VI SA/Wa 648/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania na rynek, nakazu wycofania z rynku oraz kary pieniężnej oddala skargę Prezes Urzędu Konkurencji i Konsumentów (dalej Prezes UOKiK, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "E." w B. (dalej skarżący) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] oraz zobowiązał przedsiębiorcę K. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "E." w B. do uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 360 zł, stanowiącej równowartość kosztów opinii biegłego – rzeczoznawcy w zakresie jakości mebli i wyrobów z drewna dotyczącej oceny bezpieczeństwa kanapy "F.". Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b i pkt b, art. 24 ust. 12, art. 25a ust. 1 i 6 i art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047– dalej: u.o.b.p.) Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej: WIIH) przekazał Prezesowi UOKiK protokół wraz z aktami kontroli dotyczącymi kanapy F., wprowadzonej na rynek polski przez skarżącego. W trakcie kontroli przeprowadzonej w sklepie meblowym "K." przy ul. [...] nr [...] w S. należącym do przedsiębiorcy "K." sp. j. z siedzibą w S. inspektorzy WIIH dokonali oceny bezpieczeństwa kanapy F. w oparciu o przepisy ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W wyniku przeprowadzonych badań organoleptycznych oraz przeprowadzonej próby użytkowej inspektorzy stwierdzili, że kanapa F. może stwarzać zagrożenie dla użytkowników z uwagi na brak stateczności niczym niepodpartej części jej leżyska, która występuje poza pojemnikiem na pościel. Po rozłożeniu kanapy i obciążeniu leżyska stanowiącego oparcie, następuje niekontrolowane uniesienie do góry krawędzi wewnętrznej niepodpartej części leżyska (tj. oparcie składa się, wracając do ustawienia pionowego). Na podstawie powyższych ustaleń oraz przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...]: 1/ stwierdził, że produkt ten z uwagi na wadę konstrukcyjną polegającą na braku stateczności kanapy po jej rozłożeniu oraz braku instrukcji użytkowania i konserwacji nie jest bezpieczny i: a. w przypadku kanap F., które nie zostały wprowadzone na rynek – zakazał temu przedsiębiorcy wprowadzania ich na rynek i nakazał podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu; 2/ zobowiązał przedsiębiorcę K. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "E." w B. do przekazania Prezesowi UOKiK dowodów wykonania decyzji w zakresie pkt 1 w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; 3/ zobowiązał przedsiębiorcę K. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "E." w B. do uiszczenia na rachunek UOKiK kwoty 811,80 zł, stanowiącej równowartość kosztów opinii biegłego –badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Instytut [...] z siedzibą w P.; 4/ za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa, tj. kanapy F., Prezes UOKIK nałożył na przedsiębiorcę K. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "E." w B. karę pieniężną w wysokości 50 000 zł, płatną do budżetu państwa. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionując w całości decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] czerwca 2016r. i wskazując, że kanapa F. jest produktem bezpiecznym. Skarżący zarzucił organowi niewzięcie pod uwagę przy dokonywaniu oceny bezpieczeństwa mebla wszystkich kryteriów wymienionych w art. 4 u.o.b.p. i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na badaniach organoleptycznych kanapy, przeprowadzonych przez inspektorów WIIH oraz na badaniach laboratoryjnych przeprowadzonych przez biegłego – Instytut [...] z siedzibą w P., co doprowadziło do nierozważenia wszystkich, istotnych okoliczności sprawy i skutkowało przedwczesnym i nieprawidłowym rozstrzygnięciem. Skarżąca podkreśliła że badania laboratoryjne nie potwierdziły zagrożeń dla konsumentów wynikających z użytkowania kanapy wskazanych przez WIIH, gdyż odnosiły się one wyłącznie do stateczności części uchylnej leżyskowej kanapy, a w ich trakcie nie było badane spełnienie przez produkt wymagań bezpieczeństwa, wobec