VI SA/Wa 602/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie refundacji kosztów leczenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. A. K. zwrócił się do Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddział Wojewódzki w [...] do zapłaty kwoty 1500 złotych z tytułu nieprzepracowanego okresu pracy od [...] sierpnia 2009 r. do [...] września 2009 r. oraz kwoty 560 złotych za usługę medyczną wykonaną poza systemem ubezpieczenia zdrowotnego, w zakładzie opieki zdrowotnej, który nie zawarł umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (podstawę zwrotu miała stanowić kserokopia dowodu wpłaty wystawionego na M. K. i A. K.). Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] umorzył postępowanie w sprawie refundacji kosztów leczenia oraz zapłaty za nieprzepracowany okres pracy. Decyzja została doręczona panu A. K., jako wnioskodawcy. Od powyższej decyzji A. K. złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję I instancji. Przedmiotowa decyzja została doręczona A. K. dnia [...] lutego 2010 r. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. A. K. i M. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie przed sądami administracyjnymi może zatem być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja materialna wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. A zatem interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 450/08). Interes prawny jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, a zatem musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest więc podmiot, który ma interes w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1958/07). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu M. K. nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, gdyż wniosek wszczynający postępowanie został złożony przez A. K., on był stroną postępowania i jemu została doręczona decyzja dotycząca jego żądania. M. K. natomiast nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją i decyzja ta nie była do niej skierowana. Ponadto nie wykazała istnienia swojego interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż skarga M. K. jest niedopuszczalna, albowiem nie posiadała ona legitymacji do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.