VI SA/Wa 661/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2011 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego oddala skargę Skarżąca – I. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] lutego 2009 r. Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 15a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2007 o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769), odwołał komornika sądowego I. M. z zajmowanego stanowiska. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Minister Sprawiedliwości z urzędu odwołuje komornika, który został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 2008r. w sprawie o sygn. [...] I. M. została skazana za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k., polegające na tym, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. w G. na ulicy W., znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,40 mg/ dm3 i 1,46 mg/ dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu), prowadziła w ruchu lądowym samochód marki M. o numerze rejestracyjnym [...]. Za ten czyn wymierzono skarżącej karę [...] miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na dwuletni okres próby. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. I. M. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżając decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2009 r. w całości i domagając się jej uchylenia. Skarżąca podniosła następujące zarzuty ; - naruszenia art. 73 k.p.a. poprzez nieudostępnienie pełnomocnikowi ustanowionemu do tego celu pełnych akt postępowania, w szczególności "zwrotki" potwierdzającej odbiór decyzji o odwołaniu komornika przez zastępcę Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G, - naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do zaznajomienia się przez stronę z aktami postępowania, - naruszenie art. 40 k.p.a. poprzez pominięcie zawiadomienia z dnia [...] marca 2009 r. wskazującego adres do doręczeń skarżącej w H., - naruszenie art. 42 k.p.a. w zw. z art. 45 kp.a. poprzez uznanie decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. za doręczoną prawidłowo z dniem 3 marca 2009 r., - naruszenie art. 34 k.p.a. poprzez (w przypadku niemożności doręczenia decyzji stronie) niewystąpienie do sądu o ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieobecnej, - pominięcia faktu, iż wydany wyrok nie był związany w jakikolwiek sposób z wykonywaniem obowiązków komornika sądowego, - naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawa polegającej na zaufaniu do organów administracji i uznaniu, iż "wydawane decyzje będą oparte o ustalenie całokształtu okoliczności sprawy", - naruszenie art. 75 k.p.a. i 77 k.p.a. oraz zasady zaufania do organów administracji poprzez nie wzięcie pod uwagę informacji o adresie strony do doręczeń wskazanym przez zastępcę komornika w zawiadomienia z dnia [...] marca 2009 r. tj. o adresie do doręczeń w Niemczech; przesłania na adres domowy skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania; faktu, że ze względu na zawieszenie w czynnościach komornika nie mogła pełnić jakichkolwiek funkcji w kancelarii komorniczej, - pominięcie pisma złożonego przeze skarżącą w Konsulacie RP w H. w dniu 16 marca 2009 r. Nadto podniosła zarzut nieważności postępowania na podstawie art. 156 k.p.a., w związku z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na wydaniu decyzji przez osobę nieuprawnioną bowiem decyzja nie zawierała informacji o delegacji kompetencji na T. J. - Zastępcę Dyrektora Departamentu Organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości, jak również gdyby taka delegacja była ważna nie wskazano czy nowo powołany Minister Sprawiedliwości tę delegację podtrzymał. Skarżąca powiązała również zarzut nieważności decyzji z podnoszonym naruszeniem ustawowych terminów do zapoznania się z aktami. Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] kwietnia 2009 r., działając w oparciu o art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.- dalej jako u.k.s.e.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister Sprawiedliwości nie podzielił stanowiska skarżącej jakoby przestępstwo skutkujące odwołaniem komornika powinno być związane z pełnieniem przez niego obowiązków. W tm zakresie organ uznał, ze przepis art. 15a ust: 1 pkt 4 u.k.s.e wyraźnie mówi o skazaniu za jakiekolwiek przestępstwo umyślne. Jednocześnie przepis ten pozostaje w logicznym związku z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 u.k.s.e. który wyklucza nawet możliwość powołania na stanowisko komornika osoby karanej, a także takiej, która nie posiada przymiotu "nieposzlakowanej opinii". Niezależnie od tego organ wskazał, że skarżąca kierując samochodem w stanie nietrzeźwości utraciła przmiot nieposzlakowanej opinii niezbędny funkcjonariuszowi publicznemu. Natomiast odnosząc się do pozostałych zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sprawiedliwości stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim całkowicie pozbawiony podstaw jest zarzut nieudostępnienia pełnomocnikowi skarżącej (dla celów zapoznania się z aktami sprawy) pełnych akt postępowania. W dniu [...] marca 2009 r. adwokatowi B. P. umożliwiono zapoznanie się z całością akt postępowań w przedmiocie zawieszenia i odwołania I. M. Pełnomocnikowi skarżącej wydano również żądane przez niego odpisy dokumentów. Minister wyjaśnił, że zwrotne poświadczenie odbioru decyzji z [...] lutego 2009 r. zostało dopiero 3 marca 2009 r. przesłane przez Urząd Pocztowy w G. do Ministerstwa Sprawiedliwości. Ponadto z akt sprawy wynika , że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie odwołania I. M. zostało prawidłowo doręczone już 26 stycznia 2009 r., zatem strona miała dość czasu, żeby się z nim zapoznać. Organ dokonał również ustalenia, że jeszcze 25 lutego 2009 r. skarżąca w Sądzie Rejonowym w P. odebrała osobiście odpis prawomocnego wyroku skazującego ją w sprawie [...]