VI SA/Wa 603/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty P., którą odmówiono A. P. (dalej skarżący) wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Jako podstawę skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. 2012, poz. 1137 ze zm.), dalej p.r.d. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; Skarżący A. P. w październiku 2013 r. - w oparciu o art. 84 ust. 2 p.r.d., wystąpił do Starosty P. o wydanie mu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzającego wykształcenie, zdobyte uprawnienia w ramach szkoleń dla diagnostów oraz praktykę zawodową. Starosta P. wydając decyzję odmawiającą wydania żądanego uprawnienia wskazał, że z przedłożonych dokumentów wynika wprawdzie, że skarżący spełnia wymagania w zakresie wykształcenia, odbytego szkolenia oraz zdania egzaminu, ale nie wynika, że spełnia on wymagania w zakresie praktyki zawodowej, o której mowa w § 2 pkt 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. nr 246, poz. 2469), dalej rozporządzenie. Organ stwierdził, że skarżący w pierwszej kolejności powinien był uzyskać wymagane wykształcenie, a dopiero potem odbyć stosowną praktykę. W związku z tym udokumentowaną praktykę odbytą przed ukończeniem Policealnego Studium Zawodowego, tj. przed 23 maja 2013 r., Starosta uznał za niepotwierdzającą spełnienia wymagań z § 2 pkt 2 rozporządzenia, a co za tym idzie przyjął, że skarżący nie spełnia wymagań z art. 84 ust. 2 p.r.d. Skarżący we wniesionym odwołaniu zarzucił, że organ błędnie ustalił, iż nie posiada on 4-letniej praktyki zawodowej. Nie zgodził się z poglądem organu, że stosowna praktyka zawodowa winna zostać odbyta po uzyskaniu wymaganego wykształcenia i podniósł, iż rozporządzenie takiego wymogu nie przewiduje. Wobec tego wniósł o uchylenie decyzji Starosty i wydanie mu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że skarżący do wniosku załączył m.in. zaświadczenia o ukończeniu wielu szkoleń oraz o ukończeniu szkoły policealnej w zawodzie technik mechanik, a także świadectwo pracy, z którego wynika, że był zatrudniony od 1 czerwca 2009 r. do 31 marca 2010 r. i w ramach tego zatrudnienia wykonywał pracę mechanika samochodowego; zaświadczenie o odbyciu praktyki na stanowisku - naprawa i obsługa pojazdów w okresie od 15 maja do chwili obecnej, na stanowisku - naprawa i obsługa pojazdów mechanicznych, a także wydruk z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, z którego wynika prowadzenie działalności od 1 kwietnia 2010 r., w tym zawieszenie od 18 kwietnia 2012 r. konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Opisane wyżej dokumenty zdaniem organu wskazują, że skarżący posiada wymagane wykształcenie techniczne i odbył wymagane szkolenia oraz zdał z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Za kwestię sporną SKO uznało zaś spełnienie przez skarżącego wymogu posiadania stosownej praktyki. Organ ustalił, że skarżący pracował od 1 czerwca 2009 r. do 31 marca 2010 r. - tj. przez okres 10 miesięcy. Ponadto z zaświadczenia z 3 października 2013 r. wynika, że skarżący od 15 maja 2013 r. odbywa praktyki. Jednocześnie w tym czasie odbywał naukę w szkole policealnej, a następnie prowadził działalność gospodarczą. Reasumując te ustalenia SKO stwierdziło, że jeśli chodzi o praktykę odbywaną w czasie zdobywania wykształcenia, w orzecznictwie przyjmuje się, że praktyka taka nie może stanowić części wykształcenia technicznego, o jakim mowa w art. 84 ust. 2 p.r.d. i przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 września 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 408/07. Z tego względu organ uznał, że skarżący nie spełnia wymogu co do stażu (praktyki) przewidzianej w przepisach p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów , bowiem praktyka ta nie może stanowić części wykształcenia technicznego, o jakim mowa w art. 84 ust. 2 p.r.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P. zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie dokonało rzetelnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zastosowało błędną wykładnię przepisów prawa. W ocenie skarżącego dokumenty złożone do akt potwierdzają, że posiada on wymaganą prawem praktykę zawodową. Wskazał, że SKO nie wzięło pod uwagę tego, że od 1 kwietnia 2010 r. do 18 kwietnia 2012 r. prowadził on działalność gospodarczą, w ramach której świadczył usługi konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, a w okresie późniejszym zdobywał praktykę na stanowisku mechanika samochodowego. Skarżący stanął na stanowisku, że wskazana przez niego praktyka zdobyta w ramach zatrudnienia oraz wykonywanej działalności gospodarczej winna zostać zakwalifikowana jako wymagana praktyka zawodowa. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i potrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów jest art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. 2012, poz. 1137 ze zm.), w brzmieniu: " Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny." Z cytowanego przepisu wynika zatem, że "praktyka", nie może stanowić części "wykształcenia technicznego" bowiem ustawodawca musiałby wskazać na to wprost, a tego nie uczynił ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 408/07). Po drugie, w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 84a ust. 1 pkt 2 p.r.d. zostało wydane przez Ministra Infrastruktury rozporządzenie z dnia 4 listopada 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 246, poz. 2469) precyzujące warunki uzyskania uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty. W myśl § 2 pkt 2 rozporządzenia diagnostą uprawnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów może być osoba, która posiada średnie wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt spełnienia przez skarżącego trzech warunków wynikających z cytowanych wyżej przepisów tj. - posiadanie wymaganego wykształcenia, odbycie wymaganego szkolenia i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu kwalifikacyjnego, co zasadnie zauważyły organy rozpatrujące sprawę. Omawiając warunek odbycia praktyki, którego w przypadku skarżącego zabrakło, należy zauważyć, że według ww. przepisów nie podlega zaliczeniu praktyka odbywana przed ukończeniem szkoły policealnej, która to szkoła została ukończona przez skarżącego w dniu 25 maja 2013 r. Słusznie zatem organy rozpoznające sprawę uznały, że wcześniejsza praktyka odbyta przez skarżącego nie może być zaliczona na poczet praktyki , o której mowa w art. 84 ust. 2 p.r.d. w związku z § 2 pkt ww. rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego cytowane wyżej przepisy wzajemnie się uzupełniają i łącznie tworzą normę prawną kształtującą zasadę, że wymagana praktyka musi rozpocząć się dopiero po zdobyciu stosownego wykształcenia. W przypadku skarżącego chodzi tu o praktykę zdobywaną w ramach zatrudnienia, a mianowicie pracę mechanika samochodowego oraz pracę na stanowisku - naprawa i obsługa pojazdów w okresie od 15 maja 2012 r. do 23 maja 2013 r., oraz praktykę w ramach działalności gospodarczej od 1 kwietnia 2010 r. do 23 maja 2013 r. Wspomniana wyżej zasada, że praktyka zawodowa z istoty swej zakłada najpierw teorię, uzyskanie wykształcenia, a później odbycie praktyki w tym kierunku, a nie odwrotnie znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2004 r. , sygn. akt IV SA/Wa 5090/02, Lex nr 158977). Również w wyroku z dnia 29 grudnia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że praktyka zawodowa to praca wykonywana już po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia technicznego (sygn. akt II OSK 374/05, Lex nr 190959). Co prawda orzeczenia te dotyczyło użycia w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane określenia "praktyka zawodowa" lecz niewątpliwie z uwagi na tę sama przesłankę nabycia uprawnień zawodowych pojęcie owej praktyki wynikające z ustawy - Prawo o ruchu drogowym trzeba interpretować w sposób tożsamy uznając, że chodzi o pewną zasadę ogólną, a mianowicie ratio legis całej regulacji prawnej dotyczącej zdobywania uprawnień zawodowych. W konsekwencji trafny jest pogląd organów orzekających w sprawie, że skarżący nie spełnił wymogu posiadania wymaganej praktyki zawodowej, zatem jego wniosek o wydanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów nie mógł być uwzględniony. Reasumując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób odpowiadający prawu. Organy te w żadnym stopniu nie dopuściły się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa. Wobec niezasadności zarzutów skargi na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.