VI SA/Wa 611/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant ref. staż. Dominika Mańka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Ż. w B. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki i kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz Ż. w B. kwotę 3317 (trzy tysiące trzysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. [...]Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (dalej WIF) zawiadomił spółkę Ż. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) o wszczęciu z postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) – dalej Pf, polegającego na prowadzeniu zabronionej reklamy punktu aptecznego [...] położonego we [...] przy ul. [...] oraz aptek [...]. poprzez publikację katalogu reklamowego [...], jednocześnie organ wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień. W wyjaśnieniach z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca podniosła, że rozpoczęła publikację katalogu ze względu na zapotrzebowanie firm farmaceutycznych, które chciały dotrzeć ze swoją ofertą do mieszkańców [...]. Ponadto poinformowała, że zwróciła się do różnych aptek z prośbą o zamieszczenie w katalogu informacji o lokalizacji i godzinach otwarcia tychże, jak również, że w następnych katalogach skarżąca będzie się starała zamieszczać informacje wszystkich aptek, które będą zainteresowane umieszczeniem informacji w katalogu. W zamierzeniu skarżącej, wydawany katalog poza ofertami producentów leków i informacjami o lokalizacji i godzinach otwarcia aptek- ma także zawierać artykuły popularnonaukowe, kształtujące świadomość pacjentów odnośnie skutków farmakoterapii. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. WIF, działając na podstawie art. 94a ust. 2 i art. 129b ust. 1, 2 oraz ust. 4 Pf nakazał skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy wskazanego powyżej punktu aptecznego oraz wskazanych powyżej aptek oraz nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 30.000 zł za prowadzenie zabronionej reklamy. W uzasadnieniu decyzji, WIF wskazał w szczególności, że zgodnie z art. 94a ust. 1 zd. pierwsze Pf zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Za reklamę działalności apteki organ uznał każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeśli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece. Zamieszczenie informacji o lokalizacji i godzinach otwarcia aptek ogólnodostępnych w katalogu wydawanym przez skarżącą, w którym publikowana jest reklama produktów leczniczych wraz z podaniem ich cen, jednoznacznie sugeruje potencjalnym klientom, że w tych właśnie aptekach można nabyć wymienione w katalogu produkty lecznicze po wskazanych w nim cenach. WIF podkreślił, że katalog reklamowy jest publikowany pod tą samą nazwą co sieć aptek ogólnodostępnych [...] co jednoznacznie i bezspornie w jego ocenie wskazuje potencjalnym klientom, że jego treść w całości odnosi się do tych, konkretnych aptek ogólnodostępnych i punktu aptecznego, wymienionych w katalogu. W dalszej części uzasadnienia WIF wskazał że jedynym wspólnikiem Ż. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] jest [...], który jednocześnie jest: - właścicielem [...] - jednym ze wspólników i Prezesem Zarządu [...] - jednym z wspólników [...]. Zdaniem organu pierwszej instancji, z powyższych informacji wynika, że zamieszczenie w katalogu przez skarżącą informacji o lokalizacji i godzinach otwarcia konkretnych, ściśle ze sobą powiązanych aptek i punktu aptecznego było działaniem celowym i zamierzonym, ukierunkowanym na to, aby zachęcić potencjalnych klientów do zakupu w tychże aptekach i punkcie aptecznym. Jednocześnie w oparciu treść art. 129b ust. 1 i ust. 2 p.f. WIF nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 30.000 zł, stwierdzając, iż kara ta jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów. Jako okoliczności mającą wpływ na podwyższenie wymiaru kary organ wziął pod uwagę szeroki krąg potencjalnych odbiorców, do których skierowana była reklama, okres prowadzenia reklamy, prowadzenie reklamy dziewięciu aptek i jednego punktu aptecznego oraz brak dobrowolnego zaprzestania prowadzenia reklamy pomimo wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Natomiast jako okoliczność, mającą wpływ na obniżenie wymiaru kary organ wziął pod uwagę, że przeciwko stronie nie było wcześniej prowadzone postępowanie w sprawie prowadzenia reklamy apteki wbrew obowiązującym przepisom. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca wniosła o stwierdzenie jej nieważności w związku z wydaniem decyzji wobec podmiotu nie będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa), uchylenie jej oraz umorzenie postępowania w całości. W uzasadnieniu odwołania skarżąca m.in. wskazała, że decyzja posiada znamiona nieważności, gdyż została skierowana przeciwko podmiotowi - spółce Ż. sp. z o.o. nie będącej stroną w sprawie, ponieważ każdy podmiot prawny sam odpowiada za swoją działalność. Wobec powyższego, ustalenia organu powinny zmierzać do wykazania, iż odpowiedzialnym za zamieszczenie informacji teleadresowych o aptekach jest Konsorcjum firm: [...], które to Konsorcjum zleciło umieszczenie danych teleadresowych aptek należących do ww. Konsorcjum firm w wydawnictwie skarżącej. Wydawnictwo w zamierzeniu miało być publikacją popularno - naukową w której przede wszystkim miały być zamieszczane artykuły i publikacje popularno - naukowe dotyczące szeroko pojętego zdrowego stylu życia, porad dotyczących chorób i ich zapobiegania, jak i skutków farmakoterapii. Płatne informacje o lekach, suplementach diety czy też informacje teleadresowe o aptekach i innych podmiotach w zainteresowaniu których leży zdrowy styl życia miały być tylko dodatkiem, który sfinansowałyby powyższe przedsięwzięcie. W dalszej części skarżąca podniosła, że WIF w żaden sposób nie dowiódł że ceny produktów zamieszczonych w katalogu wydawanym przez skarżącą były korzystniejsze, niż w innych aptekach i tym samym powodowały chęć dokonania zakupów we wskazanych w katalogu aptekach. In fine skarżąca kontestowała wysokość nałożonej kary. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 115 pkt 4 Pf, jak również art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II instancji odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących nieważności postępowania wskazał, że skarżąca jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinna działać z należytą profesjonalnością, co oznacza, że winna znać przepisy obowiązującego prawa. Z ustalonego stanu faktycznego jasno wynika, że zabroniona reklama aptek oraz punktu aptecznego została opracowana i wydana przez skarżącą, co wynika z informacji umieszczonej na pierwszej stronie katalogu. W opinii organu odwoławczego, przepis art. 94a Pf nie wymaga sprawdzania, czy reklama produktów leczniczych dotyczy takich produktów, które są dostępne, lub też czy ceny zamieszczane w reklamie są korzystniejsze od tych, które występują w aptekach niereklamujących się w danym katalogu, bowiem reklamą działalności apteki jest działanie, polegające na zachęcaniu potencjalnych klientów do dokonywania zakupu usług farmaceutycznych w konkretnej aptece lub punkcie aptecznym. Taki zaś cel przyświecał w ocenie GIF skarżącej, która kierowała się wynikiem finansowym, a nie normami obowiązującego prawa, co stanowi dodatkową przesłankę w zakresie odpowiedzialności za prowadzenie niezgodnej z prawem reklamy aptek i punktu aptecznego. Badając zakres odwołania dotyczący wysokości nałożonej kary, organ II instancji potwierdził stanowisko zajęte przez WIF, że przedmiotowej sytuacji doszło do zabronionej prawem reklamy apteki i punktu aptecznego. Wobec tego, zgodnie z art. 129b ust. 1 Pf wymierzył karę pieniężną której wysokość wyniosła 30.000 zł, albowiem WIF przyjął po 3.000 zł za każdą z reklamowanych aptek i punkt apteczny. W skardze na powyższą decyzję GIF do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła decyzjom obu instancji nieważność, w związku z ich skierowaniem do podmiotu niebędącego stroną postępowania oraz wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w całości. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 94a ust. 1 zd. 1 Pf, poprzez uznanie, że publikacja katalogu stanowi zabronioną reklamę aptek i punktu aptecznego. W uzasadnieniu skargi skarżąca w całości powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 269 ze zm.) sądy te kontrolują zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznoprawnego z daty ich podjęcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga spółki Ż. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniami, które spowodowały konieczność jej uchylenia. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w toku postępowania organy administracji winny w szczególności zadbać o przestrzeganie zasad wynikających z przepisów art. 7, art. 8 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a. W myśl pierwszego z tych przepisów, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza, to iż organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa (art. 8 k.p.a.). Wnioski z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, winy znaleźć odzwierciedlenie w pełnym uzasadnieniu faktycznym i prawnym podjętej decyzji, czyniącym zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 15 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności. Oznacza to, że sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980). Oznacza to, iż granice orzekania przez organ II instancji wyznaczają ramy sprawy administracyjne, podlegającej ponownemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy, zgodnie z treścią zasady dwuinstancyjności, nie zaś jedynie wnioski i zarzuty odwołania. Mają one jednak wpływ na zakres obowiązków tego organu. Jest on bowiem obowiązany rozpatrzyć i odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w treści odwołania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. W orzeczeniu z dnia 22 marca 1996 r. (sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) NSA podkreślił, że "Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji". Obowiązek dwukrotnego rozpoznania oznacza, że organ pierwszej i drugiej instancji, zgodnie z przepisami prawa procesowego, prowadzi postępowanie wyjaśniające. W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął, iż "do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". Wykonanie tego obowiązku ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości czynionych przez organ odwoławczy ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że twierdzenia, wnioski i zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu mieszczą się w pojęciu materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., który – co należy podkreślić – musi zostać wnikliwie rozpatrzony w całości przez organ. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. W przeciwnym razie może dojść do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy rozpatruje więc sprawę ponownie w jej całokształcie, mając na uwadze nie tylko powyższe przepisy, ale także ogólne reguły postępowania administracyjnego (vide również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II GSK 195/12, II GSK 392/11, II GSK 2333/11). Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2013 r. nie spełnia powyższych wymogów. Warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego jest - co do zasady - brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwala na formułowanie przesądzających ocen co do zaistnienia w konkretnym przypadku przesłanek uregulowanych przez prawo materialne. Przesłanki te w każdym przypadku muszą być zindywidualizowane, czego zabrakło w niniejszej sprawie. Na wstępie wyjaśnić należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że zgodnie z art. 94a ust. 1 zd. 1 Pf zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. W wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (publ. Lex nr 307127), Sąd Najwyższy podkreślił, iż "Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. (...) Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje." Mając na względzie cytowany wyrok, Sąd podziela stanowisko GIF, że katalog opracowany i wydawany przez skarżącą stanowi reklamę aptek i punktu aptecznego w nim wymienionych, bowiem zamieszczenie informacji o lokalizacji i godzinach otwarcia aptek ogólnodostępnych w katalogu, w którym publikowana jest reklama produktów leczniczych wraz z podaniem ich cen, jednoznacznie sugeruje potencjalnym klientom, że w tych właśnie aptekach można nabyć wymienione w katalogu produkty lecznicze po wskazanych w nim cenach. Niemniej jednak, organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowo postępowania w celu wyjaśnienia istotnych dla sprawy kwestii. Skoro bowiem uznał, że skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu wymienionego w art. 94a ust. 1 Pf, to jego obowiązkiem było wykazanie związku pomiędzy opracowaniem i wydawaniem przez spółkę Ż. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], gdzie zgodnie z załączonym do skargi odpisem z KRS-u uwidocznionym jedynym wspólnikiem jest [...], a rozpowszenianiem tego katalogu w aptekach i punkcie aptecznym w nim wymienionych, gdzie zgodnie z ustaleniami WIF, [...]jest właścicielem [...], jednym ze wspólników i Prezesem Zarządu [...], jednym ze wspólników [...]. W odwołaniu skarżąca podniosła, że ustalenia organu Inspekcji Farmaceutycznej winny zmierzać do wykazania, że odpowiedzialnym za zamieszczenie w katalogu wydawanym przez skarżącą danych teleadresowych o aptekach jest Konsorcjum firm: [...], które to konsorcjum zleciło umieszczenie ww. danych w katalogu wydawanym przez skarżącą. Takich ustaleń w zaskarżonej decyzji zabrakło. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zaniechał zatem kompleksowego odniesienia się do twierdzeń i wątpliwości podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu. W konsekwencji, z jednej strony nie można prześledzić toku rozumowania organu odwoławczego, co do przyczyn nieuwzględnienia odwołania, a z drugiej strony Sąd pozbawiony został możliwości odniesienia się do tych zarzutów skargi, które stanowią w istocie rzeczy powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu, a od których rozpatrzenia uchylił się organ drugiej instancji. Reasumując, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności, z której wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawę rozpatrzonej i rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, co wiąże się z naruszeniem wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a. obowiązku ustalenia w uzasadnieniu decyzji przyjętego przez organ stanu faktycznego i wykazania toku rozumowania, opartego o reguły wynikające z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzedzającego te ustalenia. Dodatkowo, Sąd podziela zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w części dotyczącej wymiaru nałożonej kary pieniężnej za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 Pf. Zgodnie z art. 129b ust. 1 Pf karze pieniężnej w wysokości do 50.000 zł podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Organ jednak, utrzymując w mocy nałożoną karę 30.000 zł, nie zastosował się do treści ust. 2 omawianego przepisu, zauważając tylko jego pierwszą część stanowiącą, że karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w drodze decyzji. Tymczasem, jak stanowi zdanie drugie art. 129b ust. 2, przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Z uzasadnienia decyzji II instancji w ogóle nie wynika, jakimi przesłankami kierował się organ utrzymując karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Należy pokreślić, że właśnie wymiar kary stanowi dla skarżącej rzeczywistą i wymierną dolegliwość. GIF naruszając wskazane powyżej przepisy postępowania administracyjnego, nie zachował odpowiednich standardów również w części sankcjonującej działania skarżącej. Lakoniczne stwierdzenie, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się uchybień w zakresie wymiaru i wysokości nałożonej kary, to znacznie za mało, aby spełnić wymogi art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 129b ust. 2 Pf, określa jakie czynniki organ powinien wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary. Organ powinien w decyzji wyjaśnić precyzyjnie, które z tych elementów i dlaczego zadecydowały o wysokości wymierzonej kary. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i uznając, że naruszenie wskazanych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, Główny Inspektor Farmaceutyczny wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na uwadze poczynione wyżej uwagi.