. Zdaniem organu, w tym kontekście bez znaczenia jest fakt, że pismem nadanym 10 lutego 2009 r. (datowanym [...] lutego 2009 r.) , zastępca komornika zwróciła się do Ministerstwa Sprawiedliwości doręczenie jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania na adres domowy skarżącej. Organ zauważył, że co najmniej od dnia prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. (tj. od dnia 9 stycznia 2009 r.) I. M. winna była oczekiwać wszczęcia postępowania zmierzającego do obligatoryjnego odwołania jej ze stanowiska komornika sądowego i z pewnością postępowanie zakończone decyzją o jej odwołaniu ze stanowiska nie mogło być dla niej zaskoczeniem, zwłaszcza iż w związku z podejrzeniem popełnienia umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego (tego samego, za które została prawomocnie skazana) skarżąca była zawieszona w czynnościach od [...] lipca 2008 r. na podstawie ostatecznej decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2008 r. Minister Sprawiedliwości uznał również , iż zarzuty strony dotyczące pozbawienia jej prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym są bezzasadne gdyż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie odwołania komornika doręczono skarżącej na adres jej kancelarii komorniczej tj.adres związany z jej stosunkiem służbowym. Nadto Minister Sprawiedliwości zwrócił uwagę, iż postępowanie administracyjne dotyczyło osoby funkcjonariusza publicznego działającego przy Sądzie Rejonowym. Natomiast adres do doręczeń strona wskazała już po zakończeniu postępowania - w dniu 2 marca 2009 r. Tymczasem zawieszenie komornika w czynnościach trwa tylko do chwili prawomocnego zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, które w rozpoznawanej sprawie zakończył się 9 stycznia 2009 r., z chwilą utrzymania przez Sąd Okręgowy w P. w sprawie [...], wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 2008 r. Zatem zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 u.k.s.e. z dniem 9 stycznia 2009 r. ustało zawieszenie I. M. w czynnościach. W tej sytuacji nie miało znaczenia dodatkowe przesłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania na adres skarżącej, wskazany przez zastępcę komornika. Organ przypomniał, że zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu obciąża strony, ich pełnomocników i przedstawicieli. Wskazanie nowego adresu jedynie przez te osoby jest prawnie skuteczne. Zastępca komornika A. S. - asesor komorniczy skarżącej nie jest ani przedstawicielem, ani pełnomocnikiem skarżącej. Organ wywodzi, że w dniu 2 marca 2009 r. kiedy wpłynęło do biura podawczego Ministerstwa Sprawiedliwości niedatowane pismo podpisane przez skarżącą, zawierające wskazanie adresu do doręczeń skarżącej na terenie Niemiec postępowanie administracyjne w przedmiocie odwołania komornika było już zakończone decyzją o odwołaniu skarżącej. Zdaniem organu skarżąca, wbrew swoim twierdzeniom, doskonale orientowała się w przebiegu postępowania administracyjnego, a w dniu 6 marca 2009 r. z aktami postępowania (również postępowania w przedmiocie zawieszenia komornika w czynnościach) zapoznał się jej pełnomocnik. Organ stawia tezę, iż udzielone pełnomocnictwo nieprzypadkowo obejmowało jedynie upoważnienie do przeglądania akt i sporządzenia odpisów. W związku z powyższym jako nie mający znaczenia dla sprawy organ ocenił fakt, iż zastępca komornika – A. S. zwróciła otwartą przesyłkę przeznaczoną dla skarżącej, stwierdzając, że skarżąca najprawdopodobniej przebywa poza granicami kraju. W tym kontekście organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 34 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu nieważności decyzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że decyzja z [...] lutego 2009 r. została wydana przez uprawniony organ bowiem w dniu 6 lutego 2008 r. upoważnił T. J. Zastępcę Dyrektora Departamentu Organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości do wydawania w jego imieniu decyzji o odwołaniu ze stanowiska komornika sądowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało podniesionych szereg zarzutów formalnych podważających skuteczność doręczeń dokonywanych przez organ w toku postępowania administracyjnego na rzecz skarżącej w szczególności doręczenia jej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. przez awizo w dniu 3 marca 2009 r. w sytuacji, gdy w dniu 2 marca 2009 r. wskazała ona adres dla doręczeń w Niemczech. I. M. zarzuciła decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r.: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na; a) naruszeniu art. 18 ustawy o funkcjach konsulów poprzez doręczenie skarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości skarżącej, która wskazała jako adres do doręczeńl adres w H. na terenie Niemiec za pośrednictwem Konsulatu w sytuacji gdy skarżąca nie wyraziła zgody na taki tryb doręczeń, zaś zgoda taka jest bezwzględnie wymagana przepisami ustawy, b) przyjęciu, iż skarżąca mogła pełnić funkcję komornika po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko niej w sytuacji gdy działał zastępca komornika wyznaczony przez Prezesa Sądu Apelacyjnego i którego nie odwołano, ani nie poinformowano o powstaniu przesłanek zakończenia pełnienia funkcji zastępcy komornika, a przeciwne postanowienie odwołujące zastępcę nie zostało nigdy wydane. 