VI SA/Wa 621/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi [...] R. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu marki [...] należącego do [...] "R." Sp. z o.o. z siedzibą w K., Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku nałożył następujące kary pieniężne: - 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek z uwagi na fakt prowadzenia pojazdu przez kierowcę zatrudnionego na umowę zlecenia; - 400 zł za nieokazanie wykresówek z dnia [...] lipca 2005 roku i ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd; - 300 zł za przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom. Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 roku skarżąca złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie generalnych zasad postępowania administracyjnego zawartych w przepisach art. 7, 77 i 78 k.p.a. poprzesz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy co miało wpływ na treści decyzji; 2. błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że [...] R. sp. z o. o. nie posiadała uprawnień do wykonywania przewozów na potrzeby własne, gdy faktycznie w toku postępowania bezspornie ustalono, że spółka posiada zaświadczenie nr [...] wydane przez organ samorządowy; 3. błędne zastosowanie przepisów załącznika do ustawy w zakresie wymiaru kary poprzez zastosowanie przepisów odnoszących się do koncesji w rozumieniu ustawy, a nie do zaświadczenia dotyczącego transportu drogowego na potrzeby własne; 4. błędną interpretację przepisu art. 4 punkt 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że osoba zatrudniona na umowę zlecenie przez podmiot gospodarczy i wykonująca prace pod nadzorem zleceniodawcy nie posiada przymiotów pracownika w rozumienia ustawy o transporcie drogowym, mimo że przepis zawarty w art. 5 ustawy zawiera rozwinięcie pojęcia pracownik i dopuszcza do kierowania pojazdem także inne osoby niż pracowników w rozumieniu kodeksu pracy. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77, art. 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 4 pkt 3 i 4 , art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) lp. 1.1.1, 1.11.11.Ib, 1.10.2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 9 ust. l pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. (Dz. U. z 2003 Nr 32, poz.262), art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Nr 3820/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L 370 z 31.12.1985 r., str. 1-7 ze zmianami), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku utrzymał zaskarżaną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że nie ulega wątpliwości, że przewóz w dniu kontroli nie spełniał wszystkich przesłanek przewidzianych dla przewozu na potrzeby własne (nie spełniał przesłanki używania lub prowadzenia pojazdu przez przedsiębiorcę lub pracowników), dlatego też zakwalifikowanie przewozu w oparciu o art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, jako transportu drogowego jest zasadne. Bezzasadne, zdaniem organu, są argumenty wskazujące na to, że kontrolowany kierowca był pracownikiem strony albowiem twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Z materiału dowodowego wyraźnie wynika, że kierowca Pan T. G. miał zawartą tylko umowę zlecenia, a więc nie był zatrudniony w skarżącej spółce w charakterze pracownika. Organ uznał również za bezzasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77 i 78 k.p.a, ponieważ organ I instancji zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy. W ocenie organu bezsprzecznym jest, iż w dniu kontroli kierowca Pan T. G. nie okazał wykresówek z [...].07.2005r. oraz ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Nie okazał także żadnego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 400 złotych (po 200 złotych za każdą wykresówkę) jest prawidłowa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nieokazanie wymaganych wykresówek/zaświadczeń stanowi naruszenie art.92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika tej ustawy. Kontrolowany pojazd marki [...] z silnikiem o zapłonie samoczynnym z turbodoładowaniem emitował spaliny, które przekraczały normę zmętnienia spalin o 2,73 m(-l). Norma zadymienia dla kontrolowanego pojazdu wynosiła 3,0 m(-l), natomiast kontrolowany pojazd uzyskał średni pomiar w wysokości 5,73 m(-l).W tej sytuacji organ uznał, że decyzja nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 300 złotych jest słuszna. Ponadto organ uznał, iż okoliczności sprawy świadczą na pokontrolne zatrudnienie Pana T. G. na podstawie umowy o pracę. Pismem z dnia [...] lutego 2006 roku skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego naruszenie: art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną interpretację w efekcie czego organ przyjął, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi "przewóz na potrzeby własne" oraz uznanie, iż przepis ten w zakresie instytucji "pracownika" mieści się w ramach tylko i wyłącznie kodeksowej definicję stosunku pracy; art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie, jako faktycznie naruszonego przez skarżącą spółkę i w konsekwencji błędne - niezgodne z załącznikiem do ustawy ustalenie wysokości kary nałożonej na skarżącego; art. 7, 77 i art. 78 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy co miało wpływ na treść decyzji. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozpoznanie sprawy co do meritum oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, iż organ błędnie, a zarazem bezpodstawnie przyjął, iż w zakresie ustawy o transporcie drogowym zastosowanie mają przepisu kodeksu pracy - art. 2. Brak jest w tym zakresie stosownego powołania się na kodeks pracy w samej ustawie. Sama zaś ustawa nie zawiera definicji "kogo można traktować jako pracownika w rozumieniu tej ustawy". Dalej skarżąca wywodzi, iż możliwość stosowania przepisów prawa pracy w stosunku do innych gałęzi prawa jest bardzo ograniczona, skoro korelacja tak zbliżonych sfer (cywilna i prawa pracy) została bardzo sformalizowana. Kwestię tę potęguje w niniejszej sprawie fakt, iż toczy się ona w reżimie prawa administracyjnego - bardziej "obcego" dla prawa pracy niż stosunki cywilne. W związku z tym w świetle braku przepisów odsyłających, co również zauważył organ, nie jest możliwe oparcie się na przepisie art. 2 kodeksu pracy. Zdaniem skarżącej skoro nie ma żadnych przepisów, które mogłyby być podstawą odesłania przepisów transportowych do kodeksu pracy, nie możliwe jest ich stosowanie wprost - co poczynił organ. Inaczej mówiąc organ nie mógł w niniejszej sprawie w zakresie interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym nawet posiłkować się przepisami kodeksu pracy, nie mówiąc już o ich stosowaniu wprost. W sytuacji, gdyby kierującego pojazdem w chwili kontroli nie łączył żaden stosunek prawny ze skarżącą spółką - nie tylko więc stosunek pracy, można byłby przychylić się do stanowiska Inspektora, jednakże w świetle powyżej przytoczonych okoliczności oraz stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania należy przyjąć, że kierowca pojazdu, nie będąc stroną stosunku pracy, posiadał statut "pracownika", jako osoby świadczącej pracę na rzecz skarżącej. Ponadto skarżąca podniosła, że wyniku błędnie zdefiniowanej instytucji "pracownika" została pominięta i nieuwzględniona dyspozycja art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy transport drogowy obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, nie spełniający warunków określonych w pkt 4. Zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W toku czynności kontrolnych organ właściwie ustalił, iż prowadzący pojazd nie jest pracownikiem spółki realizującej powyższy przewóz, gdyż skarżąca zawarła z kierowcą umowę zlecenia. Pracownikiem, zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy, przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 powołanego przepisu jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków wykonywania pracy określonych w § 1 powołanego przepisu Kodeksu pracy. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie osoba prowadząca pojazd nie może być w świetle art. 2 Kodeksu pracy uznana za pracownika. W wyroku z dnia 15 stycznia 1993 r., sygn. III ARN 89/92 (POP 1993/4/70) Sąd Najwyższy stwierdza, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne." Zbliżone stanowisko przedstawił Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 r. (K 2/94, OTK 1994/2/36) stwierdzając, że "...kodeksom przypisuje się szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego. Istotą kodeksu jest stworzenie koherentnej – i w miarę możliwości – zupełnej oraz trwałej regulacji w danej dziedzinie prawa(...) kodeksy przygotowywane i uchwalane są w odrębnej i w bardziej złożonej procedurze niż "zwyczajne" ustawy, istotą kodeksu jest dokonanie kodyfikacji danej gałęzi prawa. Dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i domniemuje się, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, że zarówno aksjologia, jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny." Sąd podzielił w tym zakresie zasady wykładni przedstawione w orzecznictwie sądowym, zakładające odstępowanie od potocznego, a więc leksykalnego, słownikowego znaczenia słów i pojęć w przypadku operowania przez ustawodawcę definicjami normatywnymi, legalnymi, zwłaszcza gdy są to definicje kodeksowe, mające z założenia znaczenie wykraczające poza dany akt prawny czy nawet dział prawa, znaczące dla całego systemu prawa. Za uprawnione należy więc uznać domniemanie, że w przypadku pominięcia określenia w ustawie "działowej" pojęcia "pracownika", termin ten powinien być przede wszystkim rozumiany w znaczeniu nadanym mu przez Kodeks pracy, tzn. zgodnie z przyjętą w tym Kodeksie legalną definicją tego pojęcia. Przyjęcie takiej