VI SA/Wa 594/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. R.J. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niewskazujący żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku. Ustosunkowując się do powyższego wniosku, organ podniósł, że mając na uwadze treść art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie, należy uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jego wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1315/08). W świetle powyższego należy zauważyć, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek, przy czym Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt I OZ 680/07). Analizując wniosek skarżącego, Sąd stwierdził, że nie wskazał on w przedmiotowym wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania zaskarżonego aktu. Niemniej jednak w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku oraz przedstawionych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Ponadto skarżący wskazał, że wysokość jego emerytury wynosi wprawdzie 4080 zł netto, ale z uwagi na potrącenie alimentów zasądzonych na rzecz żony i córki otrzymuje on świadczenie w wysokości 1651 zł netto miesięcznie. Skarżący podniósł również, że oprócz wydatków na ubrania, żywność i media ponosi on także wydatki związane z leczeniem nadciśnienia. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu należy uznać, że skarżący znalazł się w sytuacji, w której uiszczenie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją może doprowadzić do braku możliwości zapewnienia środków utrzymania. Tym samym spełniona została przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.