VI SA/Wa 614/04

Sygn. akt VI SA/Wa 614/04       W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia tłumaczem przysięgłym uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Pani B. G. od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka hiszpańskiego – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca B. G., która ukończyła w 1999 r. magisterskie wyższe studia w Katedrze Iberystyki, w sekcji hiszpańskiej Wydziału Neofilologii Uniwersytetu [...], złożyła w dniu [...] stycznia 2003 r. wniosek do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] o ustanowienie jej tłumaczem przysięgłym z języka hiszpańskiego. Pismem z dnia [...] lutego 2003 r. Prezes Sądu Okręgowego w [...] skierował skarżącą na sprawdzian z umiejętności tłumaczenia tekstów prawniczych w mowie i piśmie. Skarżąca przystąpiła do przedmiotowego egzaminu sprawdzającego w dniu [...] marca 2003 r. Oceny pracy (tłumaczenia) skarżącej dokonała Pani dr nauk hum. M. K., adiunkt Katedry Iberystyki Uniwersytetu [...]. Skarżąca uzyskała 110 punktów (112 punktów stanowiło minimum kwalifikacyjne). W opinii dotyczącej sprawdzianu uznano, że jakość tłumaczenia przez skarżącą nie odpowiada pod względem językowym i formalnym wymaganiom, jakie muszą spełniać tłumaczenia sądowe. W oparciu o wyniki w/w sprawdzianu Prezes Sądu Okręgowego w [...] – działając na podstawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz.U. z 1987 r. Nr 18, poz. 112 ze zm.) - wydał w dniu [...] lipca 2003 r. decyzję, na podstawie której odmówił ustanowienia skarżącej tłumaczem przysięgłym. Skarżąca złożyła odwołanie od w/w decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...], podnosząc w uzasadnieniu m.in., iż decyzja została podjęta na podstawie postępowania sprawdzającego, na które Prezes Sądu Okręgowego nie otrzymał zgody Ministra Sprawiedliwości, co narusza § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. oraz art. 106 k.p.a. Ponadto decyzja została oparta na opinii biegłej, której teoretyczne wiadomości nie odpowiadają zakresowi wymaganemu dla tego rodzaju spraw, co narusza art. 84 k.p.a. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi I instancji brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego – co narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Do odwołania skarżąca załączyła opinię innego tłumacza przysięgłego języka hiszpańskiego podważającą ocenę dokonaną przez powołaną przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...] biegłą. Skarżąca załączyła ponadto pismo prawnika hiszpańskiego stowarzyszonego w Kolegium Adwokackim w [...], zawierające analizę wskazanych przez oceniającą błędów i uznające ocenę niektórych sformułowań jako niepoprawne za zbyt restrykcyjną. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] października 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy – powołując się na przepis § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych – podniósł, iż w przedmiotowej sprawie Prezes Sądu Okręgowego w [...], przed przeprowadzeniem sprawdzianu umiejętności tłumaczenia przez skarżącą, nie uzyskał odpowiedniej zgody Ministra Sprawiedliwości. Z tej przyczyny w ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja została wydana na podstawie egzaminu przeprowadzonego bez należytej podstawy prawnej i dlatego należało ją uchylić oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Minister podkreślił w uzasadnieniu, iż organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę powinien rozważyć, czy w świetle zgromadzonych dowodów i materiałów przedłożonych przez skarżącą nadal celowe jest poddanie Pani B. G. sprawdzianowi umiejętności tłumaczenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Sądu Okręgowego w [...] wydał w dniu [...] grudnia 2003 r. decyzję nr [...], na podstawie której odmówił ustanowienia skarżącej tłumaczem przysięgłym języka hiszpańskiego. