VI SA/Wa 590/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym : W dniu [...] września 2005 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia J. P. pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 190 § 1 kk. W toku postępowania organ I instancji uzyskał opinie z miejsca zamieszkania skarżącego i kół łowieckich, których jest członkiem. Z pierwszej z nich wynikało, iż posiada on skłonności do nadużywania alkoholu, podejmował próby leczenia odwykowego, a w jego mieszkaniu dochodziło do awantur i konfliktów rodzinnych. Z opinii władz łowieckich wynikało, iż J. P. jest doskonałym organizatorem życia łowieckiego, myśliwym przestrzegającym przepisów łowieckich, koleżeńskim, bezkonfliktowym i etycznym. Posiada wysokie umiejętności w strzelaniu sportowym i przekazuje je młodszym kolegom, będąc instruktorem strzelectwa myśliwskiego. Organ dokonał kontroli sposobu przechowywania broni przez J. P. i w jej wyniku ustalono, że przechowuje on broń w szafie metalowej posiadającej dwa zamki ryglowane. Organ wystąpił nadto do spółdzielni pracy lekarzy specjalistów "S." z pytaniem czy J. P. był pacjentem tej placówki oraz o informację czy ewentualnie rozpoznany u niego stan chorobowy wyklucza możliwość posiadania broni. Z przesłanej na zapytanie organu odpowiedzi wynika, iż J. P. był pacjentem placówki i dwukrotnie miał [...]. Z uwagi na powyższe Komendant Wojewódzki Policji w B. wezwał J. P. do dostarczenia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających możliwość dysponowania bronią. J. P. orzeczenia takie dostarczył, natomiast organ skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia od nich odwołania. W instancji odwoławczej wydane zostały także orzeczenia pozytywnie opiniujące J. P. jako posiadacza broni. Ustalono ponadto, że wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. J. P. został uznany winnym popełnienia wykroczeń z art. 124 § 1 kodeksu wykroczeń (wybił szybę w drzwiach balkonowych i uszkodził przewód telefoniczny w mieszkaniu żony). Sąd wymierzył mu grzywnę i zobowiązał do zapłaty na rzecz żony kwoty 45 zł tytułem zwrotu równowartości wyrządzonej szkody. Wyrok uprawomocnił się dnia [...] lutego 2006 r. Prowadzący postępowanie administracyjne organ I instancji ustalił również, iż w dniu [...] lutego 2006 r. Prokurator Rejonowy w B. wniósł przeciwko J.P. akt oskarżenia dotyczący popełnienia przez niego przestępstw z art. 190 § 1 kk i art. 193 kk (J. P. od lipca 2003 r. do września 2005 r. wielokrotnie w rozmowach telefonicznych z żoną groził jej zabiciem i groźby te wzbudziły w niej uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione, natomiast we wrześniu 2005 r. groził zabiciem P. T.). Ponadto wybił w oknie balkonowym szybę i wdarł się do mieszkania żony wbrew jej woli, zaś w grudniu 2005 r. będąc w stanie nietrzeźwości uniemożliwił żonie zamknięcie przed nim drzwi wejściowych do mieszkania (przestępstwo naruszenia miru domowego). Kolejny akt oskarżenia sporządzony został przez komisariat Policji w B. w dniu [...] czerwca 2006 r. J. P. został ponownie oskarżony o groźby telefoniczne wygłaszane pod adresem żony. Organ I instancji uznał, iż toczące się postępowania karne dotyczące popełnienia przestępstw przeciwko wolności w pełni pozwalają na zakwalifikowanie J. P. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wydał w związku z tym decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji J. P. złożył w terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem pełnomocnika odwołującego brak kwalifikacji do posiadania broni to istnienie uzasadnionej obawy użycia przez posiadacza broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i skazanie prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwo lub toczące się postępowanie dotyczące popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Zdaniem pełnomocnika odwołującego - nie występują w sprawie przesłanki do cofnięcia J. P. pozwolenia na broń. Nie zarzucono mu bowiem popełnienia czynu określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ani nie skazano go za takie czyny. Aktualnie toczące się przeciwko niemu postępowania karne nie dają podstaw do przyjęcia, iż jest on osobą, która może posłużyć się bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik zwrócił też uwagę, że kontekst, w jakim doszło do postawienia jego mocodawcy zarzutu z art. 190 i 193 kk wynika z relacji między nim a żoną i toczącej się przed sądem sprawy rozwodowej, w której żona chce uzyskać korzystny dla siebie wyrok. Pełnomocnik zaznaczył nadto, że J. P. jest posiadaczem broni myśliwskiej od 10 lat i w