definicji terminu "pracownik" prowadzi w rozpatrywanej sprawie do wniosku, że pojazd samochodowy używany do przewozu nie był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, a zatem nie był to przewóz na potrzeby własne (art. 4 pkt 4), lecz miał charakter transportu drogowego, wymagającego licencji. Wykonywanie tego transportu bez wymaganej licencji skutkuje, zgodnie z lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązkiem nałożenia na przedsiębiorcę kary w wysokości 8.000zł. Nałożenie kary w tej wysokości było więc w rozpatrywanym przypadku zgodne z ustalonym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa. Bezspornym jest, że w dniu kontroli kierowca nie okazał wykresówek z tachografu za dni [...] lipca 2005 roku oraz ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Nie posiadał także żadnego innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Na podstawie art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do których nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Powyższe naruszenie sankcjonowane jest karą 200 zł za każdą wykresówkę przewidzianą art. 92 ust. l pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie Lp. 1.11.11. ust. l lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz. 1371 ze zm.). Tak więc nałożona kara jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Również organ nakładając karę pieniężną za przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom nie naruszył obowiązującego prawa. Stosownie do § 9 ust. l pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd powinien być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby: 1) w spalinach pojazdu z silnikiem o zapłonie iskrowym zawartość tlenku węgla (CO), węglowodorów (CH) i współczynnik nadmiaru powietrza λ (lambda) nie przekraczały wartości podanych w tabeli "Poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i współczynnika nadmiaru powietrza λ ", stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia, z tym że: a) dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 1996 r., wyposażonego w silnik o pojemności skokowej poniżej 700 cm , dopuszcza się wartości określone w kolumnie 5 tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia, b) dla pojazdu, dla którego w świadectwie homologacji potwierdzono wartości wyższe, stanowiące dla tego pojazdu kryterium oceny, wartości podanych w kolumnach 6, 7, 8. 9, 10 i 11 tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia nie stosuje się, c) wymagania dotyczące współczynnika nadmiaru powietrza λ(lambda) stosuje się do pojazdu wyposażonego w odpowiednią sondę; 2) zadymienie spalin pojazdu z silnikiem o zapłonie samoczynnym, mierzone przy swobodnym przyspieszaniu silnika w zakresie od prędkości obrotowej biegu jałowego do maksymalnej prędkości obrotowej, wyrażone w postaci współczynnika pochłaniania światła, nie przekraczało: 2,5-1, a w odniesieniu do silnika z turbodoładowaniem 3,0 m-1; Kontrolowany pojazd emitował spaliny, które przekraczały normę zmętnienia spalin o 2,73 m -1. Norma zadymienia dla kontrolowanego pojazdu wynosiła 3,0 m-1, natomiast kontrolowany pojazd uzyskał średni pomiar w wysokości 5,73 m-1. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Konkretyzacją powyższego przepisu jest lp. 1.10.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym karze pieniężnej w wysokości 300 zł podlega przejazd pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom. Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skargi naruszenia art.7, 77, 78 k.p.a. Organ oceniając zebrany materiał dowodowy poruszał się w granicach swobodnej jego oceny. Organ dopuścił dowody zgłoszone przez stronę, a następnie w sposób wszechstronny ocenił całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki. Organ właściwie ocenił wartość dowodową dołączonej do odwołania umowy o pracę zawartą pomiędzy skarżącą, a kierowcą T. G. w dniu [...] czerwca 2005 roku przyjmując, że sporządzono ją już po przeprowadzeniu kontroli i wyłącznie na użytek przedmiotowej sprawy. W czasie przeprowadzonej kontroli w dniu [...] lipca 2005 roku kierowca T. G. stwierdził jednoznacznie, że zatrudniony jest w systemie sobota – niedziela na umowę zlecenie. Pismem przewodnim z dnia [...] lipca 2005 roku do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], dyrektor skarżącej spółki Pan J. K. w załączeniu przesłał umowę zlecenie z dnia [...] lipca 2004 roku, wraz z aneksem z dnia [...] października 2004 roku zawartą pomiędzy skarżącą, a T. G. Zarówno w tym piśmie, jak i w piśmie z dnia [...] lipca 2005 roku dyrektor skarżącej spółki nie podniósł, wydawałoby się oczywistej i fundamentalnej dla sprawy okoliczności, że osoba ta jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w rozumieniu kodeksu pracy. Również w skardze skierowanej do Sądu ta okoliczność jest pominięta. Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.