VI SA/Wa 600/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 600/18 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej ,,kpa" art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 12 maja 2017 r. poz. 935), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art, 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2222-zwanej dalej udp), § 3 ust. 1 pkt 11, § 5 ust 1 pkt 6 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] nakładającą na P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2017 r. w G. na ul. [...] zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował Pan M. J., który w imieniu skarżącej wykonywał krajowy przejazd drogowy z ul. [...] w G. do R. z ładunkiem gruzu (ładunek podzielny). Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej, dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego. Następnie organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] października 2017 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, od której złożyła ona odwołanie. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca ważenia, na okoliczność wykazania, czy głębokość dołów fundamentowych jest dostosowana do danego rodzaju wag użytych przez kontrolującego, gdyż na podstawie dokumentów przesłanych stronie nie można ustalić jakiej głębokości są te doły. Ponadto decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie ustawy Prawo o ruchu drogowym, oparcie ustaleń z kontroli na błędnie sporządzonym protokole kontroli, naruszenie prawa procesowego tj. art. 10 § 1 i § 2 Kpa, czyli przedwczesne wydanie decyzji z uwagi na niewyczerpanie wszystkich działań w sprawie przewidzianych przepisami Kpa, gdyż strona nie została poinformowana przez organ I instancji o przeprowadzeniu jakiegokolwiek dowodu w sprawie w toku postępowania. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. W jego ocenie zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w tej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że zgodnie z § 5 ust 1 pkt 6 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 11 ww. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy - 32 tony. Norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: 1) nacisk na podwójnej osi napędowej 23,5 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 5,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 30,55 %), 2) rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 38,95 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,95 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21,71 %), 3) podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zdaniem organu w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ podniósł, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie należało nałożyć karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Organ ustalił, że w dniu kontroli ww. samochodem ciężarowym kierował Pan M. J., który wykonywaj krajowy przejazd drogowy z ładunkiem gruzu (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli. W tym miejscu organ wskazał, iż stosownie do art. 2 ust. 35 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...].08.2016 r. Samochód ciężarowy został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/H o nr fabrycznych [...] i [...]. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Przede wszystkim w wyniku kontroli stwierdzono zarówno przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej, jak również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej samochodu ciężarowego. Samochód ciężarowy został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. W ocenie organu nie wystarczy jedynie zakwestionować ustaleń wynikających z dokumentów tj. protokołu kontroli wraz z opisem stwierdzonego naruszenia, czy protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Zdaniem organu mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy brak było podstaw do przyjęcia stanowiska, że miejsce gdzie przeprowadzono pomiary za pomocą wag typu SAW 10C/II nie było przystosowane do użycia tych wag. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu mogącego poważyć ustalenia organu. Tym samym brak było podstaw do przeprowadzania dodatkowego postępowania, w tym do przeprowadzania oględzin miejsca kontroli, badania wysokości wnęki fundamentowej, co skutkowałoby jedynie bezpodstawnym przedłużeniem postępowania, skoro wysokość wnęki wynika z ustaleń organu I instancji. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy podczas kontroli bez udziału strony na co zwracała strona w odwołaniu z dnia 4 lipca 2017 r. stwierdził, że charakter kontroli drogowej wyklucza obecność m.in. strony (podmiotu wykonującego przejazd). Kontrola drogowa przeprowadzana jest na podstawie przepisów art, 68 - 74 ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli następuje gromadzenie materiału, który następnie podlega ocenie pod kątem ewentualnego wszczęcia postępowania administracyjnego. Przesłuchanie nastąpiło przed wszczęciem postępowania administracyjnego, a więc organ nie naruszył regulacji prawnych, a tym samym nie można mu czynić zarzutu, że nie poinformował o przeprowadzeniu przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy podczas kontroli. Poza tym ustawodawca przyjął założenie, iż wiarygodny materiał dowodowy w tak uproszczonym postępowaniu, jakim jest kontrola drogowa pojazdu, można zgromadzić "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada dużą odpowiedzialność na prowadzących postępowanie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, by w trakcie dość krótkotrwałego, z reguły kilkudziesięciominutowego postępowania, ustalono wszelkie niezbędne okoliczności, mając na uwadze niepowtarzalność takich czynności. Jednakowo duża odpowiedzialność ciąży również na kontrolowanym kierowcy, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu. Tylko w ten sposób można bowiem ustalić wiarygodny stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów, będący podstawą do sporządzenia decyzji administracyjnej. Dlatego tez organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto organ nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku przewożono ładunek podzielny w postaci gruzu, który z uwagi na sposób przewozu nie stanowił ładunku sypkiego, ani drewna. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Następnie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo, że w ramach postępowania administracyjnego, nie doszło do pełnego merytorycznie dwukrotnego rozpoznania tej samej sprawy, a organ II instancji pomimo zaniedbań w postępowaniu pierwszo instancyjnym dotyczącym wykonania zaleceń w decyzji uchylającej, oparł swoje rozstrzygnięcie na stanie faktycznym wyłącznie ustalonym uprzednio, nie dokonując należytej, a jednocześnie niezależnej oceny i analizy akt sprawy jak i nie rozpatrując zgłoszonych wniosków dowodowych, 2. art. 7 Kpa poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia, oraz art. 77 § 1 Kpa poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, bowiem przyjęty przez organy stan faktyczny pozostawał niewystarczający dla precyzyjnego stwierdzenia, do jakiego naruszenia obowiązujących norm doszło, 3. art. 6 Kpa poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ l instancji bez podstawy prawnej, tj. wykonanie ważenia sprzecznie z wszystkimi warunkami określonymi przez producenta wagi SAW10C/I!, w instrukcji obsługi wag w zakresie płaszczyzny wag umieszczonych w dołach fundamentowych, w przypadku osi wielokrotnej - w obszarze wszystkich ważonych osi składowych, 4. przepisów postępowania, art. 7, art. 77 § 1 i art, 80 kpa przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadzie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w zakresie art. 140 ab ust. 4 a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami Kpa art. 7a § 1 i art. 8ia, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1& 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. p.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, z tym, że kontrola ta w myśl &2 w/w artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny w toku rozpoznawania sprawy bada, czy zaskarżona decyzja, postanowienie, akt bądź inne czynności z zakresu administracji publicznej zostały wydane zgodnie z przepisami postępowania oraz czy nie naruszają przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny orzekając nie kieruje się zasadami słusznościowymi bądź też zasadami współżycia społecznego. Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. p.1369 z późn.zm., dalej p.p.s.a.)). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Strona skarżąca wskazuje przede wszystkim na uchybienia proceduralne popełnione w toku postępowania administracyjnego polegające na nie przeprowadzeniu dowodów zawnioskowanych przez stronę, w związku z czym organy wydały decyzje nie wyjaśniając istotnych okoliczności w sprawie. Oparcie rozstrzygnięć na niepełnym materiale dowodowym, zdaniem strony, jednocześnie wskazuje na ich wadliwość skutkującą koniecznością wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Sąd nie podzielił słuszności zarzutów strony. W jego ocenie nie doszło do naruszenia art. 6, 7, 15, 77&1, 80,138 &1 pkt. 2 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia, za popełnienie których została na stronę nałożona kara pieniężna zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej pojazdu, należącego do skarżącej spółki. W kontroli tej ze strony spółki występował kierowca, który będąc pouczony nie zgłosił żadnych uwag do sposobu przeprowadzenia ważenia i podpisał protokół bez zastrzeżeń. Protokół kontroli jest podstawowym dowodem w tego typu sprawach, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art.76&1 kpa, z którego wynika domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą oświadczenia organu. Strona w toku postępowania nie obaliła powyższego domniemania. W związku z powyższym, mając na uwadze stwierdzone uchybienia organy prawidłowo stwierdziły, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak na brak zezwolenia kategorii VII, o której mowa w l.p. 7 załącznika nr 1 do prd. Zezwolenie kategorii VII jest wydawane w wypadkach pojazdów o wymiarach i rzeczywistej masie całkowitej większej niż określone dla kategorii I-VI oraz o naciskach przekraczających wielkość dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony. W wyniku kontroli stwierdzono bowiem przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) o 5,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 30,55 %, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 21,71%). Ważenie pojazdu odbyło się na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr [...], [...], które posiadały aktualną legalizację. Wbrew twierdzeniom strony organ poczynił stosowne ustalenia, na podstawie których uznał, że wnęki, w których umieszczono wagi były do nich dostosowane. Wykonując zalecenia zawarte w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 roku, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę pismem z dnia 28 sierpnia 2017 roku wystąpił do zarządu Dróg i Zieleni w G. z pytaniem jaka jest głębokość wnęk fundamentowych na stanowisku ważenia pojazdów w G. na ul. [...] oraz czy wnęki wagowe znajdujące się na tych stanowiskach są dostosowane do ważenia przenośnymi wagami do pomiarów statycznych SAW 10C/II o nr [...] i [...]