tym okresie nie zdarzył się wypadek użycia przez niego broni w innym celu niż ten, do którego jest ona przeznaczona. Z akt sprawy wynika, iż posługiwał się bronią nienagannie, a z orzeczeń lekarskich należy wnioskować, że brak jest u niego defektów psychofizycznych, ponadto ma dobrą opinię władz łowieckich. Wszystko to świadczy o tym, że posiadanie przez niego broni nie stanowi żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem pełnomocnika pewne zachowania J. P. można kwalifikować jako naruszenia porządku prawnego, ale cechują się one niewielką szkodliwością, niskim stopniem zawinienia i nie są związane z tym zakresem porządku prawnego, który obejmuje prawa i obowiązki regulowane ustawą o broni i amunicji. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...]utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie podniósł, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zdaniem organu odwoławczego, strona, jako osoba, która stoi pod zarzutem popełnienia czynów zabronionych, wymierzonych przeciwko wolności nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Konsekwencją tego jest przekonanie organów, że nie daje także gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Należy przy tym zaznaczyć, że od posiadaczy broni, oczekuje się przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji uznał, iż organ I instancji zasadnie w ustalonych okolicznościach zastosował w stosunku do wydanej przez siebie decyzji rygor jej natychmiastowej wykonalności, w myśl art. 108 § 1 kpa. Zdaniem organu wniosek pełnomocnika J. P. o umorzenie postępowania nie może zostać uwzględniony gdyż, zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 kpa postępowanie umarza się jeśli z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia cofnięcia J. P. pozwolenia na broń z uwagi na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Nie jest zatem wypełniona dyspozycja wskazanego przepisu. Brak jest też podstaw do uwzględnienia tego wniosku w myśl art. 105 § 2 kpa - postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie jest więc spełniony jeden z warunków tego przepisu. Organ odnosząc się do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, wyjaśnił, że z jego dyspozycji wynika, że organ administracji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadająca pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Komendant Wojewódzki Policji w B. uznał, iż J. P. przechowuje broń niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ponieważ nie okazał funkcjonariuszom podczas kontroli dokumentów potwierdzających atest zamków do szafy i nie wiedział czy dysponuje w ogóle takimi dokumentami. Zdaniem organu odwoławczego kwestia dot. przechowywania broni przez skarżącego nie została wystarczająco wyjaśniona, tym bardziej, że szafa została zakupiona w sklepie myśliwskim i jest szafą przeznaczona do przechowywania broni. Sam brak dokumentów nie oznacza, że zamki szafy nie mają atestu. Wobec powyższego Komendant Główny Policji nie wziął tej przesłanki pod uwagę, jako uzasadniającej cofnięcie stronie pozwolenia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił organowi naruszenie: • przepisów postępowania to jest art. 81 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez całkowicie dowolne uznanie, że strona jest osoba agresywną, gwałtowną i tym samym nie dającą gwarancji przestrzegania ustawy o broni i amunicji; • przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną jego wykładnię. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego podniósł, iż poglądy organu odwoławczego są wyrazem skrajnego woluntaryzmu gdy chodzi o ocenę osoby J. P. i zakwalifikowanie strony do osobników gwałtownych i agresywnych. Nie można bowiem dokonywać takich ocen jedynie na podstawie tego, że osobie przedstawiono zarzut dopuszczenia się występku z art. 190 czy 193 kk, czy popełnienia wykroczenia z art. 124 kw. Oczywiście przypisanie takich zarzutów może rodzić spekulacje, że czyny te mogą przebiegać gwałtownie lub agresywnie, jednak gwałt, agresja należą do takich cech osoby, które mogą być diagnozowane i definiowane dzięki wiedzy specjalnej, której organ rozstrzygający tak I i II instancji nie posiada. Zdaniem skarżącego słusznie uznano, że strona na użytek sprawy powinna być poddana badaniom specjalistycznym (psychiatryczno-psychologicznym), które to miały ustalić, czy skarżący nie jest obarczony niepożądanymi z punktu widzenia wymagań ustawodawcy udzielającego pozwoleń na posiadanie broni palnej myśliwskiej cechami: gwałtu, agresji, uzależnienia alkoholowego, Słusznie się też stało, że badanie