VI SA/Wa 594/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] stycznia 2009 r. na drodze krajowej nr [...] na odcinku L. – R. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy - odpadów poprodukcyjnych. Sporządzono protokół kontroli nr [...], z którego wynika, że kierowca nie posiadał dokumentu przewozowego, karty kierowcy, wykresówek lub zaświadczenia od pracodawcy poświadczającej rodzaj jego aktywności za wymagany okres 28 dni. Kierowca nie okazał również zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie, a także nie posiadał przy sobie odcinka kontrolnego karty opłaty drogowej. Na szybie pojazdu stwierdzono brak winiety samoprzylepnej. W protokole zamieszczono też notatkę kierującego pojazdem stwierdzającą, iż karta opłaty drogowej została dowieziona w trakcie kontroli, w trakcie kontroli naklejono też winietę na czołową szybę kontrolowanego pojazdu. Po wszczęciu postępowania administracyjnego organ dodatkowo ustalił, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na E. K. prowadzącą Działalność Gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości 12000 zł za naruszenia stwierdzone protokołem kontroli nr [...] oraz w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w wyniku którego Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz w zakresie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Utrzymał natomiast w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania na badania lekarskie lub psychologiczne oraz 500 zł za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien wezwać stronę do przedstawienia oryginału lub poświadczonej kopi odcinka kontrolnego karty opłaty za przejazd po drogach krajowych o serii i numerze [...], dowodu zakupu ww. karty opłaty oraz zgromadzić dokumentację fotograficzną w zakresie podnoszonego przez stronę naklejenia winiety ww. karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonych w sprawie dowodów. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpoznaniu sprawy nałożył na E. K. karę pieniężną w wysokości 12000 zł na którą złożyły się zgodnie z treścią lp. 4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) kara pieniężna w wysokości 3.000 zł za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia wymaganej opłaty, oraz kara pieniężna w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, zgodnie z lp. 1.2. powołanego wyżej załącznika. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji z dnia [...] marca 2009 r. wystąpił w dniu [...] lutego 2009 r. do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...] z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie zgłoszenia do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego skontrolowanego pojazdu. Jak wynika z uzyskanych informacji, strona do tego czasu z wnioskiem o wydanie dodatkowego wypisu na pojazd nie wystąpiła, czyniąc to w terminie późniejszym tj. [...] marca 2009 r., co wynika z odwołania skarżącej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zatem w dniu kontroli, tj. [...] stycznia 2009 r. skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Odnośnie drugiego ze stwierdzonych naruszeń, organ wskazał, że przesłuchany w charakterze świadka K. K. kierujący w dniu kontroli pojazdem zeznał, iż w momencie zatrzymania go do kontroli drogowej przez inspektorów transportu drogowego nie posiadał przy sobie karty opłaty drogowej, została ona wcześniej zakupiona, lecz pozostała w biurze. Kierowca oświadczył, iż tego dnia wykonywał pierwszy od momentu naprawy przewóz pojazdem, odbywał się on w wyniku otrzymania przez skarżącą pilnego zlecenia na przewóz kontenera śmieci. Kierowca w wyniku pośpiechu zapomniał zabrać karty opłaty drogowej. W trakcie wykonywania czynności kontrolnych przez inspektorów na miejsce kontroli dojechał Pan I. K., który udzielił inspektorom wszelkich niezbędnych wyjaśnień i przywiózł brakującą kartę opłaty drogowej, została ona natychmiast naklejona na szybę pojazdu. W aktach znajduje się poświadczona notarialnie za zgodność z oryginałem kopia dowodu złożenia przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2009 r. zamówienia na siedmiodniową kartę opłaty drogowej seria i numer [...] w Urzędzie Pocztowym w [...] wraz z potwierdzeniem otrzymania karty opłaty drogowej zgodnej ze złożonym zamówieniem, lecz organ na tej podstawie nie był w stanie stwierdzić, kiedy karta faktycznie została zakupiona. Bezspornym jest natomiast, że w chwili kontroli kierowca nie posiadał przy sobie ważnej karty opłaty drogowej i na tej podstawie nałożono karę. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08, w którym Sąd stwierdził m.in., że " wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji.(...). Tym samym nie jest trafne twierdzenie strony, iż lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym dotyczy tylko taksówek. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. wniosła E. K. - skarżąca. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła, iż zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej nie zostały spełnione przesłanki do ich wydania, tym samym organy Inspekcji Transportu Drogowego naruszyły przepisy art. 11, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 4.1 i lp. 1.2 załącznika do tej ustawy. W ocenie skarżącej naruszono także art. 77 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że wykupiła kartę opłaty drogowej w dniu [...] stycznia 209r. przed terminem kontroli i posiadała ją prawidłowo wypełnioną zanim nastąpiła kontrola, została ona dowieziona kierowcy. Skarżąca twierdziła zatem, iż bezpodstawne jest twierdzenie organów, iż jakoby przewóz drogowy wykonywany był bez uiszczenia wymaganej opłaty. Zdaniem skarżącej organ pominął część materiału dowodowego w postaci zeznań świadka K. K., który potwierdził, że karta opłaty drogowej została zakupiona przed terminem kontroli. Skarżąca podnosiła także, iż organ nie zgromadził dokumentacji fotograficznej potwierdzającej naklejenie karty opłaty drogowej na szybie kontrolowanego pojazdu, co zdaniem skarżącej świadczy o tym, iż organ nie zebrał w pełni materiału dowodowego. Odnośnie drugiego ze stwierdzonych naruszeń skarżąca podnosiła, że w chwili kontroli posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W dacie kontroli posiadała cztery wypisy z licencji, a kierowca kontrolowanego pojazdu posiadał w samochodzie jeden z nich. Wskazywała, że dwa uprzednio używane samochody zostały oddane do kasacji. Zdaniem skarżącej licencja udzielana jest przedsiębiorcy i nie jest udzielana na określony pojazd, pojazdy nie są uwidaczniane w licencji. W ocenie skarżącej byłaby obowiązana jedynie do wystąpienia wcześniej ze stosownym wnioskiem o zmianę danych gdyby dane ulegające zmianie były uwidocznione w licencji. Skarżąca wskazywała, że jeżeli zmiany dotyczą danych, które nie są wpisywane do licencji, to przedsiębiorca jest jedynie zobowiązany do zgłoszenia ich na piśmie właściwemu organowi. W ocenie skarżącej przepisy nie zabraniają wykonywania transportu pojazdem, który jeszcze nie został zgłoszony organowi, a lp. 1.2 załącznika do u.t.d dotyczy tylko taksówek. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ ponownie podkreślił, że siedmiodniowa karta opłaty drogowej, która w chwil rozpoczęcia kontroli drogowej nie znajdowała się w pojeździe, a dowieziona została w czasie kontroli, nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna kontrolowanego pojazdu sporządzona podczas kontroli drogowej. Z wykonanych zdjęć jednoznacznie wynika, iż na przedniej szybie pojazdu nie została umieszczona winieta samoprzylepna, a znajdowała się tam jedynie naklejka potwierdzająca rejestrację pojazdu. Nieuprawniony jest więc zarzut strony, iż kontrolujący nie sporządzili dokumentacji fotograficznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Zgodnie z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym Dz.U.07.125.874 (dalej u.t.d.) kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy [...] - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej. Zgodnie z art. 87 ust. 1 i 3 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto: 1) wykonując transport drogowy - wypis z licencji [...]. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Zgodnie z art. 42 ust. 1 i 3a u.t.d. podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie [...]. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z lp. 4.1 załącznika do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze w wysokości 3000 zł. Karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w chwili rozpoczęcia kontroli karta opłaty drogowej nie znajdowała się w pojeździe. Tygodniowa karta opłaty została dowieziona na miejsce kontroli i umieszczona na szybie kontrolowanego pojazdu po rozpoczęciu kontroli, po telefonicznym powiadomieniu skarżącej przez kierowcę. Zasadnie zatem w oparciu o powołany przepis przyjął organ, że karta taka nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Niezasadne są też zarzuty skarżącej wskazujące, że organ pominął część materiału dowodowego w postaci zeznań świadka K. K., który potwierdził, że karta opłaty drogowej została zakupiona przed terminem kontroli. Organ zebrał i ocenił cały materiał dowodowy. Zeznania świadka potwierdziły, że karta opłaty drogowej nie znajdowała się w pojeździe w chwili rozpoczęcia kontroli i ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie. Natomiast co do okoliczności, iż karta ta została zakupiona przed rozpoczęciem kontroli organ wskazał, że w oparciu o znajdującą się w aktach kopię zamówienia przedmiotowej karty nie można ustalić godziny dokonania jej zakupu. Podkreślić należy, że zgodnie z powołanymi przepisami karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty, zatem ustalenia co do daty i godziny zakupu przedmiotowej karty mają drugorzędne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Zasadnie zatem nałożona została kara za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w kwocie 3000 zł. W tym miejscu dodatkowo tylko wskazać można, że art. 92 ust.1 u.t.d. w związku z pkt 4.1 załącznika do tej ustawy był przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 25 marca 2010r. (sygn. akt P/08) orzekł, że przepis ten w zakresie w jakim sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych obejmuje sytuację, gdy kierowca nieposiadał karty opłaty w pojeździe w momencie kontroli, jest zgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie z art. 8 u.t.d. – 1. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres; 2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej; 3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru; 4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji; 5) czas, na jaki licencja ma być udzielona. 3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć: [...] 8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie z art. 11 ust.3 u.t.d. organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie z art. 14 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Zgodnie z lp.1.2 załącznika do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji podlega karze w wysokości 8000 zł. W przedmiotowej sprawie skarżąca w dacie kontroli posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego, zaś w kontrolowanym pojeździe znajdował się jej wypis. Jednak w dacie kontroli pojazd ten nie został zgłoszony do licencji, czego skarżąca nie kwestionuje. Sąd nie podziela wykładni przepisów przedstawionej przez skarżącą. Zgodnie z powołanym wyżej art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, zaś zgodnie z powołanym art. 14 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8. Zatem wbrew wywodom skarżącej miała ona obowiązek zgłosić organowi udzielającemu licencji dane pojazdu, którym wykonywała transport drogowy. Zasadnie zatem na skarżącą nałożona została kara za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Podkreślenia wymaga, że kara wymierzona została nie za brak licencji, lecz za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, czego skarżąca zdaje się nie odróżniać. Reasumując Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego, ani procedury w tym art. 77 k.p.a., które miałyby wpływ na wynik sprawy i winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ zebrał i ocenił cały materiał dowodowy, ustalając fakty istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, zaś dokonana przez organ w tym zakresie ocena dowodów nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.