czego w opinii skarżącej postępowanie zostało przeprowadzone w ograniczonym zakresie. Skarżący uznał że kanapa stwarza znikome zagrożenie dla konsumentów dające się pogodzić ze zwykłym użytkowaniem produktu, a ewentualne ryzyko upadku konsumenta podczas snu ze skrajnej części leżyska wpisuje się w zwykłe używanie tego rodzaju mebla. Skarżąca zarzuciła również organowi nieprawidłowy sposób miarkowania wysokości kary pieniężnej, uzasadniając to tym ze korzyść majątkowa ze sprzedaży produktu objętych postępowaniem nie uwzględnia zysku ze sprzedaży kanap, a tym samym nie uwzględnia realnie poniesionych kosztów związanych z zakupem elementów niezbędnych do wyprodukowania tego produktu. Podkreśliła przy tym że nie jest "autorem konstrukcji kanapy", gdyż stelaż który jest podstawą konstrukcji mebla jest produktem gotowym, zakupionym u zewnętrznego podmiotu, a na rynku dostępnych jest wiele kanap opartych o ten mechanizm. Skarżąca zauważyła również że konsumenci nie składali skarg i reklamacji na produkty, co oznacza że zagrożenie stwarzane przez produkty mają charakter czysto hipotetyczny, ponieważ w rzeczywistości ryzyko utraty zdrowia lub życia nie występuje. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z [...] stycznia 2017 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego, przeprowadzeniu dodatkowych dowodów z opinii biegłych w toku postępowania odwoławczego, uzyskaniu stanowiska Instytutu [...] z siedzibą w P. odnośnie prawidłowości przeprowadzonych badań laboratoryjnych kanapy (jednostki akredytowanej przez Polskie Centrum Akredytacji) i uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez Skarżącego - zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia - Prezes UOKiK nie dopatrzył się przesłanek, które przemawiałby za uchyleniem decyzji nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Organ nadzoru podtrzymał dokonaną ocenę bezpieczeństwa produktu uznając jednocześnie, że obowiązki nałożone na Skarżącego są zasadne i adekwatne do zagrożenia stwarzanego przez mebel, a ponadto stwierdził, że przy miarkowaniu kary pieniężnej w sposób prawidłowy ustalił stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków wynikających z przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Niezgadzajac się z powyższym rozstrzygnięciem Prezesa UOKiK skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając orzeczenie z dnia [...] stycznia 2017r. w całości i zarzucając: 1/ naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 k.p.a.- tj. rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej - poprzez nie wyjaśnienie w całości zawiłego stanu faktycznego i prawnego, a także rozpoznanie sprawy przez Prezesa UOKiK wyłącznie jednostronnie, bez uwzględnienia stanowiska, skarżącego- zwłaszcza pisma strony z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz naruszenie zasady kontroli organu nad przestrzeganiem prawa poprzez nie podjęcie przez Prezesa UOKiK czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego wielokrotnie naruszając zarówno przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego; - art. 10 § 1 k.p.a., w związku z art. 81 k.p.a. - poprzez rażące naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i nie zachowanie przez organ zasady prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym, w szczególności poprzez nie uwzględnienie pisma strony z dnia [...] stycznia 2017 r., w którym wskazane zostało, iż skarżący zaprzestał produkcji kanapy F. i i dołączonych do pisma oświadczeń dystrybutorów K. N. potwierdzających fakt nie posiadania przez nich na stanie magazynowym kanapy F. oraz nie wpłynięcia żadnych skarg bądź reklamacji konsumentów na zakupiony model kanapy, jak równi wydania decyzji z pominięciem stanowiska strony, które zostało terminowo wysłane do urząd po tym jak Urząd przedłużył na wniosek strony termin do wypowiedzenia się sprawie zebranych materiałów i dowodów, a zatem miał świadomość tego, że strona jest zainteresowana i chce skorzystać z przysługującego mu uprawnienia; - art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organu