takie przeprowadzono, nie stwierdzając u strony w dwóch instancjach postępowania badawczego cech psychiczno-psychologicznych negatywnych będących przeciwwskazaniem dla posiadania broni palnej myśliwskiej. Zatem tylko ten dowód a nie fragmentaryczna ocena dokonana przez organy administracyjne materiałów dowodowych z postępowań policyjno-prokuratorskich, jest miarodajny dla przyjęcia czy J. P. jest osobą gwałtowną, agresywną i przez to stanowiąca zagrożenia dla porządku prawnego. Nie stanowi też dowodu na fakt nadużywania przez skarżącego alkoholu przeprowadzony wywiad w jednostce ZOZ, bowiem dowód ten uzyskany został w sposób sprzeczny z prawem, a konkretnie z naruszeniem tajemnicy lekarskiej i ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej, na co wskazano w jednym z pism strony. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż z naruszeniem zasady określonej w art. 81 kpa przyjęto, że skarżący cechami swojej osobowości nie daje gwarancji postępowania zgodnie z porządkiem prawnym wynikającym z ustawy o broni i amunicji. Strona skarżąca podkreśliła, iż organ II instancji podobnie jak Komendant Wojewódzki w B. uzasadniając swoją decyzję w kontekście normy art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy stwierdził, iż ustawodawca z góry wykluczył możliwość zachowania pozwolenia na broń jego posiadaczowi, w przypadku nie tylko prawomocnego skazania za popełnione przestępstwo ale także przy ustaleniu, że przeciwko niemu chociażby toczy się postępowanie karne a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Dalej organ konstatuje, że jakkolwiek strona nie popełniła przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to jednak skierowanie przeciwko niej aktu oskarżenia z art. 190 par. 1 kk i art. 193 par.1 kk potwierdza, iż świadomie naruszyła porządek prawny nie wykazując poszanowania dla obowiązującego prawa w związku z czym stronę można zaliczyć do grona osób co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem wnoszącego skargę powyższe dowodzi, że organ ma kłopot w prawidłowym odczytaniem treści normatywnej zawartej w art. 15 ust 1 pkt 6. Zdaniem skarżącego, nie istnieją żadne przesłanki do przyjęcia innej niż semantyczna wykładnia przedmiotowego przepisu. Zgodnie z nią brak kwalifikacji do uzyskania pozwolenia na posiadanie broni to: 1/ istnienie uzasadnionej obawy, że osoba użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 2/ istnienie kwalifikatora do pkt 1 - skazania za określone przestępstwo lub postępowanie w toku którego przedmiotem jest zarzut tylko popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, mieniu, zdrowiu a nie jakiegokolwiek przestępstwa czy wykroczenia. W świetle powyższego nie można zgodzić się z tezą, że w niniejszej sprawie występują przesłanki do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu. Przede wszystkim nie zarzucono skarżącemu popełnienia przestępstwa określonego w art. 15 ust 1 pkt 6 ani nie skazano go za takie czyny. Natomiast aktualnie toczące się przeciwko skarżącemu postępowania karne, czy też zakończone nie dają podstaw do przyjęcia, że jest on osobą, która może posłużyć się bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy bowiem mieć na uwadze kontekst stawianych zarzutów popełnienia czynów z art. 190 i 193 kk i istnienie realności zagrożenia ze strony skarżącego, że posłuży się posiadaną bronią w celu o którym mówi się w art. 15 ust 1 pkt 6. Strona podniosła, iż rozpatrując kontekst w jakim doszło do postawienia stronie zarzutu z art. 190 i 193 kk trzeba mieć na uwadze to, że wynika on z relacji miedzy skarżącym a jego żoną i zawisłego w Sądzie Okręgowym w B. procesu rozwodowego, w którym M. P. domaga się orzeczenia rozwodu z winy skarżącego. Organ administracyjny przesłuchując wymienioną na okoliczność realności gróźb kierowanych pod jej adresem powinien na ten fakt zwrócić uwagę i wyciągnąć odpowiednie wnioski a jeśli już tego zaniechał to powinien dla zagwarantowania stronie prawa wynikającego z art. 10 kpa przesłuchać ją na te same okoliczności (art. 81 kpa w zw. z art. 140 kpa) dając jej możliwość ustosunkowania się do zarzutów i wyjaśnienia ich tła. Jest w związku z tym oczywiste, że prokurowane przez świadka M. P. postępowania karne przeciwko stronie zmierzają do zdyskontowania ich wyników w tymże procesie rozwodowym i uzyskania korzystnego wyroku, co jest częstą praktyką w sytuacji konfliktu małżeńskiego. Stąd biorą się oskarżenia strony przez świadka o liczne groźby i naruszanie miru domowego, przy czym w żadnej ze spraw nie zarzucono skarżącemu zamiaru posługiwania się siłą fizyczna w stosunku do żony czy groźby użycia broni. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż J. P. posiada pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej od lat ponad 10-ciu. W tym okresie nie zdarzył się wypadek użycia jej w innym celu niż ten do jakiego jest ona przeznaczona. Jak zaznaczono wcześniej, nie zanotowano też przypadku sytuacji w której strona werbalizowała by, że użyje broni jako presji czy narzędzia realizacji zapowiadanych gróźb. Przeciwnie, nienaganne dotychczas posługiwanie się bronią, brak jakichkolwiek defektów psychofizycznych u strony, dobre opinie z Kół Łowieckich są dowodem na to, że posiadanie przez nią broni nie stanowi żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Być może pewne zachowania strony można kwalifikować jako naruszenie porządku prawnego już w tej chwili. Trzeba jednak pamiętać o tym, że owe naruszenia cechują się niewielką szkodliwością, niskim stopniem zawinienia i nie są w żaden sposób związane z tym zakresem porządku prawnego, który obejmuje prawa i obowiązki regulowane ustawą o bron i amunicji Mówiąc wprost, naruszenia te są dla porządku prawnego regulowanego przedmiotową ustawą obojętne. W świetle tego co przedstawiono zinterpretowanie przepisu art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez organ II instancji jest błędne i stanowi naruszenie prawa materialnego określonego w art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy prawo postępowania przed sądami administracyjnymi i winno skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz w sposób prawidłowy przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 z póź. zm.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie nie jest zamknięty, a zatem popełnienie innego czynu wzbudzającego wskazaną obawę skutkuje cofnięciem pozwolenia, także toczące się postępowanie karne dotyczące popełnienia czynu nie wymienionego w przykładowym katalogu w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy może mieć podobne skutki. J. P. postawiono zarzuty popełnienia czynów z art. 190 § 1 i 193 kk. Przedmiotem ochrony w pierwszym z tych przestępstw jest wolność człowieka rozumiana w aspekcie psychicznym, jako wolność od uczucia strachu i zagrożenia. Groźba, o której w nim mowa polega zwykle na zapowiedzi dokonania przestępstwa, samo natomiast przestępstwo objęte jest wymienionymi przepisami prawa karnego, jest dokonane z chwilą wyrażenia groźby, a dla jego bytu nie jest konieczne, aby sprawca przedsięwziął jakiekolwiek dalsze działania zmierzające do spełnienia groźby, nie jest też konieczne, by miał rzeczywisty zamiar jej spełnienia. Z kolei w art. 193 kk przedmiotem ochrony jest wolność rozumiana jako prawo do prywatności, do wyłącznego dysponowania domem, mieszkaniem, lokalem, pomieszczeniem itp. Jest faktem, że czyny, pod których zarzutem popełnienia stoi J. P. usytuowane są w kodeksie karnym w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko wolności, niemniej jednak - jak wynika z akt sprawy - rodzą one uzasadniona obawę użycia w przyszłości przez stronę broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - są to bowiem czyny naruszające porządek publiczny. Z treści art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Fakt toczącego się postępowania karnego przeciwko J. P. w rozpatrywanej sprawie jest bezsporny. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu wszczęcia przedmiotowego postępowania karnego. Trafnie więc organ Policji przyjął, iż skarżący, należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący dopuścił się czynu konsekwencją czego było wszczęcie postępowania karnego godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie – kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne – jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. W sprawie na szczególne uwzględnienie zasługuje fakt, iż posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przepisami Konstytucji RP. Jest to uprawnienie reglamentowane i osoba dysponująca pozwoleniem na broń powinna wykazywać się nieskazitelną postawą i szacunkiem do obowiązującego prawa, a toczące się postępowanie karne wskazuje na to, iż skarżący tego wymogu nie spełnia. Ubocznie należy stwierdzić, iż podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące dotychczasowej postawy skarżącego, tj. sposobu jego życia, postawy prospołecznej, niekonfliktowej osobowości, pozytywnej oceny podejmowanych przez niego różnych inicjatyw społecznych, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu toczącego się postępowania karnego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.