VI SA/Wa 592/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego A. K. kwotę 457(czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. zwanej dalej k.p.a. oraz przepisem § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1257) po rozpatrzeniu wniosku A. K. zwanego dalej "skarżącym" o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawień zawodowych na okres 3 miesięcy, orzeczonej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zawiadomił rzeczoznawcę majątkowego A. K. o wszczęciu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w związku ze sprawą przedstawioną przez Wojewodę [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r., w którym organ ten poinformował, że powziął wątpliwość co do prawidłowości sporządzenia wycen udokumentowanych opracowaniami z dnia [...] stycznia 2010 r. i [...] września 2010 r., które skarżący sporządził na zlecenie Prezydenta Miasta B., dotyczących nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym o dwóch wydzielonych lokalach, położonym w B. przy ul. [...]. m.in. z powodu znacznych różnic oszacowanych w nich wartości z wartością oszacowaną w 2009 r. w operacie sporządzonej na potrzeby wykupu tych nieruchomości przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Wojewoda [...], nie przedstawiając konkretnych zarzutów odnoszących się do czynności oszacowań wykonanych przez rzeczoznawcę majątkowego A. K. powołał się na ocenę K. z dnia [...] sierpnia 2011 r., która dołączył do pisma. Komisja ta stwierdziła, że opinia o wartości nieruchomości w postaci operatu szacunkowego z dnia [...] stycznia 2010 r. i aneksu do tego operatu z dnia [...] września 2010 r. zawiera błędy metodyczne, obliczeniowe i uchybieniowe, mogące mieć wpływ na poziom określonej wartości. W uzasadnieniu K. wskazała na: 1) niejednoznaczne określenie przez rzeczoznawcę majątkowego rodzaju wyceny nieruchomości, stanowiącego podstawę wyceny (nieruchomość w zabudowie bliźniaczej czy wolnostojącej); 2) niezrozumiały i niekonsekwentny sposób wyliczenia powierzchni użytkowej budynku w obliczeniach. W zastosowanej metodzie porównywania parami rzeczoznawca majątkowy przyjął, że w zakresie ceny rynkowej "powierzchnia użytkowa" ocena nieruchomości wycenionej jest określona jako "średnia" co odpowiada powierzchni w zakresie 110-160 m2. Tymczasem wartość rynkową nieruchomości rzeczoznawca majątkowy obliczył jako iloczyn wartości jednostkowej (3 326.90 zł/m2) i powierzchni użytkowej (388,36 m2). Z kolei z przekazanej do akt sprawy inwentaryzacji budynku, wykonanej w 2000 roku wynika, że łączna powierzchnia użytkowa budynku wynosi 474,70 m2; 3) niezamieszczenie wzmianki w operacie szacunkowym o braku wpływu służebności na wartość podmiotu wyceny; 4) przyjęcie "cennikowego poziomu kosztów dokumentacji i nadzoru" w sytuacji, gdy przyjęto rynkowy poziom zysku inwestora, co jest niezgodne z § 16 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia; 5) brak konsekwencji w doliczeniu do kosztów bezpośrednich podatku VAT. W operacie podatek ten nie został doliczony do kosztów robót, inaczej niż w aneksie. Pomimo tego na str. 3 aneksu znalazła się klauzula, że "oszacowane wartości nie obejmują podatku VAT"; 6) brak uzasadnienia dla przyjęcia w analizie operatu szacunkowego "współczynnika eksperta". Na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego Minister Infrastruktur i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Rzeczoznawca majątkowy A. K. pismem z dnia [...] lipca 2014 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. W piśmie tym nie sformułował zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 195a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.) poinformował stronę o odstąpieniu od ponownego przekazania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej sprawy z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego A. K. i zawiadomił stronę w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący skorzystał z tego uprawnienia i po zapoznaniu się z aktami sprawy złożył pismo z dnia [...] października 2014 r., w którym wniósł o uwzględnienie następujących uwag: 1) nieuwzględnienia faktu uzupełnienia przez rzeczoznawcę majątkowego wykazu odbytych szkoleń, co jego zdaniem