i przyznanie jednej, tj. trzeciej opinii biegłego większej mocy dowodowej, pomimo sprzeczności zachodzących w wydanych w toku postępowania w dwóch wcześniejszych opiniach biegłych, jak również pominięcie przez organ argumentów strony i nieuwzględnienie ich w treści wydanej decyzji oraz wydanie decyzji z [...] stycznia 2017r. wraz z przygotowaniem jej uzasadnienia jeszcze przed otrzymaniem stanowiska strony, co niewątpliwie rzutowało na treść zapadłego rozstrzygnięcia, w tym na wysokość nałożonej przez Prezesa UOKiK kary pieniężnej; - art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, opierając się głównie na sprawozdaniu Inspektorów Inspekcji Handlowej oraz wyłącznie trzeciej opinii biegłego z dnia [...] listopada 2016 r., bez uwzględnienia opinii biegłego z dnia [...] sierpnia 2016 r, oraz nie uwzględniając materiałów przedstawionych przez stronę w toczącym się postępowaniu. 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów, w związku z art 4 ust. 1 u.o.b.p. poprzez błędną jego wykładnię, a mianowicie błędne interpretowanie przez organ definicji produktu niebezpiecznego i wadliwe zakwalifikowanie kanapy skarżącego do tej kategorii ; - art 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p. w związku z art. 33a ust. 4 u.o.b.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nakładając na stronę postępowania wysokość kary pieniężnej o wysokości niewspółmiernej do rodzaju i zakresu stwierdzonego przez Prezesa UOKiK naruszenia, w tym rodzaju i zakresu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej oraz bez uwzględnienia okoliczności łagodzących, w tym faktu podjęcia przez stronę współpracy w trakcie postepowania z Prezesem UOKiK oraz zaproponowane wprowadzenie zmian w produkcie poprzez dodanie instrukcji użytkowania kanapy, finalnie podjęcie decyzji przez stronę o zaprzestaniu produkcji kanapy ze uwagi na wysokie koszty jej wytworzenia a tym samym niską rentownością produktu.   Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezesowi UOKiK oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona szczegółowo i obszernie uzasadniła stawiane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że przy rozpoznaniu zaskarżonej decyzji organ nie wziął pod uwagę i nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia [...] stycznia 2017r , gdyż wskazane pismo wpłynęło do organu po wydaniu zaskarżonej decyzji (pocztą elektroniczną w dniu [...] stycznia 2017r. o godz. [...] (k. [...]) oraz drogą tradycyjną przez pocztę w dniu [...] stycznia 2017r.). Organ podkreślił, że przychylają się do stanowiska strony organ wydłużył stronie termin na zajęcie stanowiska wskazując, że postępowanie zostanie zakończone do [...] stycznia 2017r. w tej też dacie orzeczenie zostało wydane. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo odniósł się również do stanowiska skarżącej zawartego we wskazanym piśmie z dnia [...] stycznia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez K. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "E." skargi na decyzję Prezesa UOKiK z [...] stycznia 2017r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.o.b.p. produktem bezpiecznym jest produkt, który w zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Produkt, który nie spełnia powyższych wymagań, nie jest produktem bezpiecznym (art. 5 ww. ustawy). Producent jest zobowiązany wprowadzać na rynek wyłącznie produkty bezpieczne (art. 10 ust. 1 ww. ustawy). Nadto zachowując należytą staranność, w zakresie prowadzonej działalności, jest zobowiązany podejmować działania odpowiednie do właściwości dostarczonego produktu mające na celu uniknięcie zagrożeń, w tym – o ile jest to niezbędne – umożliwiające wycofanie produktu z rynku, właściwe i skuteczne ostrzeżenie konsumentów lub wycofanie produktu od konsumentów (art. 10 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy) w przypadku stwierdzenia, że produkt nie jest bezpieczny, organ nadzoru (Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) w drodze decyzji, w przypadku produktów, które