VI SA/Wa 594/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem/Głównym Inspektorem) decyzją z dnia [...] stycznia 2018 roku nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. K. (zwanego dalej stroną/skarżącym) reprezentowanego przez radcę prawnego A. F. (zwanego dalej pełnomocnikiem) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji/[...] WITD) z dnia [...] października 2017 roku nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organy wskazały, że dnia [...] sierpnia 2017 roku w W. na parkingu Dworca [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierował skarżący. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Strona odmówiła podpisania protokołu co też zostało zaznaczone. Protokół kontroli wraz z aktami sprawy zostały przekazane [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego. [...] WITD poinformował stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i decyzja z [...] października 2017 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10000 złotych. Jego zdaniem podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: • wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 zwanej dalej utd) z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art, 18 ust. 4b oraz • wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie i zaskarżył decyzję w całości zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez ich niezastosowanie; art. 80 Kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego; niezastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 utd; naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 3 utd w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą: art. 68 Kpa w zw. z art. 74 utd poprzez brak odnotowania przyczyn braku podpisu kontrolowanego złożonego pod protokołem kontroli. Biorąc to pod uwagę wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji. Jego zdaniem organ nie udowodnił, że strona wykonywała zarobkowy przewóz drogowy osób. Jego zdaniem wykonywanie zarobkowego przewozu drogowego nie jest jednorazowy czynnością, lecz ciągłym wykonywaniem działalności gospodarczej. Podnosi, że protokół kontroli zawiera braki, bowiem nie odnotowano w nim przyczyny odmowy złożenia podpisu przez kontrolowanego. Uważa, że przewóz nie podlegał pod utd, ponieważ wykonywany był pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, a nic wykazano w sposób niebudzący wątpliwości aspektu jego zarobkowości. Jego zdaniem wydanie decyzji przez organ I instancji było nieuprawnione. Rozpoznając ponownie sprawę Główny Inspektor uznał przyjęty przez organ I instancji stan faktyczny jako uprawniający do wydania zarówno decyzji I instancyjnej jak i zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że według art. 5b ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Wskazał, że według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4. jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy — wypis z licencji. Podniósł, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Podniósł, że zgodnie z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Wskazał, że za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Zdaniem organu zgodnie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W opinii organu II instancji zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. W jego ocenie z całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim z okoliczności wykonywanego przewozu i zapłaty 11 zł (opisanej w notatce urzędowej) za usługę, wynika, że przewóz z dnia kontroli był przewozem zarobkowym podlegającym pod utd. Organ wskazał, że w toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawę informacji uzyskanych od Starosty [...], że stronie nie udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. W związku z powyższym uznał, że organ I instancji słusznie wymierzył stronie karę za naruszenie z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd. Organ powołując się na orzeczenie NSA wskazał, że nieprowadzenie zarejestrowanej, nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. Jego zdaniem kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu oraz protokół kontroli nr [...]. Był to pojazd przeznaczony do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Nadto nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b utd. A zatem uznano, że organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2,10 załącznika nr 3 do utd. W ocenie organu, organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z Kpa. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawda. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego, zarzucając naruszenie: 1. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, O transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125. poz. 1371 z późn. zm., dalej "u.t.d.") poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej Sprawy, 2. art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168, z późn. zm., dalej "k.p.a.") poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji oraz nic odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego, 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, 4. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez; a. niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na uznaniu, iż protokół kontroli bez podpisu kontrolowanego oraz wskazanej przyczyny braku podpisu, niezawierający dokładnego opisu przebiegu kontroli oraz osób uczestniczących w kontroli- znajdujący się w aktach sprawy, stanowi wiarygodny dowód potwierdzający stan faktyczny zaistniały podczas kontroli. b. nieprzesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariuszy Policji dokonujących kontroli, który mógłby ewentualnie potwierdzić, iż kontrola faktycznie została przeprowadzona wobec skarżącego, c. niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z rażącym naruszeniem przepisów prawa, d. dowolne przyjęcie, iż skarżący otrzymał jakiekolwiek wynagrodzenie za świadczoną usługę- niepopartc żadnym dowodem przeprowadzonym w sprawie: e. naruszenie art, 74 u.t.d. w7 zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu kontroli oraz brak konkretnego opisu kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. I pkt 1 u.t.d., je| przepisów- nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznic i kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1360/05 organy Inspekcji Transportu Drogowego muszą na wstępie ustalić czy chodzi o zarobkowy przewóz osób, a więc transport drogowy osób, a dopiero gdy to potwierdzą, postępują zgodnie z zasadami kontroli transportu drogowego tj. działalności gospodarczej polegającej na przewozie osób pojazdami samochodowymi. Jego zdaniem tylko uzasadnione przekonanie, że w konkretnym przypadku zachodzi zarobkowy przewóz drogowy osób wykonywany pojazdem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 utd, uzasadnia podjęcie przez służby Inspekcji Transportu Drogowego (lub innych podmiotów uprawnionych do wykonywania czynności kontrolne) czynności kontrolnych. Wskazał, że w tym stanie faktycznym organ administracji, pomimo ciążącego na nim ciężaru dowodowego, nie wykazał z uwagi na rozbieżny w sprawie materiał dowodowy, że czynności dokonane przez skarżącego stanowiły odpłatny (zarobkowy) przewóz drogowy osób, w szczególności gdy skarżący od samego początku stoi na stanowisku, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nic wykonywał przewozu pasażera a tym samym nie mógł otrzymać za to jakiegokolwiek wynagrodzenia. Brak przeprowadzenia innych dowodów w tym przesłuchania funkcjonariusza, który sporządził protokół kontroli jest w ocenie skarżącego błędem organu albowiem protokół me został podpisany przez M. K., nie wskazano co było przyczyną braku podpisu zaś z twierdzeń strony wynika, że nie podpisała protokołu bo jego treść nie odpowiadała stanowi rzeczywistemu sprawy. Jego zdaniem jest to istotne, bowiem stan zaistniały faktyczny w ogóle nie korespondują z protokołem a brak jest obecności jakiekolwiek świadka (lub jakiekolwiek pasażera), informacji o jakiejkolwiek płatności. Zakwestionował stanowisko organu, że wykonana była działalność gospodarcza. Wskazał, że istota protokołu z kontroli polega na tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny, a nie stan prawny. W konsekwencji powinien on czynić zadość wymogom określonym w art. 68 k.p.a. Będąc w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, w zakresie odnoszącym się do jego treści nie może zawierać żadnych wątpliwości co do rzeczywistych faktycznych okoliczności sprawy. Jego zdaniem w stanie faktycznym niniejszej sprawy protokół nie zawiera opisu przebiegu kontroli, nie wskazano czy podczas kontroli byli jacyś świadkowie (oraz brak jest jakichkolwiek danych osobowych świadków) a także nie została w nim wskazana przyczyna odmowy jego podpisania podana przez Pana M. K.- tym samym przedmiotowy protokół zawiera bardzo istotne braki dyskwalifikujące go jako dowód w sprawie na podstawie którego mają być oparte ustalenia faktyczne. Wskazał, że jakiekolwiek notatki służbowe nic stanowią załącznika do protokołu oraz nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Jego zdaniem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niekompletny oraz zawiera zeznania świadka, co do którego nie ma żadnego potwierdzenia, iż uczestniczył podczas kontroli skarżącego, a więc zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca winny ulec uchyleniu oraz powinny być zasądzone koszty postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] WITD z dnia [...] października 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej. Pełnomocnik strony zarzuca decyzji naruszenie art. 3 ust. 1 utd poprzez jego niezastosowanie; art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, oraz nieodniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji; art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i dowolną, a nie swobodną, ocenę dowodów i niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z rażącym naruszeniem prawa, a także niepoparte dowodem przyjęcie, że skarżący otrzymał wynagrodzenie; art. 74 utd w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyń odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji poprzedzającej, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Twierdzi, że organ nie ustalił, jaki kontrolowany przewóz miał charakter. Uważa, że o działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy jest ona prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły, natomiast nie stanowi jej jednorazowe wykonanie usługi. Zdaniem strony organ nie ustalił istotnych okoliczności sprawy. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili kontroli w dniu [...] sierpnia 2017 roku w W. na parkingu Dworca [...] skarżący wykonywał usługę okazjonalnego przewozu osób. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Strona odmówiła podpisania protokołu co też zostało zaznaczone. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji określonej w art. 5b ust. 1 u.t.d. W ocenie Sądu, każdorazowy przewóz osób za który realizujący przewóz ma otrzymać zapłatę, jest przewozem odpłatnym - zarobkowym, do którego konieczne jest posiadanie odpowiednich licencji. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że przewóz był przewozem odpłatnym. Skarżący przewoził pasażera A. T. z ulicy L. [...] na dworzec [...] w W., za co pasażer zapłacił kierującemu kwotę 11 zł, ale nie otrzymał paragonu (notatka urzędowa). Zdaniem Sądu, Skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodu, który podważyłby wiarygodność stwierdzeń zawartych w tym środku dowodowym. Z analizy protokołu kontroli i innych zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. Zarówno w toku dokonanej kontroli, jak i w trakcie prowadzonego postępowania skarżący nie okazał takiej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, jak również z informacji przekazanej przez właściwy organ - Starosty - nie wynika aby o taką licencję strona skarżąca występowała i posiadała uprawnienie do wykonywania krajowego przewozu drogowego osób. W tym kontekście należy uznać, że każdy podmiot (przedsiębiorca) podejmujący i wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5b ust. 1 u.t.d. jest zobowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Z przepisów art. 4 pkt 1-3, art. 5-5b oraz art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako: CBOSA). W ocenie Sądu, skoro skarżący nie legitymował się żadną licencją na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy osób, dopuścił się naruszenia określonego w Lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji, za co ustalona została kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych. Organy, na podstawie Lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., prawidłowo nałożył również na Skarżącego karę w wysokości 8000 złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b), zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kontrolowany w dniu (...) pojazd, którym poruszał się skarżący wraz z pasażerem, był samochodem osobowym przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co wynika z przedstawionego dowodu rejestracyjnego. Jednocześnie, należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W rzeczonej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 16.000 złotych, a zatem organy postąpiły prawidłowo ograniczając jej wysokość do 10.000 złotych. Sąd nie znalazł istotnych podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie i do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, zebrana w sprawie dokumentacja oraz sporządzony protokół kontroli stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń stwierdzonych w decyzji, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Podnoszone przez Pełnomocnika Skarżącego zarzuty opisane w skardze są uchybieniami organu ale nie mogą powodować zmiany decyzji gdyż nawet ewentualnej ich przeprowadzenie nie zmieni opisanych w decyzji faktów. Należy jednocześnie zauważyć, że obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego w postępowaniu nie w każdym przypadku bezwzględnie i wyłącznie obciąża organy administracji prowadzące to postępowanie. Przyjmuje się, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżących. Zasada ta nie zwalnia bowiem strony postępowania administracyjnego z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. Jedynymi korzystnymi dla Skarżącego okolicznościami są te, które wynikają z jego oświadczenia i braku podpisu pod protokołem co nie niweluje materiałów zgromadzonych przez organy. Innymi słowy, przy podjęciu decyzji przez stronę odnośnie tego czy ujawni dowody potwierdzające jej wersję wydarzeń, strona powinna mieć na uwadze, że organ nie ma obowiązku poszukiwać dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. II GSK 2462/15, dostępny w CBOSA). Niezasadne są zatem zarzuty skarżącego dotyczące niewyjaśnienia przez organ w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób i czy odbyła się płatność. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego z ewidentnym naruszeniem polegającym na niespełnianiu przez pojazd kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, oraz wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1. i Lp. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości 16.000 złotych, ograniczonej stosownie do kwoty 10.000 złotych. Nadto Sąd uznał, że poczynione przez organy administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o transporcie drogowym - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.