, w omawianym zakresie rację należy przyznać organowi z niżej przedstawionych powodów. Zasadniczo tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata (art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) 165/2014). Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: - czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, - czy tachograf działa prawidłowo, - czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, - czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, - czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, - czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, - rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon (ust. 2 art. 23). Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 definiuje pojęcie "kalibracji tachografu cyfrowego" jako aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu, w tym identyfikację pojazdu i charakterystykę pojazdu, które mają być przechowywane w pamięci danych, z wykorzystaniem karty warsztatowej (art. 2 ust. 2 lit. m). Zaś "przegląd okresowy", w rozumieniu ww. rozporządzenia oznacza zespół czynności wykonywanych w celu sprawdzenia, czy tachograf pracuje prawidłowo, czy jego ustawienia odpowiadają parametrom pojazdu i czy do tachografu nie podłączono urządzeń manipulacyjnych (art. 2 ust. 2 lit. s). Równocześnie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.Urz.UE.L 2016.139.1) tachografy inne niż tachografy inteligentne muszą nadal spełniać, jeśli chodzi o ich budowę, sprawdzanie, instalację, kontrolę, użytkowanie i naprawę, wymogi zawarte w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 165/2014 albo w załączniku IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, stosownie do przypadku. Stosownie do lit. f Załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L 1985.370.8), "kalibracja" oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów). Obowiązek zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów ciąży na przedsiębiorstwach transportowych oraz kierowcy (art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014). Z kolei art. 37 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w razie awarii lub wadliwego działania tachografu przedsiębiorstwo transportowe zobowiązane jest do jego naprawy przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat, tak szybko jak pozwalają na to okoliczności. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek dbania o to, by tachograf działał prawidłowo i wskazywał rzeczywiste dane. W ocenie Sądu, sformułowanie użyte w treści art. 23 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014: "Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata." należy rozumieć w ten sposób, że przeglądy należy przeprowadzać nie rzadziej niż raz na dwa lata. Należy zatem wywieść z powyższego, że należy je przeprowadzać częściej, o ile zachodzi ku temu przyczyna. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że w pamięci tachografu zainstalowanym w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...], w dniu kontroli, zapisany był numer rejestracyjny pojazdu [...] (zob. raport danych z tachografu). W dniu 21 czerwca 2023 r. został wydany dowód rejestracyjny dla przedmiotowego pojazdu z którego wynika numer [...]. Do dnia kontroli tachograf nie został skalibrowany. Dla stwierdzonego naruszenia nie ma znaczenia, że w dalszym ciągu jest to ten sam pojazd, będący w faktycznej dyspozycji jednego podmiotu. Istotne jest bowiem, że tachograf nie został poddany wymaganemu przeglądowi, mimo zajścia ku temu przyczyny w postaci konieczności zaktualizowania parametru numeru rejestracyjnego pojazdu (numer VRN), służącego do jego identyfikacji. III. Odnośnie naruszenia opisanego pod pozycją lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd". Kara pieniężna za to naruszenie została określona przez ustawodawcę na poziomie 2 000 zł. Skarżący nie kwestionował w toku postępowania nałożenia kary za brak aktualnego badania okresowego pojazdu w postaci naczepy ciężarowej (wywrotki) marki [...] nr rej. [...]. Skarga również nie zawiera zarzutów w tym zakresie. Dokonana przez Sąd kontrola z urzędu wykazała, że wszelkie dokonane w tym zakresie ustalenia faktyczne organu oraz zastosowane przepisy prawa są prawidłowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu z kontroli drogowej wraz z załącznikami, w tym załącznikiem nr 2, dokumentu pn. "Zatrzymanie dokumentu pojazdu" oraz pn. "Szczegóły pojazdu z CEPiK", wynika, że pojazd marki [...] nr rej. [...] posiadał ważne badanie techniczne do dnia 6 czerwca 2023 r. W dniu kontroli pojazd ten nie posiadał ważnego badania okresowego. Również i w toku postępowania Strona nie przedłożyła dowodu, który pozwalałby na stwierdzenie, że do omawianego naruszenia nie doszło. Stosownie do art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047), dalej: "p.r.d.", "Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego.". Stosownie do art. 2 pkt 52 p.r.d. naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2 art. 81 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (ust. 5 art. 81 p.r.d.). Odstępstwa od zasady wskazanej w ust. 5 art. 81 p.r.d. nie mają zastosowania w odniesieniu do przedmiotowej naczepy ciężarowej (DMC naczepy – 36 t, k. 18 akt adm.). Zatem zasadna jest konkluzja organu, że termin na przeprowadzenie badania technicznego przedmiotowego pojazdu upłynął w dniu 6 czerwca 2023 r. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma co do zasady charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy ani dobrej lub złej woli podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia – co do zasady – wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ zobowiązany jest do nałożenia jej w wysokości określonej w załączniku, ale nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Natomiast zwolnienie się przez przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności egzoneracyjnych przewidzianych – w odniesieniu do przedmiotowych naruszeń - w art. 92c u.t.d. Stosownie do art. 92c ust. 1 u.t.d. "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.". W sprawie nie budzi wątpliwości, że przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 art. 92c ust. 1 u.t.d. nie zaistniały. Natomiast regulacja art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy do przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nadto, żadnych okoliczności które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedstawiła. W kontekście zarzutów Strony wskazać trzeba, że zamknięcie (złożenie) tablicy nie wynikało z przyczyn od Strony niezależnych, ale było związane z zaniechaniem – przed rozpoczęciem wykonywania transportu tablica nie została przez kierowcę rozłożona. Organizacja transportu należy do Skarżącego. Jego zadaniem jest takie zorganizowanie przewozu by nie dochodziło do zaniechań skutkujących niewypełnieniem ustawowych obowiązków, w tym wypadku brakiem odpowiedniego oznakowania. Natomiast przywołany przez Stronę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2022 r. II SA/Op 6/22 na poparcie twierdzenia o konieczności uwolnienia Strony do nałożenia kary poprzez zastosowanie art. 92c u.t.d., w ocenie Sądu, nie znajduje w sprawie prostego przełożenia, a to z tej przyczyny, że dotyczy innego stanu faktycznego. Również i dokonanie kalibracji tachografu niezwłocznie po zmianie numeru rejestracyjnego pojazdu oraz poddanie naczepy ciężarowej badaniu technicznemu zależne było od woli Strony. Zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze Strona nie podała żadnych okoliczności które mogłyby usprawiedliwiać popełnione zaniedbania. W świetle wyjaśnień Strony za zasadne należy przyjąć stanowisko organu odwoławczego, że Skarżący nie dochował należytej staranności i nie można uznać, że nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie. Oznacza to tym samym, że Strona nie wykazała okoliczności mogących stanowić podstawę do uwolnienia od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Rację miał zatem Główny Inspektor, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności z art. 92c u.t.d. Dlatego zarzuty Strony sformułowane w pkt 1 petitum skargi nie zostały przez Sąd uwzględnione. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 189f k.p.a. dotyczącego kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w zw. z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., przypomnieć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, iż stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (zob. NSA w wyroku z 19.10.2023 r. II GSK 758/20; zob. także wyroki NSA: z 4.09.2025 r. II GSK 402/22; z 15.07.2025 r. II GSK 2665/24). Stanowisko to Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela. Również i przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, o których mowa w art. 189a § 2 pkt 1 w zw. z art. 189d k.p.a. nie mają w sprawie zastosowania. Dyrektywy wymiaru kary pieniężnej wskazane w art. 189d k.p.a. sprowadzają się w istocie do jej miarkowania. Natomiast w sprawie mamy do czynienia z wysokością kary za poszczególne naruszenia przewidzianej przez ustawodawcę w sposób sztywny. Rozwiązaniem pozwalającym na zredukowanie wysokości kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 92a u.t.d. jest przepis art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym: "Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych". W sprawie niniejszej przepis ten został przez organ zastosowany. Suma poszczególnych kar pieniężnych wynosząca 13 000 zł – zgodnie z dyspozycją ww. przepisu – została zredukowana do kwoty 12 000 zł. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów podniesionych w skardze. Organy z poszanowaniem przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie prawidłowo dokonały subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.