nie zostały wprowadzone na rynek m. in zakazuje wprowadzenia produktu na rynek i nakazuje podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu a w przypadku produktów wprowadzonych na rynek nakazuje m. in. natychmiastowe wycofanie produktu z rynku (art. 24 ust.4 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b) u.o.b.p.) Za wprowadzanie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na producenta karę pieniężną w wysokości do 100.000 zł (art. 33a ust. 2 pkt 2 ww. ustawy). Wysokość kary pieniężnej ustala się, uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków (art. 33a ust. 4 ww. ustawy). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący wprowadził do obrotu produkt pod nazwą kanapa F. Jednakże jak twierdzi skarżący produkt ten nie jest niebezpieczny i nie stwarza zagrożenia dla jej użytkowników. Tymczasem organ nadzoru w skarżonym rozstrzygnięciu uznał w oparciu o: - badanie organoleptyczne dokonane podczas kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2015r. w sklepie meblowym "K." przy ul. [...] w S., przez organ kontroli (WIIH) w zakresie bezpieczeństwa produktu, które polegały na dokonaniu próby użytkowej mebla, oceny jego bezpieczeństwa w oparciu o przepisy ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów w tym m. in. w oparciu o art. 4 i 5 tej ustawy, - sprawozdanie z badań laboratoryjnych nr [...] z dnia [...] marca 2016r. dotyczących badań stateczności kanapy F. w zakresie funkcji mebla do leżenia – badanie przeprowadzone przez Instytut [...] w P. (akredytowana jednostka badawcza), który dokonał badań laboratoryjnych kanapy celem ustalenia spełnienia przez nią wymagań bezpieczeństwa w zakresie stateczności po rozłożeniu (badanie przeprowadzone według metody badawczej D4 zgodnie z pkt 7.2 normy PN-EN 1725:2001 " Meble mieszkaniowe- Łóżka i materace – Wymagania bezpieczeństwa i metody badań"), - wyjaśnienia Instytutu [...] w P. – pismo z dnia [...] września 2016r. informujące, że norma PN-EN 1725:2001 do oceny stateczności mebli nie przewiduje innych badań niż te które zostały przeprowadzone. Wyjaśniono również, że metodyka zastosowanych badań kanapy wynika z postanowień w/w normy, która dodatkowo wymaga, aby w przypadku, gdy w meblu występuje możliwość zastosowania różnych kombinacji montażu i ustawień, zastosować wariant najbardziej niekorzystny. W wyjaśnieniach znalazła się również informacja, że do badanej kanapy nie była dołączona instrukcja użytkowania mebla. -opinię biegłego-rzeczoznawcy z dnia [...] listopada 2016r. w zakresie jakości mebli i wyrobów z drewna, z której wynika, że stwierdzony w ocenie organoleptycznej oraz potwierdzony badaniami laboratoryjnymi brak stateczności kanapy F. ma istotny wpływ na prawidłowe i bezpieczne użytkowanie mebla i może stanowić zagrożenie dla zdrowia użytkownika w trakcie normalnego użytkowania mebla. W e wskazanej opinii biegły wskazał że niekontrolowane podniesienie się do góry wewnętrznej krawędzi poduchy oparcia w skutek obciążenia niepodpartej części leżyskowej przez ciało użytkownika podczas snu lub odpoczynku może skutkować upadkiem użytkownika z mebla i doznaniem przez niego obrażeń ciała ( stłuczenia, złamania) Biegły zauważył również, że w sytuacji gdy kanapa zostanie ustawiona przy ścianie z funkcją mebla do spania i gdy jeden z użytkowników leży na części podpartej leżyska uzyskanej z poduchy siedziska, a drugi próbuje wejść na drugą niepodpartą część leżyska, uzyskaną z poduchy oparowej celem ułożenia się do snu, może dojść do niekontrolowanego podniesienia się poduchy i utraty stateczności mebla, co może doprowadzić do zachwiania równowagi ciała, a w konsekwencji upadek na podłogę. Ponadto biegły podkreślił że nie można wykluczyć sytuacji że kanapa zostanie ustawiona na środku pokoju wyłącznie jako mebel do spania i jeden z użytkowników usiądzie z boku na rozłożoną niepodpartą poduchę leżyska (np. aby napić się gorącej herbaty przed snem) – w tym przypadku może dojść do utraty stateczności mebla, co skutkować może poparzeniem się gorącym płynem. Mając na