VI SA/Wa 655/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2005r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego – F. z siedzibą w K. kwotę 355,- (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] stycznia 2004 [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6 000 (sześciu tysięcy) złotych na F. Powyższa decyzja została doręczona dnia [...] stycznia 2004r. (dowód: podpis na egzemplarzu wraz z oświadczeniem kierowcy, iż otrzymał oryginał decyzji) wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania. Pismem z dnia [...] stycznia 2004r., które zostało nadane w dniu [...] stycznia 2004r. w Urzędzie Pocztowym w [...] (dowód - koperta wraz ze stemplem Urzędu Pocztowego w [...] - w aktach sprawy) pełnomocnik strony wniósł odwołanie od ww. decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2003r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje stronie odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W razie przekroczenia terminu do wniesienia odwołania decyzja staje się prawomocna. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona dnia [...] stycznia 2004r. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął dnia [...] stycznia 2004r. Pełnomocnik przedsiębiorcy wniósł odwołanie pismem z dnia [...] stycznia 2004r., które zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu [...] stycznia 2004r. Mając na uwadze wskazane powyżej regulacje prawne oraz ustalony stan faktyczny należy stwierdzić, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje F. zwany dalej skarżącym. Skarga została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że według GITD dowodem skutecznego doręczenia decyzji skarżącemu jest podpis na egzemplarzu decyzji wraz z oświadczeniem kierowcy, iż otrzymał oryginał decyzji. Stanowisko GITD uznać należy za nieuzasadnione. W rzeczywistości na egzemplarzu decyzji, pod wyrażeniem: "kwituję odbiór decyzji", widnieje odręczny zapisek: "kierowca odmówił podpisania decyzji". Poniżej jest własnoręczna adnotacja kierowcy o treści: "Odmawiam podpisania decyzji" oraz data: "[...] stycznia 2004r." i czytelny podpis kierowcy. Pod tym wyrażeniem jest odręczny dopisek: "oryginał otrzymałem". Dlatego też bezpodstawne i nieuzasadnione jest twierdzenie GITD, że podpis na egzemplarzu decyzji i oświadczenie kierowcy świadczą o doręczeniu decyzji skarżącemu. Kierowca potwierdził swoim podpisem wyłącznie odmowę pokwitowania odbioru decyzji, ponieważ był osobą nieuprawnioną do odbioru takich pism. Jednocześnie skarżący przyznaje, że w dniu [...] stycznia 2004r. otrzymał od kierowcy oryginał przedmiotowej decyzji. Po przetłumaczeniu dokumentu na język niemiecki i zapoznaniu się z treścią decyzji, skarżący podjął czynności mające na celu sporządzenie i złożenie odwołania od tej decyzji. dowód: - oświadczenie kierowcy z dnia [...] marca 2004r Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności stwierdzić należy, że faktyczne przekazanie oryginału decyzji skarżącemu nastąpiło dnia [...] stycznia 2004r. i wyłącznie od tego dnia można ewentualnie liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, który upływał w dniu [...] stycznia 2004r. Natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji nadane zostało w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu [...] stycznia 2004r., co jest w sprawie bezsporne. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż ustawowy termin złożenia odwołania od decyzji został zachowany. Ponadto skarżący podnosi, że w przedmiotowej sprawie w zasadzie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej, a postępowanie [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] było niezgodne z prawem, ponieważ: 1. decyzja skierowana została do imiennie oznaczonego podmiotu - osoby prawnej, nie będącej przedsiębiorcą krajowym. Zgodnie z art. 39, 40, 45 kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie decyzji powinno nastąpić w lokalu siedziby skarżącego do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. 2. w zakresie wydawania decyzji dotyczących nakładania kar pieniężnych za stwierdzone nieprawidłowości przy wykonywaniu transportu drogowego, organy administracji są obowiązane stosować przepisy ustawy o transporcie drogowym i przepisy wykonawcze do tej ustawy W myśl art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz. 125 z późn. zm.), organ który sporządził decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, doręcza jej oryginał kontrolowanemu (przedsiębiorcy) a jej kopię kierowcy. Zdaniem skarżącego, wszystkie powoływane wyżej przepisy zostały w sposób ewidentny naruszone przez organ wydający decyzję w przedmiotowej sprawie. Tym samym nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji skarżącemu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2004r. doręczona