VI SA/Wa 585/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skarg I. M. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. 1) nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i bojową 2) nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego I. M. kwotę 914 (dziewięćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzjami z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] i Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] cofające skarżącemu, I. M. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bojowej oraz broni palnej sportowej. Powyższe miało miejsce w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 18 sierpnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bojowej oraz sportowej. Powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie przez organ informacji, iż w dniu 24 lutego 2006 r. do Sądu Rejonowego w L. wpłynął akt oskarżenia przeciwko I. M. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 lutego 2006 r. na trasie pomiędzy miejscowościami [...], skarżący znajdując się w stanie nietrzeźwości [...], kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...]. W trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ustalono ponadto, iż skarżący został skreślony z listy członków Ligi Obrony Kraju, Klubu Strzelectwa Sportowego [...] z siedzibą w K. oraz, że nie posiada dokumentów uprawniających do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. Z opinii dołączonych do akt sprawy wynika ponadto, iż w miejscu zamieszkania skarżący posiada pozytywną opinię oraz właściwie przechowuje broń. Kierując się dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – dalej uobia (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) organ wskazując na fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji uznał za zasadne cofnięcie posiadanych przez stronę pozwoleń na trzy rodzaje broni palnej. Konsekwencją powyższego były decyzje z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji decyzjami z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] i Nr [...] uchylił rozstrzygnięcia organu I instancji podnosząc, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie niezbędnym jest ustalenie, czy w toczącym się postępowaniu karnym o czyn z art. 178a § 1 k.k. zapadł już prawomocny wyrok sądu. Ponadto, zasadnym wydaje się dopuszczenie jako dowodu w sprawie zeznań funkcjonariuszy prowadzących kontrolę drogową na okoliczność zachowania się skarżącego podczas kontroli oraz wyjaśnienia, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia przez stronę zarzucanego jej czynu. W sytuacji wyczerpania środków dowodowych lub ich braku organ winien przesłuchać stronę na okoliczność niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, kierując się wytycznymi organu odwoławczego ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w L., sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, z zawieszeniem na okres 2 lat oraz karę grzywny w wysokości 40 stawek po 60 zł każda. Ponadto, orzeczono wobec strony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat jak również podanie wyroku do publicznej wiadomości. Przeprowadzono również dowód z zeznań świadków: funkcjonariuszy z KPP w L. – T. K. oraz M. P., którzy uczestniczyli w czynnościach na miejscu zdarzenia. T. K. zeznał, iż skarżący nie przyznawał się do kierowania samochodem, wskazując inną osobę jako kierowcę, oraz straszył policjantów zwolnieniem, powołując się na znajomości w KWP w K. M. P. zeznał natomiast, że po dłuższej rozmowie na miejscu zdarzenia skarżący przyznał się do kierowania pojazdem a ponadto krzyczał na funkcjonariusza strasząc zwolnieniem. Według zeznań funkcjonariusza T. K. nie był on wulgarny ani agresywny. W prowadzonym postępowaniu nie uzyskano dowodów z akt sprawy karnej sygn. akt [...] z Sądu Rejonowego w Z., bowiem akta tej sprawy zostały przesłane do Sądu Najwyższego, Izby Karnej w Warszawie. W toku czynności ustalono ponadto, iż strona w przeszłości nie była karana za wykroczenia oraz, że nie toczy się przeciwko niej żadne inne postępowanie karne. Z uzyskanych z Krajowego Rejestru Karnego informacji wynika natomiast, iż skarżący nadal figuruje w rejestrze jako osoba karana za czyn z art. 178a § 1 k.k. Uzyskane w ramach postępowania wyjaśniającego informacje, w ocenie organu, dawały podstawę do zastosowania wobec strony art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia i orzeczenia o cofnięciu posiadanych przez skarżącego pozwoleń na broń - decyzje z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ podkreślił, iż strona decydując się na jazdę samochodem w stanie nietrzeźwości (0,52 i 0,55 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu), dowiodła o braku poszanowania dla życia i zdrowia swojego oraz innych osób, okazując jednocześnie swoją ignorancję dla tych dóbr. Okoliczność powyższa, w ocenie organu, świadczy o wysokim stopniu nieodpowiedzialności strony oraz lekceważącym podejściu do obowiązujących przepisów prawa. Brak kontroli nad swoim działaniem, jaki wykazała strona wsiadając za kierownicę pojazdu będąc pod wpływem alkoholu, wskazuje na możliwość użycia broni niezgodnie z jej przeznaczeniem. Powyższe, zdaniem organu, czyni zasadnym zaliczenie skarżącego do grona osób, co do których istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia bez względu na pozytywną opinię o skarżącym z miejsca zamieszkania, jak również wypowiedzi koła łowieckiego i PZŁ wskazujące na odpowiedzialne i zgodne z zasadami bezpieczeństwa obchodzenie się z bronią. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1172/06. W odwołaniu od powyższych decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia wskazując, iż w jego ocenie stan faktyczny sprawy nie pozwala na zaliczenie go do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto wskazał, iż postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad postępowania. Organ cofając skarżącemu posiadane pozwolenia, oparł swoje rozstrzygnięcia o nieprawomocny wyrok skazujący, nie biorąc pod uwagę okoliczności, iż zdarzenie z udziałem skarżącego miało charakter incydentalny – jednorazowy; skarżący nie był poprzednio karany oraz nie jest uzależniony od alkoholu. Nie dokonując ustaleń w tym zakresie organ błędnie założył, iż skarżący nadal będzie ignorował obowiązujące przepisy prawa stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ nie ustalił również indywidualnych predyspozycji skarżącego, kierując się w swoich działaniach przyjętymi ogólnikami, nie uwzględniając zebranych w sprawie opinii, których analiza pozwoliłaby wykluczyć skarżącego z kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, iż dowody z zeznań świadków w osobach funkcjonariuszy KPP pozostają w całkowitej sprzeczności w stosunku do ich zeznań założonych w postępowaniu karnym. Wskazując powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. Decyzjami z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] i Nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2007 r. wskazując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, który nakazuje organowi Policji cofniecie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tj. do osób, co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Organ podkreślił, iż przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, wynika z faktu skazania skarżącego za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Popełnienie ww. czynu pociąga za sobą utratę wiarygodności skarżącego, co do zgodności z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, iż nie mogą mieć one wpływu na wynik sprawy, bowiem skazanie wobec strony nie uległo zatarciu, a dołączone do akt sprawy pozytywne opinie o skarżącym nie eliminują faktu popełnienia przez stronę ww. przestępstwa. Analizując zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej organ wskazał, iż ze względu na brak możliwości uzyskania wszystkich materiałów z postępowania karnego, w szczególności z postępowania jurysdykcyjnego (pismo z Sądu Okręgowego w C. z dnia 27 sierpnia 2007 r. - k. 209), mając na względzie obowiązek realizacji zasady ogólnej prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony wyrażonej w art. 7 Kpa, a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa), organ miał prawo przeprowadzić samodzielnie postępowanie dowodowe w ramach postępowania administracyjnego celem ustalenia wszystkich okoliczności co do zdarzenia objętego tym postępowaniem karnym. Korzystając z ww. uprawnienia organ przesłuchał w charakterze świadków - funkcjonariuszy Policji. Zebrany w tym zakresie materiał dowodowy, w ocenie organu, odpowiada prawu i posiada walor wiarygodności bez potrzeby konfrontowania go w tym zakresie z materiałami z postępowania karnego. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie: ـ art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia polegające na niewykazaniu uzasadnionej obawy użycia broni przez skarżącego oraz niewykazaniu związku przyczynowego pomiędzy czynem z art. 178a § 1 k.k., za który został skazany skarżący, a obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; ـ art. 18 uobia polegające na cofnięciu pozwolenia na broń z uwagi na skazanie za czyn z art. 178a a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości) w sytuacji, gdy nie zachodzi przesłanka określona w art. 18 ust. 1 pkt 4 uobia; ـ art. 77 § 1 Kpa polegające na nieskierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 15 ust 3 - 5 o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 5 pkt 2 uobia, w sytuacji gdy organ wywodzi uzasadnioną obawę użycia broni, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 uobia, z faktu skazania skarżącego za czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości; ـ art. 7, 8 i 80 Kpa polegające na przyjęciu nadrzędności interesu