uwadze omówione zagrożenia biegły stwierdził, że zastosowane rozwiązanie konstrukcyjne poduchy oparcia uniemożliwia pozostawanie jej w położeniu zapewniającym bezpieczne leżenie/spanie na kanapie – środek ciężkości użytkownika przesuwa się bowiem poza bezpieczny punkt powodując niestabilność mebla. Biegły wskazał również, że utrata stateczności kanapy może nastąpić w trakcie normalnego obciążenia poduchy leżyska np. przy ułożeniu użytkownika do snu, a do przechylenia się części uchylnej leżyskowej do pozycji pionowej nie jest potrzebne celowe obciążenie powodujące zachwianie równowagi mebla. Biegły stwierdził również, że na ocenę bezpieczeństwa kanapy ma wpływ brak dołączenia do wyrobu przez producenta informacji związanych z bezpiecznym stosowaniem produktu oraz wskazał, że wnioski zawarte w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych kanapy potwierdzają brak stabilności użytkowej mebla. Sąd po rozważeniu powyższego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym w szczególności protokołu z kontroli, sprawozdania z badania organoleptycznego nr [...] oraz dowodu z przeprowadzonej opinii biegłego- Instytutu [...] z siedzibą w P. a także złożonych przez ten Instytut dodatkowych wyjaśnień oraz opinii technicznej z dnia [...] listopada 2016r. sporządzonej przez rzeczoznawcę ds. jakości mebli i wyrobów z drewna, uznał że wskazane przez organ nieprawidłowości, mogły mieć wpływ na bezpieczeństwo użytkowania ze względu na możliwość upadku (zsunięcia się z kanapy) co może powodować, jak słusznie przyjął organ, doznanie uszczerbku ciała. Sąd wskazuje przy tym, że brzmienie przepisu art. 4 i 5 w/w ustawy jest jednoznaczne i prawidłowo zostało odkodowane przez organy. A zatem skoro produkt stwarza zagrożenie upadku, tak jak w niniejszej sprawie kanapa F., to prawidłowo został uznany za produkt niebezpieczny. W tej sytuacji organ nadzoru uprawniony był do uznania, że sporna kanapa F. stwarza zagrożenie dla konsumentów. W następstwie powyższego organ, w oparciu o wskazane powyżej regulacje prawne był zobligowany również do utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2016r., którą : 1/ zakazano skarżącej wprowadzania kanap F. na rynek i nakazano podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu (w przypadku kanap, które nie zostały wprowadzone na rynek) oraz nakazania skarżącej natychmiastowego wycofania kanap (w przypadku kanap wprowadzonych na rynek), a także 2/ zobowiązania skarżącej do przekazania Prezesowi UOKiK dowodów wykonania decyzji w zakresie pkt 1. Jak również do zobowiązania skarżącego do uiszczenia kosztów opinii biegłego. W tym stanie rzeczy – w ocenie Sądu – rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2017r., należy uznać za prawidłowe, oparte na ustalonych w sposób dostateczny okolicznościach faktycznych i obowiązujących przepisach prawa. Przy czym zauważyć należy, że dla wydania powyższej decyzji bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy w stosunku do wskazanego produktu były składane reklamacje lub skargi. Obowiązkiem skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie produkcji mebli jest znajomość i przestrzeganie obowiązujących powszechnie przepisów prawa dotyczących danej dziedziny działalności gospodarczej. Wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa uprawniało także organ nadzoru również do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Kara pieniężna jest odrębną od obowiązku wyeliminowania zagrożeń stwarzanych przez te produkty czy poniesienia kosztów opinii biegłego. Decyzja przewidziana w przepisie art. 33a ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ma charakter uznaniowy. W przypadku kontroli decyzji uznaniowych Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego też względu kontrola sądowa zmierza jedynie do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – Prezes UOKiK będąc uprawnionym na podstawie ww. przepisu do nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej, korzystając z tego uprawnienia nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Bezspornym