została w tym samym dniu, a więc termin na wniesienie odwołania upłynął [...] stycznia 2004r. Odwołanie wniesione zostało za pośrednictwem poczty w dniu [...] stycznia 2004r. Zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od wręczenia kontrolowanemu tej decyzji. Czynność ta miała miejsce [...] stycznia, a więc w świetle wyżej przytoczonych ustaleń odwołanie wniesione zostało po upływie ustawowego terminu. Od tego postanowienia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kierowca odmówił podpisania decyzji, a więc jej doręczenie nie miało miejsca. W rzeczywistości kierowca przekazał pracodawcy decyzję dopiero [...] stycznia 2004r. Podtrzymując wywody zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu stwierdzić należy, że argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie. Na decyzji widnieje jednoznaczne oświadczenie kierowcy: "oryginał otrzymałem", co jednoznacznie potwierdza okoliczność doręczenia decyzji. Fakt przekazania przez kierowcę tej decyzji z opóźnieniem nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem wynika z wewnętrznej organizacji przedsiębiorstwa. Ponadto, z zamieszonych na decyzji adnotacji kierowcy "odmawiam podpisania decyzji" wynika jedynie, że nie zgadza się on z jej treścią, a nie, że decyzji - co sugeruje strona - nie odebrał. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga zasługuje na uwzględnienie. W powyższej sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące obliczania terminów zawarte w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071). Zgodnie z art. 57. § 1, 4, 5 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie z art. 57 k.p.a. : § 1. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. § 4. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. § 5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Termin uważa się za zachowany również w przypadku, gdy przed jego upływem żołnierz lub członek załogi statku morskiego złożył je w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku, a także gdy osoba pozbawiona wolności złożyła pismo w administracji zakładu karnego. W niniejszej sprawie początkiem biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jest [...] stycznia 2004r., czyli dzień (zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 k.p.a.) po dniu, w którym nastąpiło zdarzenie – wydanie decyzji. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., upłynął więc w dniu [...] stycznia 2004r. Jednak dzień [...] stycznia 2004r. był sobotą, a więc dniem (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego) równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2001r. FPS 7/00. Jeżeli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy (art. 129 § 1 i art. 1297 kodeksu pracy w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 2001 r. o zmianie ustawy -Kodeks pracy - Dz. U. Nr 28, poz. 301) przypada w sobotę (nieobjętą ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy - Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74. poz. 368 ze zm.). A także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 22 lutego 2001r. III RN78/00 "Sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 §4 k.p.a". Tak więc, zgodnie z dyspozycją art. 57 § 4 k.p.a., w tym dniu nie nastąpił koniec biegu terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Następnym dniem była niedziela [...] stycznia 2004r., a więc zgodnie z dyspozycją art. 57 § 4 k.p.a., również i w tym dniu nie mógł upłynąć termin do wniesienia odwołania. [...] stycznia 2004r. był więc, zgodnie z art. 57 k.p.a. ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania i w tym dniu skarżący nadał odwołanie na poczcie (vide koperta w aktach administracyjnych). Strona w tym dniu miała zapewnione normalne warunki do wniesienia odwołania w ostatnim dniu. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 lutego 2000r. III RN 195/99. 1. Przepisy określające zasady liczenia terminów ustawowych, których zachowanie warunkuje skuteczne dokonanie przez stronę czynności procesowych, powinny być interpretowane i stosowane przy uwzględnieniu konstytucyjnych gwarancji prawa do sądu, które wynikają z art. 45 ust, 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. 2. Przepis art. 57 § 4 k.p.a. ma służyć nie tylko zdyscyplinowaniu strony do przestrzegania ustawowo określonego terminu do wniesienia skargi, ale równocześnie nakazuje tak liczyć ostatni dzień tego terminu, aby - obiektywnie rzecz ujmując - strona miała zapewnione normalne warunki dla skorzystania z prawa do wniesienia skargi także w ostatnim dniu terminu. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. Orzekanie o 152 p.p.s.a. nie było w tym wypadku konieczne. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.