VI SA/Wa 622/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić zawieszenia postępowania Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą, S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych. Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiło wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w dyspozycji art. 18 ust. 5 lit. b i c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - dalej utd - (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) tj. umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W skardze do tutejszego Sądu, spółka zakwestionowała ww. rozstrzygnięcie, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 utd oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego prowadzących do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pismem z dnia 6 listopada 2007 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na skierowany do Trybunału Konstytucyjnego wniosek O. z dnia 17 września 2007 r. o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 utd z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz niezgodności z art. 2 Konstytucji RP art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2007 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt Tw 32/07. Postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia O. na postanowienie z dnia 21 listopada 2007 r. o odmowie nadania biegu wnioskowi z dnia 17 września 2007 r., co spowodowało, iż postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym zostało zakończone, i tym samym ustała przesłanka zawieszenia niniejszego postępowania. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 r., działając z urzędu Sąd podjął zawieszone postępowanie. Pismem z dnia 16 kwietnia 2008 r., skarżąca ponownie wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny - tym razem - wniosku G. o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 utd. Do pisma skarżącej załączono kserokopię skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku z dnia 28 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a. - (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis upoważnia Sąd do zawieszenia postępowania z urzędu, jednakże celowość tego zawieszenia pozostawiona jest wyłącznej ocenie Sądu, na którym spoczywa obowiązek rozważenia, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. W orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, iż nieuzasadnione jest ze względów celowościowych zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w innym postępowaniu w sytuacji, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, red. Jan Paweł Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006 r. - uwagi do art. 125 p.p.s.a.; uchwała Sądu Najwyższego z 17 maja 1985 r., III CZP 69/84 – OSNCP 1986, nr 3, poz.24). W niniejszej sprawie kwestia niezgodności art. 18 ust. 5 utd z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z art. 2 Konstytucji RP była już przedmiotem wniosku z dnia 17 września 2007 r., skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez O. (sygn. akt: Tw 32/07). Wówczas postępowanie nie zakończyło się wydaniem merytorycznego orzeczenia, bowiem z uwagi na brak legitymacji czynnej po stronie wnioskodawcy nastąpiła odmowa nadania mu dalszego biegu. Zdaniem Sądu składanie kolejnych wniosków w tym samym przedmiocie przez odmienne podmioty nie może skutkować każdorazowo zawieszeniem postępowania sądowoadministracyjnego, szczególnie w sytuacji, gdy sąd rozpoznający sprawę może samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do jej rozstrzygnięcia oraz gdy przedmiotowa kwestia dotyczy licznych spraw toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, których bieg byłby wstrzymany. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również wyrażona w art. 7 p.p.s.a. zasada koncentracji materiału procesowego w myśl której sąd administracyjny rozpoznając sprawę powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego jej załatwienia oraz dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu (vide: M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 109). W świetle powyższego, mając na uwadze względy celowościowe oraz ekonomikę postępowania sądowego, Sąd uznał, iż dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego szczególnie w sytuacji, gdy podmiot składający wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucja przepisu prawa materialnego nie posiada legitymacji do złożenia przedmiotowego wniosku. Wobec powyższego, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 131 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.