VI SA/Wa 641/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji M. D. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Skarżący jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Generalnie należy stwierdzić, że przy tak szerokim materialnoprawnym rozumieniu sprawy, w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine mieści się nie tylko zaskarżone postanowienie, lecz również decyzja wydana przez organ pierwszej instancji. (T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 300-301). Powyższy pogląd potwierdzony został w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu NSA z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt I OZ 1003/05 stwierdzono iż zakres art. 61 § 3 ww. ustawy jest szeroki jeśli idzie o materialno-prawny aspekt sprawy i wobec tego można rozpoznać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu I instancji. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek uniemożliwia rzeczywistą ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżący. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów uprawdopodabniających złożony wniosek. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża skarżących. Należy przy tym podkreślić, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonego postanowienia, dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania decyzji.