. W odpowiedzi Zarząd Dróg i Zieleni w G. w piśmie z dnia 4 września 2017 roku poinformował, że głębokość wnęk fundamentowych na stanowisku ważenia na [...] w G. przed ich przebudową tj. przed dniem 1 sierpnia 2017 roku wynosiła 36 mm i była dostosowana do ważenia pojazdów przenośnych wagami do pomiarów statycznych. Treść tego pisma uzasadnia zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin stanowiska ważenia pojazdów albowiem w tej dacie stanowisko to było już przebudowane. Organ był zobowiązany zatem oprzeć się na wspomnianej wyżej informacji z Zarządu Dróg i Zieleni w G. z dnia 4 września 2017 roku i uznać, wnęki były dostosowane do ważenia pojazdów wagami typu SAW 10C/II, tym bardziej, że kierowca obecny w czasie kontroli nie zgłosił w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ prawidłowo nie uwzględnił wniosku strony o przesłuchanie kierowcy albowiem dowód ten został już przeprowadzony w toku czynności kontrolnych. Wbrew wątpliwościom wytoczonym przez stronę kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym. Definicja pojazdu nienormatywnego zawarta jest w art. 2 pkt 35 a prd. Zgodnie z tym przepisem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są wyższe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg danej drogi w przepisach o drogach publicznych. Przepisy zaś o drogach publicznych to nie tylko ustawa o drogach publicznych ale również akty wydane na mocy delegacji w niej zawartej, w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2016 r, p. 2022), które przewidują dopuszczalne naciski osi wielokrotnych. Zgodnie z & 5 ust 1 pkt 6 lit c w/w rozporządzenia nacisk dwóch osi napędowych nie może przekraczać 18 ton. Odnosząc się do kwestii odpowiedzialności skarżącej należy wskazać, że przepis art. 140 aa ust.3 pkt 1 prd. stanowi, że karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Może on uwolnić się od odpowiedzialności, wykazując zaistnienie przesłanek z art. 140 aa ust 4 prd., który stanowi, że nie wszczyna się postepowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli : 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust 3 pkt 1 a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstałe naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust 1 pkt 1 a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drzewa. Sąd przyznał rację organowi, ze jeżeli chodzi o przesłanki przewidziane w art. 140 aa ust 4 pkt 1 prd. to ciężar dowodu co do ich zaistnienia spoczywa na stronie o czym skarżąca została powiadomiona w piśmie organu informującym o wszczęciu postępowania z dnia 16 marca 2017 roku. Wprawdzie z art. 7 i 77 kpa wynika, że postepowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współodpowiedzialności w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do zarzutów niekorzystnych dla strony (wyrok NSA z 26 października 1984 roku, IISA 1205/84 (ONSA 1984 nr 2 p.98). Strona nie przedstawiła okoliczności, które zwolniłyby ją od odpowiedzialności natomiast w sprawie nie zachodziły też okoliczności o których mowa w art. 140 aa ust 4 pkt 2 prd.(przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej). Kwestia możliwości dokonywania pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku na oś była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, które potwierdziły dopuszczalność pomiaru tych wielkości za pomocą wag SAW 10C/II (wyrok NSA z 7 marca 2013 r. Sygn. Akt II GSK 2281/11, wyrok WSA z 18 lutego 2015 roku Sygn. Akt VI SA/WA 2572/14, wyrok WSA z 29 sierpnia 2017, Sygn. Akt VI SA/WA 398/17). Należy również wskazać na stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Miar wyrażone w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 roku nr [...], w którym organ ten potwierdza, że dopuszczalne jest wyznaczenie masy przy zastosowaniu wag nieautomatycznych, w tym wag przenośnych, wyznaczających obciążenie koła lub osi pojazdu. Należy podkreślić, że Zarządzeniem nr 28/104 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia17 września 2014 roku wprowadzona została procedura odjęcia błędu pomiaru, która stosowana jest na korzyść strony. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej dotyczących stosowania dyrektywy 96/53/WE wskazać należy, że art. 7 w/w dyrektywy wskazuje, że ,,Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody do stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych – niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenie do ruchu takich pojazdów". Zgodnie z polskim prawodawstwem kwestie te reguluje art.41 ustawy o drogach publicznych. Wytyczne Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia 30 października 2015 roku nie są źródłem obowiązującego prawa. Poza tym i tak nie miałyby zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż kontrolowany przejazd był transportem krajowym. Odnosząc się do zarzutu niepołączenia wag SAW 10C/II kablem Sąd wskazuje, że kwestia ta została rozstrzygnięta w orzecznictwie Sądów administracyjnych (patrz wyrok WSA w zakresie z dnia 22 czerwca 2016 roku, VISA/Wa 621/16). Zgodnie z instrukcją obsługi wag typu SAW 10C możliwe jest również zważenie dwoma wagami bez ich połączenia przewodem obciążenia kół jednej osi i dokonania sumowania wyniku pomiaru, które doprowadzi do wykazania całości obciążenia osi. Reasumując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz zastosowały przepisy prawa materialnego. Z tych względów skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 ppsa.