miało wpływ na wysokość orzeczonej wobec niego kary dyscyplinarnej; 2) w trakcie postępowania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej nie rozpatrywano i nie omawiano z rzeczoznawcą majątkowym oceny operatu szacunkowego z dnia [...] stycznia 2010 r., dokonanej przez K.; 3) błędne wskazanie, że skarżący przyjął do obliczeń powierzchnię użytkową nieruchomości 338,36 m2, bowiem na str. 12 operatu szacunkowego określono tę powierzchnię na 388,36 m2; 4) nieuwzględnienia wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego, że obciążenie wycenianej nieruchomości służebnością dostępu do rury wodociągowej nie miało negatywnego wpływu na całość nieruchomości; 5) rzeczoznawca majątkowy nie zgodził się z zarzutem niewłaściwego przyjęcia kosztów towarzyszących procesowi inwestycyjnemu; 6) skarżący wyjaśnił, że fakt nieuwzględnienia przy wycenie nieruchomości podatku VAT w operacie szacunkowym z [...] stycznia 2010 r. nie oznacza, że w aneksie do tego operatu szacunkowego nie można go było uwzględnić; 7) rzeczoznawca majątkowy stwierdził, że uzasadnił w operacie szacunkowym (str. 12) przyjęcie wskaźnika eksperta; 8) skarżący, wymieniając chronologicznie zdarzenia dotyczące wycenianej nieruchomości ponownie zwrócił uwagę na brak zrozumienia ze strony Komisji Odpowiedzialności Zawodowej mimo wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego składanych w trakcie posiedzeń Komisji, że dokonywane przez niego określenie wartości nieruchomości dotyczyło bardzo trudnego i skomplikowanego przypadku; 9) skarżący poinformował również, że w operacie szacunkowym zamieścił wzmiankę, że koszty odbudowy obejmują całą powierzchnię, łącznie z garażem oraz że szczegółowe określenie kosztów winno wnikać z ekspertyzy budowanej po katastrofie. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. podniósł, że według jego oceny w przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne są oczywiste i nie budzą żadnych wątpliwości zaś skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przedstawił żadnych okoliczności, które spowodowałyby zmianę ustaleń faktycznych. Z tego względu organ odstąpił od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju w toku postępowania ustalone zostało, że rzeczoznawca majątkowy naruszył przepisy prawne obowiązujące w dacie wykonania czynności objętych niniejszym postępowaniem w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 178 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący wykonując obowiązki zawodowe nie zastosował się do treści przepisu art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest działać zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Zdaniem organu, poza zarzutem wymienionym w pkt 4 (przyjęcia "cennikowego poziomu kosztów dokumentacji i nadzoru" w sytuacji, gdy przyjęto rynkowy poziom zysku inwestora) potwierdzenie znalazły powstałe zarzuty sformułowane przez K. Ad. 1) Przy szacowaniu przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca majątkowy wykazał się brakiem szczególnej staranności, o której mowa w art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wadliwe zacytowane zapisy na str. 8 oraz na str. 9 i 10 operatu szacunkowego z dnia [...] stycznia 2010 r. Skarżący stwierdził, że "rynkiem lokalnym w odniesieniu do wycenianej nieruchomości jest rynek nieruchomości zabudowanych, transakcji sprzedaży domów mieszkalnych jedno-dwurodzinnych (str. 8). Natomiast z dalszej części operatu szacunkowego wynika, że przedmiotem analizy były jedynie transakcje sprzedaży nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi jednorodzinnymi (str. 9 i 10). Ad. 2) rzeczoznawca majątkowy naruszył przepis § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109), który zobowiązywał rzeczoznawcę majątkowego do zamieszczenia w operacie szacunkowym informacji niezbędnych przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych i przedstawienia toku obliczeń. Został naruszony również przepis § 56 ust. 1 pkt 9 ww. rozporządzenia, który wymaga od rzeczoznawcy majątkowego przedstawienia obliczeń wartości nieruchomości oraz wyniku wyceny wraz z uzasadnieniem. Rzeczoznawca majątkowy naruszył również przepis art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie zachowując szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności szacowania. Z akt sprawy wynika, że informacje dotyczące powierzchni użytkowej budynku stanowiącego zabudowę wycenianej nieruchomości nie są ze sobą spójne. Rzeczoznawca majątkowy, określając wartość rynkową nieruchomości i obliczając koszty odbudowy, przyjmował różne wielkości powierzchni. Na str. 6 operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy zamieścił informację, że w budynku znajdują się 2 wyodrębnione lokale mieszkalne o łącznej powierzchni 137,95 m2. Jednocześnie rzeczoznawca majątkowy podał, bez jakichkolwiek wyjaśnień, że "według faktycznych pomiarów" powierzchnia użytkowa wynosi 388,36 m2 + garaż 86,34 m2. Na str. 9 stwierdził z kolei, iż "przyjęto, że wyceniana nieruchomość to średniej wielkości dom mieszkalny (pow. 137,95 m2)". W zastosowanej metodzie porównywania parami rzeczoznawca majątkowy przyjął, że w zakresie cechy rynkowej "powierzchnia użytkowa", nieruchomość wyceniana została oceniona jako "średnia", co odpowiada powierzchni w zakresie 110 – 160 m2. Założenie to nie odpowiada stwierdzeniu zamieszczonemu na str. 10 operatu szacunkowego, iż "wybrano do analizy porównawczej 6 przykładów sprzedaży domów jednorodzinnych o powierzchni od 115 do 134 m2". Wartość rynkową szacowanej nieruchomości rzeczoznawca majątkowy obliczył jako iloczyn wartości jednostkowej (3 326,90 zł/m2) określonej na podstawie zestawienia nieruchomości wycenianej z czterema nieruchomościami przyjętymi do porównań i powierzchni użytkowej 388,36 m2. Z kolei, przy określeniu kosztów "związanych z odbudową", rzeczoznawca majątkowy uwzględnił "powierzchnię użytkową z garażem i kotłownią: 388,36 m2 + 86,34 m2 = 474,70 m2". Należy wskazać, że operat szacunkowy powinien być zupełny, logiczny i wiarygodny oraz zawierać uzasadnienie pozwalające na dokonanie analizy logiczności i poprawności wniosków. Rzeczoznawca majątkowy powinien wskazać i wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych w operacie szacunkowym konkluzji. Ad. 3) Rzeczoznawca majątkowy naruszył przepis art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez brak szczególnej staranności, bowiem przy określaniu wartości nieruchomości nie uzasadnił pominięcia obciążenia nieodpłatną służebnością dostępu w celu eksploatacji oraz konserwacji wodociągu. Z opisu stanu prawnego wycenianej nieruchomości (pkt 7.1 operatu, strona 6) wynika, że w dziale III księgi wieczystej [...], prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 1 173 m2, wpisana jest powyższa służebność. Ad. 5) Rzeczoznawca majątkowy naruszył przepis art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak szczególnej staranności, ponieważ niekonsekwentnie zamieścił informacje dotyczące ujęcia podatku VAT. Na str. 13 operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy napisał, że oszacowane "koszty związane z odbudową" nie obejmują podatku VAT, natomiast w aneksie do operatu szacunkowego, przy obliczaniu kosztów bezpośrednich, uwzględnił ten podatek w wysokości 7%, zamieszczając jednocześnie w opracowaniu klauzulę, że "oszacowane wartości nie obejmują podatku VAT". Ad. 6) Rzeczoznawca majątkowy A. K. naruszył dyspozycję przepisu § 55 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, który zobowiązuje rzeczoznawcę majątkowego do zamieszczenia w operacie szacunkowym informacji niezbędnych przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych i przedstawienia toku obliczeń. Rzeczoznawca majątkowy w aneksie do operatu szacunkowego pomniejszył o 10% wartości "przyszłą" nieruchomości, oszacowaną we wcześniejszym operacie szacunkowym przy zastosowaniu podejścia porównawczego z powodu "problemu dojazdu do działki i trendu". Zdaniem organu powyższe stwierdzenia nie można uznać za wystarczające dla uzasadnienia tej czynności, ponieważ przedstawiona formuła uwzględnia dwie nieporównywalne okoliczności tj. cechę nieruchomości szacowanej i zmiany poziomu cen na rynku nieruchomości w związku z upływem czasu. Organ zauważył jednak, że skarżący w operacie szacunkowym zastosował już współczynnik zmniejszający równy 0,85 ze względu na "bardzo niekorzystne położenie – ekran w odległości 2-3m i natężenie