VI SA/Wa 642/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. A. B. reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w imieniu własnym oraz grupy mieszkańców [...] – przedsiębiorców, skargę na uchwałę Rady [...] z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie [...] miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej przepisów zakwestionowanych w uzasadnieniu, względnie stwierdzenie nieważności uchwały w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący jest właścicielem sklepu ogólnospożywczego, zlokalizowanego w [...], przy ul. [...], w którym na podstawie zezwoleń z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...],[...],[...], prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Powyższe zezwolenia są ważne do [...] czerwca 2016 r. W wyniku kwestionowanej uchwały może nie uzyskać zezwolenia na kolejny okres, przez co utraci możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowej formie. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. A. B. – w imieniu własnym oraz grupy mieszkańców - wezwał Radę [...] do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą Nr [...] rady [...] z dnia [...] czerwca 2015r. w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie [...] miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 16.07.2015 r. poz. 6135). Przedmiotowej uchwale zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1, art. 22 i art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.), a także art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) oraz art. 12 ust. 2 i art. 12 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2015 r. Nr 1286). W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że powołane przez A. B. zezwolenia nie zostały wydane na jego rzecz, lecz na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], której A. B. jest Prezesem Zarządu. Co więcej skarżący nie posiada aktualnie żadnych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych przez Prezydenta [...] i nie prowadzi bezpośrednio takiej sprzedaży. Zaskarżona uchwała Rady [...] w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie [...] miejsc sprzedaży i podawania napojów nie wywołuje zatem w żaden sposób bezpośredniego wpływu na sferę prawną A. B. W związku z niejasnością kto w przedmiotowej sprawie jest stroną skarżącą, wezwano pełnomocnika A. B. – adw. M. W. do wskazania czy jest również pełnomocnikiem pozostałych skarżących (grupy mieszkańców) oraz zobowiązano go do wskazania interesu prawnego reprezentowanego przez niego A. B. Poinformowano jednocześnie pełnomocnika, iż z informacji udzielonej przez organ wynika, że skarżący A. B. nie jest właścicielem sklepu zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], a Prezesem Zarządu Spółki A. Sp. z o.o. na rzecz której zostało wydane zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r. pełnomocnik A. B. wskazał, że we wniesionej do Sądu skardze z dnia [...] marca 2016 r. omyłkowo błędnie oznaczono stronę skarżącą jako A. B., podczas gdy skarżącą w niniejszej sprawie jest A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie będąca adresatem zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-przemysłowym [...] przy ul. [...] – ważnego do dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej ppsa), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast stosownie do treści art. 53 § 2 ppsa, określającego terminy wniesienia skarg do sądu administracyjnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarga A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przepis ten stanowi odrębne unormowanie, o którym mowa w art. 52 § 4 ppsa. Ponadto w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (ust. 3 tego przepisu) stosuje się przepisu o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (przewidzianym w art. 35 kpa). Bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy i oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie ma być bezskuteczne, co oznacza zarówno brak odpowiedzi, jak i odmowę uwzględnienia wezwania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotowa skarga z dnia [...] marca 2016 r. została wniesiona do Sądu bez spełnienia ww. warunku formalnego jakim jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się – co prawda – wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] stycznia 2016 r., jednak wezwanie to wniesione zostało przez A. B. działającego we własnym imieniu. Jak natomiast wskazano w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r., skarżącą w przedmiotowej sprawie jest A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], której A. B. jest Prezesem Zarządu. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, iż w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony warunek formalny w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przez osobę której interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą gminy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji orzeczenia.