VI SA/Wa 592/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2010 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. K. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w tym kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem 22 % podatku VAT. C. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], który utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2009 roku nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym ( Dz. U z 2004r., nr 204, poz. 2088 ze zm.) – zwanej dalej utd. Jako podstawę prawną organ administracji wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3, art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej zwany k.p.a. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: C. D. pismem z dnia [...] lipca 2009 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych. C. D. dnia [...] września 2009 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Zarzucił, że kara pieniężna została nałożona bez podstawy prawnej. W jego ocenie nałożenie na przedsiębiorcę kary za naruszenie przepisów wspólnotowych możliwe było dopiero od 21 grudnia 2005 r., czyli od wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Uzasadnił swoje stanowisko poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1261/05. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Wskazał, że podstawą prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] nie były przepisy wspólnotowe. W momencie orzekania tj. w dniu [...] października 2004 r., zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego określone były w rozdziale 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Stosownie do art. 5 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 92 ust. 1 tej ustawy przewidywał sankcję administracyjną w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych na tego, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Enumeratywny wykaz naruszeń poszczególnych obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik do ustawy, który w lp. 1.1.1 przewidywał, że wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek sankcjonowane jest karą w wysokości 8000 zł. Podkreślił, że w rubryce "podstawa prawna" decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] wskazano; art. 92 ust 1 i ust. 4 oraz lp. 1.1.1 załącznika do w/w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wskazanie w uzasadnieniu ww. decyzji również na art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerskiego autokarowego i autobusowego nie można traktować w charakterze oparcia decyzji na prawie wspólnotowym. Nie można mówić nawet o nieuzasadnionym powołaniu ww. rozporządzenia, bowiem ustawa o transporcie drogowym dostosowywała przepisy krajowe do wymogów unijnych, a ww. rozporządzenie wprowadzało wymóg uzyskania licencji przez przewoźnika wykonującego przewóz osób w Państwach członkowskich Unii Europejskiej. C. D. pismem z dnia [...] listopada 2009 r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnosił, że ustawodawca nie utożsamiał naruszenia przepisów umów międzynarodowych z naruszeniem przepisów prawa wspólnotowego. Został ukarany za naruszenie Rozporządzenia Rady (EWG), czyli prawa wspólnotowego podczas, gdy przepis art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowił podstawę nałożenia kary mówił o wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Jego zdaniem za naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych możliwe było nałożenie kary od 21 grudnia 2005 r., czyli od wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2003 r. o zmianie ustaw o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 180, poz. !4!?7) Po ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2009 r. Przede wszystkim wskazał, że podstawą prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] nie były przepisy wspólnotowe. W momencie orzekania tj. w dniu [...] października 2004 r., zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego określone były w rozdziale 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Stosownie do art. 5 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Art. 92 ust. 1 ww. ustawy stanowił, iż kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (..) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Stosownie do lp. 1.1.1 załącznika do ww. ustawy wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek sankcjonowane jest karą w wysokości 8000 zł. W rubryce "podstawa prawna" decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] wskazano; art. 92 ust 1 i ust. 4 oraz lp. 1.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Wskazanie w uzasadnieniu ww. decyzji również na art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerskiego autokarowego i autobusowego nie można traktować w charakterze oparcia decyzji na prawie wspólnotowym. Nie można mówić nawet o nieuzasadnionym powołaniu ww. rozporządzenia - ustawa o transporcie drogowym dostosowywała wszak przepisy krajowe do wymogów unijnych, a ww. rozporządzenie wprowadzało wymóg uzyskania licencji przez przewoźnika wykonującego przewóz osób w Państwach członkowskich Unii Europejskiej. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzuty skargi są tożsame z twierdzeniami wniosku o stwierdzenie nieważności oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy czyli, że kara pieniężna wynikająca z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] została nałożona bez podstawy prawnej. W ocenie strony nałożenie na przedsiębiorcę kary za naruszenie przepisów wspólnotowych możliwe było dopiero od 21 grudnia 2005 r., czyli od wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1261/05. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powtórzył argumenty wskazując, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji pozostaje w pełni aktualne, bowiem zarzuty skargi są tożsame z twierdzeniami wniosku o stwierdzenie nieważności z [...] września 2009 r. oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z [...] listopada 2009 r. Ponownie wskazał, iż podstawą prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nie były przepisy wspólnotowe, a przepisy prawa krajowego tj. art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Ponadto, kontrola legalności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. została przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1852/05) oddalił skargę strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd w niniejszym składzie stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej na skarżących karę pieniężną w wysokości 8 000,- zł nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności, ani ich uchylenie. Jako prawną podstawę stwierdzenia jej nieważności strona wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis wśród wymienionego zamkniętego katalogu przesłanek, które uwzględnia organ administracji publicznej stwierdzając nieważność decyzji, wymienia sytuację, gdy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, zakwestionowana przez stronę w trybie nadzwyczajnym decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji była kontrolowana przez tut. Sąd na skutek skargi strony na decyzje wydane w trybie odwoławczym. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1852/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę strony rozstrzygając wprawdzie granicach danej sprawy, ale, jak wskazał, nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Uznał, że skarga analizowana stosownie do założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] i poprzedzająca ją decyzja z [...] października 2004 roku nie naruszają prawa. Nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Uznał za prawidłowo dokonane ustalenia organów administracji, że skarżący prowadził działalność polegającą na zarobkowym świadczeniu usług w zakresie przewozu osób, która nie miała charakteru incydentalnego – nie posiadając licencji wymaganej zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Stanowi on, ze podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlegało – na mocy lp. 1.1.1 załącznika do w/w ustawy (opublikowanego w załączniku do ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 149, poz. 1452) karze w wysokości 8000 złotych. Obowiązek uzyskania stosownej licencji jak i przepisy określające odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport drogowy bez wymaganej licencji były w momencie kontroli jak i orzekania [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] października 2004 r., przepisami prawa krajowego. Zarzuty zawarte w przedmiotowym wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczące możliwości bądź nie sankcjonowania naruszeń przepisów wspólnotowych przed wejściem w życie znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz.1497) o tyle nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, że przepisy te – wbrew zarzutom skarżącego – nie stanowiły podstawy prawnej decyzji. Pogląd skarżącego zawarty zarówno we wniosku jak i skardze – nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie, jak i utrwalonym już orzecznictwie i Sąd nie podziela stanowiska skarżącego. Art. 91 ust 3 Konstytucji RP stanowi, że jeżeli to wynika z ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodowa, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. W dniu 1 kwietnia 2003 r. w Atenach został sporządzony Traktat Akcesyjny o przystąpieniu (między innymi) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Traktat został opublikowany w Dz. Urz. L Nr 236, poz. 17. Zgodnie z jego art. 2 Uzgodnień, Traktat podlegał ratyfikacji przez Rzeczypospolitą Polską na zasadach określonych Konstytucją RP i wchodził w życie z dniem 1 maja 2004 r. Stosownie do art. 2 Zasad Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia, nowe państwa członkowskie stały się związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed przystąpieniem. Postanowienia te nowe państwa członkowskie stały się obowiązane stosować zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach założycielskich oraz w Traktacie Akcesyjnym. Do aktów przyjętych przez dotychczasowe państwa członkowskie zaliczają się m.in. ww. rozporządzenia Rady (EWG), bowiem zgodnie z art. 249 Traktatu Akcesyjnego rozporządzenia, jako wiążące akty prawa pochodnego, mają ogólne zastosowanie i obowiązują we wszystkich swoich częściach oraz stosuje się je bezpośrednio w każdym państwie członkowskim. Zatem organ administracyjny był obowiązany stosować przepisy wymienionych aktów tak, jak przepisy prawa krajowego, albowiem z dniem akcesji przepisy unijne stały się przepisami obowiązującymi na równi z prawem polskim. W myśl tej zasady, jeżeli w sprawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych, bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosuje się wprost przepisy UE. Powołując zatem w uzasadnieniu przepisy unijne organ administracji w sposób uprawniony powiązał je z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i w następstwie tego zastosował ust. 4 tego przepisu, nakładając karę pieniężną zgodnie z załącznikiem do tej ustawy. Innymi