ruchu". Odnosząc się do uwag skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] października 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że wykonanie obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych nie było brane pod uwagę przy orzekaniu kary dyscyplinarnej i tym samym nie miało wpływu na wysokość orzeczonej wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej. Odnosząc się do uwagi rzeczoznawcy majątkowego, że nie rozpatrywano i nie omawiano z nim oceny operatu szacunkowego z dnia [...] stycznia 2010 r., dokonanej przez K. organ podkreślił, że w ramach postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej badane jest, czy przy wykonywaniu czynności zawodowych rzeczoznawca majątkowy wypełnił obowiązki, o których mowa w art. 158 raz w art. 175 ww. ustawy. Na podstawie przeprowadzonego postępowania Minister Infrastruktury i Rozwoju orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych albo o umorzeniu postępowania. W obowiązującym stanie prawnym wynikiem postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej nie jest i nie może być ocena wartości nieruchomości określonej w operacie szacunkowym, ani też ocena prawidłowości sporządzenia tego operatu, lecz ocena czynności szacowania wykonanych przez rzeczoznawcę majątkowego w kontekście wspomnianych obowiązków nałożonych na tego rzeczoznawcę majątkowego zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, w tym określonej w nim wartości nieruchomości, może dokonać jedynie organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, stosownie do art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z powyższego są to postępowania odrębne i dotyczą różnych zagadnień. Odnosząc się do uwagi rzeczoznawcy majątkowego dotyczącej błędnego wskazania w decyzji powierzchni użytkowej przedmiotowej nieruchomości, organ wskazał, ze faktycznie w treści decyzji (str. 2) wskazano, że powierzchnia użytkowa wynosi 338,36 m2, a powinno być 388,36 m2. Błąd powyższy nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż z treści całości decyzji jednoznacznie wynika, że chodziło o 388,36 m2 (str. 4). Jednocześnie należy przypomnieć, że istotą stwierdzonego uchybienia było przyjmowanie przez rzeczoznawcę majątkowego różnych wielkości powierzchni użytkowej nieruchomości, tj. w jednym przypadku uwzględniającej powierzchnię garażu i kotłowni, innym razem nie. Uwaga rzeczoznawcy majątkowego dotycząca zarzutu niewłaściwego przyjęcia kosztów towarzyszących procesowi inwestycyjnemu nie zasługuje zdaniem organu na uwzględnienie, ponieważ zarzut ten został odrzucony w trakcie postępowania wyjaśniającego, z uwagi na to, że nie znalazł potwierdzenia w zebranym w przedmiotowej sprawie materiale dowodowym. Odnosząc się do wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego, że fakt nieuwzględnienia przy wycenie nieruchomości podatku VAT w operacie szacunkowym z dnia [...] stycznia 2010 r., nie oznacza, że w aneksie do tego operatu szacunkowego nie można go było uwzględnić, należy wskazać, że zarzut dotyczył jednoczesnego uwzględnienia podatku VAT w przedmiotowym aneksie i stwierdzenia, że "oszacowane wartości nie obejmują podatku VAT". Brak spójności i konsekwencji przy umieszczaniu w treści operatu szacunkowego różnych i najczęściej sprzecznych stwierdzeń powoduje, że efekt finalny czynności szacowania (operat szacunkowy) jest nieczytelny. Minister Infrastruktury i Rozwoju podkreślił, ze rzeczoznawca majątkowy powinien wykonywać czynności zawodowe zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem zasady szczególnej staranności i bezstronności, a wszelkie zastrzeżenia opisać w sposób wyczerpujący, tak aby nie było wątpliwości co do przesłanek, które spowodowały przyjęcie takich, a nie innych założeń. Z tych wywodów organ stwierdził, że brak jest przesłanek do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 77 § 1 i art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez niezebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego na skutek pominięcia wyjaśnień składanych w toku postępowania przez skarżącego zarówno w formie ustnych odpowiedzi na pytania zadawane przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej jak i w pismach z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] października 2014 r. oraz dowodów z dokumentów, w tym Informacji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] maja 2012 r.; 2) art. 195a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomości przez arbitralne, bez uzasadnienia, odstąpienie od ponownego przekazania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej sprawy dotyczącej odpowiedzialności zawodowej w związku ze złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. 