społecznego nad interesem indywidualnym obywatela oraz na przyjęciu, że nie mogą mieć wpływu na ocenę organu Policji okoliczności świadczące na korzyść skarżącego; ـ art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia poprzez rozszerzenie ustawowego katalogu przesłanek o znamiona: wysoki stopień szkodliwości, nagminność, ewentualne następstwa, umyślność czynu. W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko powtórzył argumenty podniesione w odwołaniach od decyzji I instancji, zwracając szczególną uwagę na okoliczność nieprzeprowadzenia przez organ dowodu z akt karnych w związku z przekazaniem ich do Sądu Najwyższego wraz ze skargą kasacyjną skarżącego i przeprowadzenia w tym zakresie dowodu z przesłuchania policjantów, którzy zeznali, że skarżący groził im w czasie kontroli drogowej zwolnieniem z pracy. W ocenie strony, zeznania świadków - funkcjonariuszy Policji złożone w postępowaniu administracyjnym na okoliczność zachowania skarżącego w czasie kontroli, złożone po upływie półtora roku od zajścia zdarzenia, pozostają w sprzeczności z zeznaniami tych funkcjonariuszy złożonymi w sprawie karnej bezpośrednio po zajściu. Zdaniem skarżącego, dowód z zeznań tych samych świadków na tę samą okoliczność przeprowadzony w dwóch różnych postępowaniach (karnym i administracyjnym) nie może korzystać z waloru wiarygodności, jeżeli okaże się, że zeznania są między sobą sprzeczne. Organ zobowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie. Fakt chwilowego braku dostępu do akt sprawy karnej nie może uzasadniać swobodnego przydania waloru wiarygodności jednemu czy drugiemu dowodowi, na podstawie własnego uznania. Skarżący podkreślił, iż niniejsza sprawa nie jest sprawą niecierpiącą zwłoki w rozumieniu art. 10 § 2 Kpa, dlatego też organ miał możliwość wyznaczenia terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 2 Kpa, a nawet zawieszenia postępowania do czasu wydania orzeczenia przez SN, po zapadnięciu którego możliwym stanie się wgląd w akta sprawy karnej. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ przyjmując, że skarżący jest osobą zdolną użyć broni sprzecznie z prawem powołał się na cechy charakteru skarżącego (nieodpowiedzialność i brak wyobraźni), czym rażąco naruszył normę art. 80 Kpa, która nakazuje dokonać oceny okoliczności na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego. Organ natomiast odmówił uwzględnienia dowodów świadczących na korzyść skarżącego, uznając, iż fakt jednorazowego popełnienia przestępstwa przesądza o negatywnym charakterze skarżącego. W ocenie skarżącego, pozytywne opinie zgromadzone w aktach sprawy świadczą natomiast o pozytywnych cechach charakteru skarżącego: jako o odpowiedzialnej głowie rodziny i solidnym przedsiębiorcy odpowiedzialnym za los kilkudziesięciu pracowników, nienagannym zachowaniu i postawie w ocenie sąsiadów, itp. Dodatkowo, organ nie wykazał związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, cechami jego charakteru, dotychczasową jego postawą, a uzasadnioną obawą użycia broni, w sposób o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. W odpowiedzi na skargi Komendant Główny Policji wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządził połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg I. M. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] nr [...] prowadzonych pod sygnaturami akt VI SA/Wa 585/08 i VI SA/Wa 586/08 i prowadzić je dalej pod sygnaturą VI SA/Wa 585/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając przedmiotową sprawę w świetle wyżej przedstawionych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga I. M. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską i bojową oraz nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia - co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W zaistniałym stanie faktycznym przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową, myśliwską i sportową był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L., sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. za to, że w dniu 24 lutego 2006 r. na trasie pomiędzy miejscowościami [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości [...], kierował samochodem osobowym marki [...]o nr rej. [...]. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, iż decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia ma cechy związania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą - ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie formułuje jednak stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy zgromadzony w sprawie materiał świadczy o spełnieniu przesłanki ustawowej cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia). Ocena, czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, musi zostać wydana w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do jednych z takich dowodów należą orzeczenia sądów karnych, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy uznać, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia eksponując, poprzez użycie słów "w szczególności", skazanie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczące się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec osoby – posiadacza broni, której skazanie lub postępowanie karne dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób jest uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie skarżący został skazany za przestępstwo (prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości – art. 178a § 1 k.k.) zaliczane do kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Przestępstwo to nie zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. W takim przypadku organ nie może opierać się wyłącznie na fakcie skazania za takie przestępstwo, lecz ma obowiązek przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której traktuje art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Należy pamiętać, iż pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 uobia. Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia (vide: wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 niepublikowany). Dlatego też wyroki skazujące za czyny inne niż w przepisie wyszczególnione można traktować jako jeden z dowodów koniecznych dla dokonania wspomnianej oceny, ale nie jako dowód jedyny. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym. W przypadkach skazania za inne przestępstwa, niż wymienione wprost w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zobiektywizowanie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. W świetle dokonanych wywodów nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza istnienie w przypadku skarżącego przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. W ocenie Sądu organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzje cofające skarżącemu pozwolenia na broń, błędnie uznał, iż w niniejszej sprawie prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia posiadanych przez skarżącego pozwoleń. Sąd nie podzielił argumentu organu, iż skazanie za czyn z art. 178a § 1 k.k. daje uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, że jakiekolwiek lekceważenie przepisów dotyczących zakazu prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości świadczy o tym, że zachowanie skarżącego może być nieodpowiedzialne i niebezpieczne dla otoczenia. Ponadto Sąd nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż okoliczność, że skarżący prowadził dotychczas nienaganny tryb życia i cieszy się dobrą opinią, nie może mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia i zniweczyć uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, w sytuacji braku jakichkolwiek innych sygnałów po stronie skarżącego, świadczących o możliwości nielegalnego użycia broni – poza popełnieniem czynu z art. 178a § 1 k.k. Generalną zasadą postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 Kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie wykazały należytej staranności w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym wyrażoną w art. 7 Kpa zasadę prawdy obiektywnej oraz wynikającą z art. 77 § 1 Kpa zasadę dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Należy pamiętać, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe jest wykazanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy dotychczasowym zachowaniem skarżącego, jako posiadacza broni i faktem toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego za inne, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia przestępstwo, a obawą, o której mowa w ww. przepisie. Powzięcie uzasadnionej obawy, na którą powołuje się organ, poprzedzone winno być należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym z uwzględnieniem wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na rodzaj decyzji kończącej sprawę. Takim dowodem w niniejszej sprawie będą uwierzytelnione kopie dokumentów z akt sprawy karnej, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w L., o czyn z art. 178a § 1 k.k. – w szczególności zeznań świadków: T. K. i M. P., jak również wyjaśnień oskarżonego – I. M. - a ponadto – odpis prawomocnego wyroku, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy w decyzjach z dnia [...] maja 2007 r. Stwierdzone naruszenia prawa procesowego niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to oznacza, że już tylko z podanych przyczyn konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy organy obu instancji winny mieć na względzie wytyczne Sądu zawarte w niniejszym wyroku pamiętając, iż warunkiem wstępnym prawidłowego stosowania prawa materialnego jest – co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwala na dokonanie ich subsumpcji na tle regulacji prawa materialnego. Przyjęte stanowisko organ winien uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.