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż nie znajduje podstaw do zakwestionowania wyników sprawdzianu umiejętności tłumaczenia. Ponadto organ stwierdził, że instytucja tłumacza przysięgłego jest instytucją prawa sądowego procesowego, która ustanowiona została dla zapewnienia należytego funkcjonowania organów szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości oraz zabezpieczenia warunków prawidłowego wypełniania przez te organy ich ustawowych zadań. Powołując się na stosowne orzeczenia Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ I instancji podniósł, iż Prezes Sądu Okręgowego nie tylko może, ale wręcz zobowiązany jest do ustalenia, czy kandydat na tłumacza przysięgłego posiada odpowiednią znajomość języka obcego oraz umiejętność tłumaczenia. Organ wskazał, iż skarżąca ukończyła wprawdzie studia z zakresu filologii – iberystyki (język hiszpański) z wynikiem bardzo dobrym, niemniej świadczy to wyłącznie o spełnianiu przez nią minimum wymagań formalnych wskazanych w przepisach cyt. rozporządzenia z 1987 r. Niestety z uwagi na negatywne wyniki sprawdzianu organ uznał, iż strona nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania tłumaczeń tekstów prawniczych, co uniemożliwia – zdaniem organu I instancji – powołanie skarżącej do tłumaczenia przesłuchań i rozpraw sądowych. Od powyższej decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] skarżąca odwołała się do Ministra Sprawiedliwości. W uzasadnieniu środka zaskarżenia strona podniosła, iż decyzja organu I instancji została podjęta na podstawie egzaminu przeprowadzonego bez należytej podstawy prawnej. Skarżąca wskazała, że nie została ustanowiona tłumaczem przysięgłym, mimo spełniania przez nią warunków formalnych określonych w § 17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych. Strona skarżąca ponownie podniosła swoje wcześniejsze zarzuty i wątpliwości co do prawidłowości oceny jej sprawdzianu umiejętności tłumaczenia dokonanej przez biegłą powołaną przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...]. Skarżąca zarzuciła również, że organ I instancji podjął decyzję bez rozpoznania przedstawionego przez nią materiału dowodowego, na które składają się opinie i referencje osób i instytucji posługujących się profesjonalnie językiem hiszpańskim, w tym również językiem prawniczym. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], uchylił decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka hiszpańskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł m.in., iż należy zgodzić się ze stroną skarżącą i uznać, że wzbudza wątpliwości wielokrotne odejmowanie przez sprawdzającą egzamin punktów za taki sam błąd popełniany kilkakrotnie, co wpłynęło na wynik sprawdzianu. Organ zgodził się również z zarzutem strony, że przy podejmowaniu decyzji Prezes Sądu Okręgowego w [...] nie wziął pod uwagę, przedstawionych przez stronę wraz z wnioskiem o ustanowienie tłumaczem, licznych zaświadczeń instytucji oraz osób zarówno z Polski jak i Hiszpanii potwierdzających znajomość języka hiszpańskiego przez stronę skarżącą oraz jej umiejętność i dużą praktykę w dokonywaniu tłumaczeń, czym organ I instancji naruszył przepis art. 77 k.p.a. Minister Sprawiedliwości wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż z uwagi na występujące wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonego sprawdzianu należy uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podkreślił jednakże, iż wskazane byłoby przeprowadzenie ponownego sprawdzianu umiejętności tłumaczenia przez skarżącą, którego podstawą prawną może być przepis art. 75 k.p.a. Organ dodał, iż obok sprawdzianu umiejętności tłumaczenia, organ I instancji winien przy wydawaniu kolejnej decyzji ocenić również dostarczone przez stronę skarżącą zaświadczenia i dokumenty, tak aby ustanowienie jej tłumaczem przysięgłym lub też odmowa ustanowienia dokonane zostały po należytej ocenie całości zebranego materiału dowodowego. Minister Sprawiedliwości uznał, iż z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, niemożliwe jest orzeczenie przez organ II instancji co do istoty sprawy. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych to Prezes Sądu Okręgowego uprawniony jest do ustanawiania osób pełniących te funkcje, albowiem to właśnie ten organ ma najlepsze – zdaniem Ministra – rozeznanie co do potrzeb w zakresie ustanawiania tłumaczy przysięgłych różnych języków w okręgu jego sądu. W dniu [...] marca 2004 r. Pani B. G. – działając za pośrednictwem organu II instancji – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2004 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości, skarżąca zarzuciła organowi obrazę przepisu art. 7 § 1 k.p.a. - polegającą na niepodjęciu wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie art. 8 k.p.a. – polegające na zastosowaniu przy podejmowaniu kolejnych decyzji w sprawie różnej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, a także naruszenia przepisu art. 12 k.p.a. – polegające na mało wnikliwym przeprowadzeniu sprawy. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. – polegające na uchyleniu się od wyczerpującego rozpatrzenia sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego, oraz naruszenie dyspozycji przepisu art. 80 k.p.a. – polegające na braku oceny całokształtu materiału dowodowego i przepisu art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez nie wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktycznych przyczyn jej podjęcia. Strona zarzuciła również obrazę art. 132 § 2 k.p.a. – poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Strona skarżąca podtrzymała również swoje wcześniejsze stanowisko dotyczące nieprawidłowości oceny jej sprawdzianu umiejętności tłumaczenia dokonanej przez biegłą powołaną przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podniósł, iż w uwagi na fakt, że Prezes Sądu Okręgowego w [...] w uzasadnieniu decyzji przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z którego wynika, iż postępowanie organu I instancji mieściło się w granicach przepisów prawa – Minister zaakceptował stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego i rozpatrzył merytorycznie zarzuty skarżącej. W wyniku analizy materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż postępowanie w sprawie obarczone jest takimi wadami, że konieczne jest uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. Minister wskazał, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ odwoławczy nie odmówił wiarygodności przedstawionym przez stronę dowodom, a przekazał je jedynie do oceny przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...], nie wykluczając jednak powołania kolejnego biegłego, który miałby ponownie ocenić wcześniejszy sprawdzian. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 4 lutego 2005 r. pełnomocnik organu podniósł, iż z datą 27 stycznia 2005 r. uległy zmianie przepisy mające zastosowanie w sprawie ustanawiania tłumaczy przysięgłych, w konsekwencji czego Prezes Sądu Okręgowego nie jest już organem właściwym do rozpoznania wniosków o wpis na listę tłumaczy przysięgłych. Z tej przyczyny pełnomocnik Ministra wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Pełnomocnik organu odwoławczego podniósł jednocześnie, iż Minister Sprawiedliwości uznaje zasadność zarzutów skarżącej dotyczących braku obowiązku poddania jej egzaminowi z umiejętności tłumaczenia. Wskazał ponadto, iż Prezes Sądu Okręgowego w [...] nie miał prawa poddać skarżącą sprawdzianowi, gdyż była ona absolwentką filologii Na marginesie należy dodać, iż Prezes Sądu Okręgowego w [...], nie czekając na uprawomocnienie się decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2004 r., wezwał skarżącą do przystąpienia do kolejnego sprawdzianu, który odbył się w dniu [...] marca 2004 r., a następnie - z uwagi na niestawienie się na termin tego sprawdzianu przez skarżącą – decyzją z dnia [...] marca 2004 r. po raz kolejny odmówił ustanowienia strony skarżącej tłumaczem przysięgłym z języka hiszpańskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pani B. G. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2004 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., narusza prawo. Przedmiotowa decyzja Ministra Sprawiedliwości oraz decyzja w/w organu I instancji naruszają zarówno przepisy prawa materialnego wskazane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, jak również przepis art. 75 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z przepisem § 17 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. tłumaczem języka obcego może być ustanowiona osoba, która wykaże odpowiednią znajomość języka polskiego i języka obcego, dla którego ma być ustanowiona tłumaczem, oraz umiejętność tłumaczenia. W świetle przepisu § 18 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia znajomość języka obcego oraz umiejętność tłumaczenia powinna być wykazana dyplomem ukończenia i uzyskaniem tytułu zawodowego magistra odpowiednich dla danego języka wyższych studiów filologicznych lub studiów w zakresie lingwistyki stosowanej. Z kolei – według dyspozycji przepisu § 18 ust. 2 rozporządzenia znajomość języka obcego oraz umiejętność tłumaczenia może być, za zgodą Ministra Sprawiedliwości, wykazana również dyplomem lub świadectwem innym, niż wymienione w ust. 1, albo stwierdzona w inny sposób. Jak wynika z powyższego posiadanie dyplomu magisterskich studiów filologicznych w dziedzinie danego języka lub studiów w zakresie lingwistyki stosowanej wykazuje znajomość języka obcego oraz umiejętność tłumaczenia. Przepisy omawianego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie stanowią podstawy do przeprowadzenia przez prezesów sądów okręgowych jakichkolwiek dodatkowych