3) art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego przez niezasadne przyjęcie, że skarżący naruszył treść tych przepisów przy sporządzeniu operatu szacunkowego i aneksu do operatu szacunkowego m.in. na skutek nieuwzględnienia w decyzji Ministra polskiej normy PN-70/B02365 oraz art. 3 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; 4) art. 178 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez wymierzenie nadmiernie surowej kary dyscyplinarnej bez uzasadnionych podstaw do wydania tak represyjnego orzeczenia. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. naruszają prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. polegający na niezebraniu i nie dość wnikliwym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie oraz jego ocenie przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć. Zaskarżonymi decyzjami organ orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego A. K. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, która jako jedna z form ukarania w myśl art. 178 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzekana jest w przypadku niewypełnienia obowiązków wynikających z art. 158 i art. 175 ust. 1, 3, 4 ustawy. Orzecznictwo sądowoadministracyjne m.in. powołany przez skarżącego wyrok WSA z 29 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 334/04 kładzie nacisk na konieczność szczególnie wnikliwego prowadzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej m.in. rzeczoznawców majątkowych. Organ orzekający w tej sprawie winien precyzyjnie ustalić na czym polegało naruszenie przepisów prawa oraz uzasadnić rodzaj nałożonej kary dyscyplinarnej. Powyższym obowiązkom nie sprostał Minister Infrastruktury i Rozwoju zaś dokonaną przez niego ocenę materiału dowodowego należy uznać za jednostronną. Organ mając na uwadze wyniki postępowania wyjaśniającego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej ograniczył się do stwierdzenia, że poza jednym uchybieniem znalazły potwierdzenie pozostałe naruszenia sformułowane przez K. i z tego względu swoim działaniem skarżący uchybił obowiązkom wynikającym z art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także naruszył § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomościami i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207. poz. 2109). Minister Infrastruktury i Rozwoju przypisując skarżącemu konkretne naruszenia przepisów nie uwzględnił i nie ustosunkował się do wyjaśnień strony składanych w formie ustnych odpowiedzi na pytanie zadawane przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej jak i w pismach z dnia [...] kwietnia 2013 r., [...] października 2014 r., a także pominął dowód z dokumentu, w tym Informacji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] maja 2012 r. Tymczasem przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. zobowiązywały go do zbadania i omówienia tych wyjaśnień i dowodów w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Niezależne od wydanego w zaskarżonej decyzji organ uchylił się od obowiązku umotywowania przesłanek zastosowania wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, które z uwagi na treść art. 178 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest karą dotkliwą, a więc zastosowanie jej powinno być szczegółowo wyjaśnione. Powyższe uchybienia organu skutkowały wadliwością zaskarżonych decyzji i uzasadniały ich uchybienie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyjaśnienia strony składane ustnie przed Komisją, a także w pismach składanych w toku postępowania co do każdego z postawionych skarżącemu zarzutów. Szczegółowa ocena wyjaśnień strony winna znaleźć się w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.