jest bowiem, że skarżąca wprowadziła na rynek produkt będący niewątpliwie zagrożeniem dla zdrowia a być może i życia konsumentów. Ustalając wysokość nakładanej kary organ uwzględnił stopień oraz okoliczność naruszenia ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Organ rozważył, iż na skarżącej jako producencie przedmiotowych mebli ciążył obowiązek dołożenia należytej staranności, aby wprowadzane na rynek produkty były bezpieczne, jak również obowiązek zminimalizowania niebezpieczeństwa wiążącego się z korzystaniem przez konsumenta z danego produktu. Wbrew stanowisku skarżącej, organ ustalając wysokość nałożonej kary wziął pod uwagę zarówno okoliczności przemawiające na korzyść skarżącej (np. fakt podjęcia współpracy z organem nadzoru w zakresie przekazania informacji dotyczących rozchodu i dystrybucji kanap oraz braku skarg i reklamacji konsumentów na sporne kanapy) jak i na niekorzyść (tj. uwzględnienie, że nie było to pierwsze naruszenie ze strony skarżącej przepisów dotyczących ogólnych wymagań bezpieczeństwa wyrobów - w stosunku do skarżącej uprzednio toczyło się już postępowanie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa tej samej grupy produktów tj. pufy z oparciem oraz trzech modeli sof –A., A., oraz K. która miała identyczną wadę konstrukcyjną, znaczną liczbę produktów wprowadzonych na rynek (1041 szt) oraz długi okres ich wprowadzania na rynek – ok. 3 lata tj. od marca 2013 oraz fakt, że działalność związana z kwestionowaną kanapą – wyrób mebli- jest głównym przedmiotem działalności skarżącego.). Tym samym Sąd uznał za zasadne stanowisko organu, że nałożona na skarżąca kara w wysokości 50.000 zł jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, spełni swój skutek prewencyjny i powinna skłonić przedsiębiorcę do takiej organizacji produkcji, aby nie dochodziło do naruszania przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Nie można także uznać, że kara we wskazanej wysokości jest nadmierna – stanowi ona 50% maksymalnej wysokości kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Należy przy tym zauważyć, że wyliczona na podstawie średniej ceny sprzedaży kanapy F. i stosowana przez organy pomocniczo korzyść majątkowa uzyskana ze sprzedaży tej kanapy wyniosła 493.059,00zł a zatem wysokość kary stanowi ok. 10% uzyskanej korzyści ze sprzedaży tego konkretnego produktu i nie można uznać by stanowiła dla skarżącego nadmierną dolegliwość. Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy – zdaniem Sądu – organ właściwie zastosował przepis art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p., a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił uwzględniając realia rozpatrywanego przypadku. Zebrał przy tym cały istotny w sprawie materiał dowody, który pozwolił na zrekonstruowanie stanu faktycznego sprawy i ocenę przesłanek odnoszących się do kary pieniężnej. Nie były to przy tym jedynie dowody przemawiające na niekorzyść skarżącej. Dokonując oceny przeprowadzonych dowodów organ nie naruszył wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organ, wydane decyzje szczegółowo uzasadnił, odnosząc się do twierdzeń strony prezentowanych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jak również przeanalizował przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonał właściwej subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. i tym samym nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych przy wydawaniu skarżonego orzeczenia. W tym miejscu należy wyjaśnić, że rację ma skarżący wskazując, iż opinia z dnia [...] sierpnia 2016r. nie została przez organ uwzględniona przy ustalaniu czy sporna kanapa F. jest produktem niebezpiecznym. Jednakże zauważenia wymaga, że organ szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał przyczyny dla których nie uwzględnił w/w opinii. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (str. [...]) w sposób jednoznaczny wynika bowiem, że biegły sporządzający opinię z dnia [...] sierpnia 2016r. dysponując sprawozdaniem z badań organoleptycznych przeprowadzonych przez inspektorów reprezentujących WIIH oraz sprawozdaniem z badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Instytut [...] w P. nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy w przypadku używania mebla zgodnie z przeznaczeniem wyrób ten mógł stwarzać zagrożenie dla konsumentów, co spowodowało nie możność uwzględnienia tej opinii jako dowodu w toczącym się postępowaniu. Organ wskazał również, że wskazaną opinię dyskwalifikuje fakt, iż biegły niezasadnie przyjął, że sporna kanapa podczas badania powinna być dosunięta do ściany, co zdaniem biegłego wynika z zalecanego przez producenta sposobu użytkowania mebla, gdyż prawidłowość tego założenia została obalona w toku drugoinstancyjne postępowania przez jednostkę posiadającą akredytację Polskiego Centrum Akredytacji na badania mebli w zakresie stabilności, tj. Instytut [...] w P. (stanowisko Instytutu zawarte w piśmie z dnia [...] września 2016r.- karta [...] akt sprawy) a nadto w piśmie z dnia [...] września 2016r. stanowiącym uzupełnienie do opinii z dnia [...] sierpnia 2016r. biegły sam wskazał, że do kanapy nie była dołączona instrukcja użytkowania mebla, która zawierałaby informacje o zakresie funkcji i sposobu obsługi mebla niezbędnej dla zapewnienia bezpiecznego użytkowania kanapy F. Mając powyższe na względzie Sąd zgadza się zatem z organem, iż wskazana opinia z dnia [...] sierpnia 2016r. nie mogła stanowić miarodajnego dowodu w sprawie. Za niezasadny Sąd uznał zarzut dot. uniemożliwienia przez organ stronie wypowiedzenia się w sprawie poprzez wydanie przez organ rozstrzygnięcia bez uwzględnienia stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2017r. , co zdaniem skarżącego narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1, 81 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że pismem z dnia [...] listopada 2016r., skarżący został powiadomiony przez organ o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami i zajęciu stanowiska w sprawie. Skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2016r. wniósł o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (pismo wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2017r.). Organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. w oparciu o przepis art. 36 § 1 k.p.a. wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania administracyjnego wskazując, że przedłużenie terminu zakończenia postępowania jest spowodowane uwzględnieniem przez Prezesa UOKiK wniosku skarżącej. Organ we wskazanym postanowieniu jednoznacznie wskazał, że "postępowanie zostanie zakończone do [...] stycznia 2017r." Tym samym niewątpliwie nadesłanie pisma z dnia [...] stycznia 2017r. ze stanowiskiem strony po terminie wskazanym do wydania decyzji i po jej wydaniu nie mogło być przez organ uwzględnione a tym samym nie można zarzucić organowi naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania. Sąd wskazuje również w tym miejscu, iż w niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał, że nieuwzględnienie wskazanego wyżej stanowiska w istocie miało wpływ na wydane w sprawie rozstrzygniecie a tylko w takim wypadku można mówić o naruszeniu w szczególności art. 10 k.p.a. Sąd mając na względzie, że decyzja została zaskarżona w całości, choć w treści skargi brak jest konkretnych zarzutów odnoszących się do pkt 2 tej decyzji, uznał za zasadne przeanalizować również i tę część decyzji, mając na względzie brzmienie art. 134 p.p.s.a. Po dokonaniu analizy zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego w tym w szczególności opinii biegłego z dnia [...] listopada 2016r. (karta [...]) oraz wystawionego przez podmiot sporządzający opinię tj. rzeczoznawcę K. W. rachunku do umowy z dnia [...] listopada 2016r. opiewającego na kwotę 360 zł (brutto), za opinię biegłego – rzeczoznawcy d/s jakości mebli i wyrobów z drewna dotyczącej oceny bezpieczeństwa kanapy F., mając na uwadze przepis art. 25a ust.1 i 6 u.o.b.p. Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji w tej części. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.