sprawdzianów z umiejętności tłumaczenia dla kandydatów na tłumaczy przysięgłych. Przeciwnie, przepisy w/w aktu normatywnego - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – stanowią, że dyplomy magisterskie odpowiednich dla danego języka wyższych studiów filologicznych lub studiów w zakresie lingwistyki stosowanej umiejętności te wykazują. W konsekwencji należy uznać, iż przeprowadzenie sprawdzianu dla zweryfikowania umiejętności wykazanych już dyplomem magisterskim stosownej uczelni, dokonane było przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...] bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż niedopuszczalne jest, aby umiejętności potwierdzone dyplomem magisterskim wyższej uczelni, były weryfikowane jednoosobowo i dyskwalifikowane przez osobę dowolnie wybraną przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...], przeprowadzającą sprawdzian według reguł przez siebie ustanowionych. Niewątpliwie, wobec niezwykłej doniosłości pracy wykonywanej przez tłumaczy przysięgłych oraz konieczności zapewnienia bezwzględnej poprawności i rzetelności tłumaczeń, zasadne jest stawianie szczególnie wysokich wymagań tłumaczom przysięgłym. Zasadnie należy zatem uznać zmiany prawa idące w kierunku ustalenia wymogu wykazania umiejętności tłumaczenia nie tylko odpowiednim dyplomem magisterskim, ale również wynikiem specjalnego sprawdzianu umiejętności tłumaczenia tekstów prawniczych, znajomości terminologii różnych dziedzin prawa, oraz zwrotów urzędowych używanych w dokumentach, albowiem jest oczywiste, że nawet osoba doskonale znająca dany język może nie znać terminologii specjalistycznej, której znajomość wiąże się z reguły z pewną wiedzą specjalistyczną dla danej dziedziny. Jednakże dopuszczalność przeprowadzenia sprawdzianu i jego przejrzyste reguły muszą być wprowadzone odpowiednimi przepisami rangi ustawowej, tak aby sprawdzian zapewnił obiektywną i dokonaną na właściwym poziomie ocenę umiejętności wymaganych od tłumaczy. Przepisy obowiązujące w dniu wydawania obu zaskarżonych decyzji takich uregulowań nie przewidywały. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wbrew stanowisku organów obu instancji – nie było wystarczającą podstawą prawną dla przeprowadzenia sprawdzianu unormowanie art. 75 § 1 k.p.a. Przepis ten jest wyłącznie normą o charakterze proceduralnym, a więc nie można powołując się na ten przepis wprowadzić dodatkowych wymogów, które muszą spełnić kandydaci na tłumaczy przysięgłych. Przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. precyzowały w sposób wyczerpujący wymogi stawiane tłumaczom, zaś swobodne wprowadzenie nowych wymogów przez prezesów sądów okręgowych musi prowadzić do zupełnej dowolności, na którą nie może być miejsca w kwestii przyznawania uprawnień zawodowych. Wobec powyższego należy uznać, iż przeprowadzenie przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...], egzaminu sprawdzającego umiejętności skarżącej, miało miejsce bez podstawy prawnej, a zatem jego negatywny wynik nie mógł stanowić podstawy do odmowy ustanowienia Pani B. G. tłumaczem przysięgłym. Ponieważ zarówno Prezes Sądu Okręgowego w [...], jak i organ odwoławczy stał na stanowisku, iż zasadne jest poddanie skarżącej w/w sprawdzianowi, który nie miał podstawy prawnej, obie decyzje zostały uchylone jako wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. § 17 pkt 3 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, a także z naruszeniem przepisu art. 75 § 1 k.p.a. Stanowisko wyrażone przez skład orzekający w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w dotychczasowej linii orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: wyrok WSA w dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 3949/02, oraz wyrok WSA z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 958/03), jak również częściowo w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak np. NSA /w:/ wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 1371/00, oraz wyroku z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt II SA 1892/00). Ustosunkowując się do wniosku o umorzenie postępowania przedłożonego na rozprawie przez pełnomocnika Ministra Sprawiedliwości - Sąd uznał, iż pomimo wejścia w życie ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz.U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2702), w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, która w świetle przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązywałaby Sąd do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.