słowy, przepisy prawa wspólnotowego na mocy Traktatu Akcesyjnego od 1 maja 2004 r. były w Polsce bezpośrednio stosowane i mogły stanowić podstawę do nakładania kar pieniężnych przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym, nie podzielił stanowiska przyjętego w wyroku NSA cytowanym przez stronę, który nie znalazł aprobaty w orzecznictwie: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 570/06, czy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; z dnia 4 czerwca 2009 r. II GSK 1039/08, z dnia 5 sierpnia 2009 r. II GSK 2/09,). Sąd w składzie orzekającym podzielił pogląd zajęty i obszernie uzasadniony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 570/06, który został utrwalony w orzecznictwie NSA. Czytamy w nim. m.in. "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie reguluje wprost mocy obowiązującej prawa europejskiego. Zgodnie z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej "Dla wykonywania swoich zadań i zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu, Parlament Europejski i Rada wspólnie, Rada i Komisja wydają rozporządzenie, dyrektywy i decyzje, wydają zalecenia lub zajmują stanowisko. Rozporządzenie ma zastosowanie ogólne. Jest ono we wszystkich swoich częściach wiążące i obowiązuje bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim". Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego wynikająca expressis verbis z art. 249 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, wyprowadzona jest też w drodze wykładni art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z art. 91 ust. 3 Konstytucji wyprowadza się nie tylko zasadę bezpośredniego stosowania rozporządzeń wspólnotowych, ale też zasadę pierwszeństwa tych rozporządzeń w wypadku kolizji z ustawami. Wyprowadza się regułę, że w przypadku rozbieżności pomiędzy przepisami prawa krajowego, a prawem wspólnotowym, jeżeli tej rozbieżności nie da się usunąć w drodze wykładni, to zastosowanie ma zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego i to niezależnie od rangi porównywanych norm. W doktrynie podkreśla się, że "jeżeli po stronie prawa EU mamy do czynienia z normą prawa pochodnego, to kolizją z normami prawa krajowego rządzić będzie art. 91 ust. 3 ustanawiający pierwszeństwo wobec prawa stanowionego przez organizację międzynarodową w zakresie, w jakim to wynika z umowy konstytuującej tą organizację, więc w tym wypadku z traktatów założycielskich" (L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, Warszawa 2005, s 460). Dla wyprowadzenia dopuszczalności stosowania sankcji administracyjnej kary pieniężnej, znaczenie prawne ma również art. 91 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli tej ustawy nie da się pogodzić zumową (art. 91 ust. 2 Konstytucji). Umową tą jest Traktat podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. miedzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, a Rzeczypospolita Polską, dotyczący przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 894). Zgodnie z art. 2 Aktu Akcesyjnego, który stanowi integralną część Traktatu Akcesyjnego, od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przyjmuje się, że zgodnie z tym przepisem, prawo wspólnotowe (zarówno pierwotne, jak i wtórne) obowiązuje w stosunku do nowego państwa członkowskiego od momentu akcesji, jeżeli przepisy szczególne Traktatu Akcesyjnego nie przewidują odmiennych rozwiązań. Rozporządzenia zatem stanowią część umowy międzynarodowej, jaką jest Traktat Akcesyjny. To rozwiązanie prawne przyjęte w art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, daje podstawę do wyprowadzenia sankcji za naruszenie obowiązków publicznoprawnych, wynikających z rozporządzeń, stanowi naruszenie obowiązków wynikających z Traktatu Akcesyjnego, a więc umowy międzynarodowej. C.d. cyt. wyż. wyroku NSA (...)" Wynikające z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej oraz z art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej reguły stosowania prawa wspólnotowego, mają zasadnicze znaczenie dla wykładni art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Według art. 92 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów enumeratywnie wyliczonych ustaw oraz wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej. Naruszenie obowiązków wynikających z powołanych rozporządzeń, to naruszenie obowiązków wynikających z umowy międzynarodowej. Wprowadzone nowe brzmienie art. 92 ust. 1 przez dodanie w enumeracji pozytywnej pkt 8 "lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych" ustawą z 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) nie daje podstawy do wyprowadzenia wykładni, że naruszenie przepisów powołanych rozporządzeń Rady (EWG) nie było obwarowane sankcja kary pieniężnej. Warunkiem stosowania sankcji administracyjnej: kary pieniężnej, jest ustanowienie obowiązku publicznoprawnego. Przepisy prawa wspólnotowego aby były podstawą do stosowania sankcji administracyjnej, a zatem były bezpośrednio skuteczne, muszą nadawać się do stosowania w drodze autorytatywnej konkretyzacji, a zatem muszą spełniać zasadnicze elementy struktury normy prawnej, a więc zawierać reguły zachowania." (...) Nie ulega wątpliwości, ze obowiązek ustanowienia kar nakładanych za naruszenie nakazów ustanowionych w rozporządzeniu dotyczy Państw Członkowskich, które w regulacji ustawowej nie wprowadziły kar za naruszenie tego rodzaju nakazów. Jak wyżej wskazano sytuacja powyższa nie dotyczy sprawy niniejszej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.