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego polegające na: a) niemożliwości udziału bez własnej winy w postępowaniu - w szczególności nie otrzymaniu decyzji I instancji o odwołaniu ze stanowiska, jak również nie otrzymaniu zarówno w I, jak i w II instancji zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami; b) naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady państwa prawa i działania organów państwa w oparciu o przepisy prawa oraz zasadę dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez pominięcie przez organ możliwości faktycznego ustalenia adresu do doręczeń zawieszonego komornika nie wykonującego pracy i przebywającego na urlopie; c) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez: - uznanie przez organ, iż przesłane przez niego pismo na adres domowy strony o wszczęciu postępowania było bez znaczenia dla sprawy - podobnie doręczenie decyzji organu I instancji po złożeniu wniosku o zmianie adresu do doręczeniu; - przesłanie korespondencji za pośrednictwem konsulatu RP w sytuacji, gdy strona nie wyraziła zgody na taki tryb doręczeń wymagany przepisami art. 18 ustawy o funkcjach konsulów 3) inne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na: a) naruszeniu art. 39 k.p.a. poprzez niedoręczenie prawidłowym zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami postępowania w toku postępowania przed Ministrem Sprawiedliwości jako organem pierwszej instancji po prawidłowym wskazaniu nowego adresu do doręczeń za granicą, które to naruszenie nie zostało nigdy usunięte; b) naruszeniu art. 145 §1 pkt 4 oraz art. 10 k.p.a. tj naruszeniu prawa do uczestnictwa w postępowaniu przed organem administracji; c) naruszeniu art. 7 Konstytucji RP (zasada państwa prawa) oraz poprzez nie zapewnienie stronie prawa zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji, d) naruszeniu art. 41 i 42 k.p.a. stanowiącego o skutkach poinformowania przez stronę o adresie do doręczeń poprzez doręczenie pism w toku postępowania do miejsca, w którym strona nie wykonywała pracy z uwagi na jej zawieszenie w pełnieniu czynności komornika, jak również z uwagi na fakt niedowołania przez Sąd Apelacyjny zastępcy komornika z pełnionej funkcji; e) naruszeniu art. 10 k.p.a. tj zasady prawa do czynnego udziału stron w postępowaniu i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału; f) wydaniu decyzji w I instancji przed prawidłowym doręczeniem stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania; Skarżąca wniosła uchylenie decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, iż wbrew twierdzeniom Ministra po zawieszeniu jej w czynnościach zobowiązana była w okresie trwania postępowania karnego do powstrzymania się od pełnienia funkcji komornika sądowego. Prezes Sądu Apelacyjnego wyznaczył na wniosek Rady Izby Komorniczej w [...] zastępcę komornika w osobie A. S. Po uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] nie wydał postanowienia odwołującego zastępcę komornika z pełnionej funkcji. Skarżąca nie pełniła dalej funkcji komornika zawiadamiając jednocześnie zastępcę o zmianie adresu do doręczeń. Minister Sprawiedliwości nie czekając na prawidłowe doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wydał decyzję o odwołaniu skarżącej ze stanowiska komornika, zaś skarżąca w toku postępowania wskazała jako adres do doręczeń adres na terenie Niemiec. Skarżąca powołała się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2010 r. odrzucające uprzednio wniesioną skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwośc z [...] kwietnia 2009 r. jako nieistniejącą w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt , że ww. postanowienie Sądu, wobec wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą nie uprawomocniło się. Postanowieniem z 10 listopada 2010 r. postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało zawieszone i podjęte 24 marca 2011 r. wobec oddalenia skargi kasacyjnej strony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1170/09 ( postanowienie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II Gz 230/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę, w świetle przywołanych powyżej kryteriów i po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego zebranego w sprawie, stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z akt sprawy wynika, że I. M. została odwołana przez Ministra Sprawiedliwości ze stanowiska komornika sądowego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. , na podstawie art. 15a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego artykułu Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika, który został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Skarżąca została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie o sygn. [...], za występek z art. 178 a § 1 k.k., który jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego. W ocenie Sądu treść powołanego przepisu nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych i wskazuje, że w przypadku skazania komornika za przestępstwo umyślne organ jest zobowiazany do wydania decyzji o odwołaniu komornika. Z tej przyczyny decyzja taka ma charakter decyzji związanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało podniesionych szereg zarzutów formalnych podważających skuteczność dokonywanych przez organ doręczeń, w szczególności doręczenia jej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. przez awizo w dniu 3 marca 2009 r. w sytuacji, gdy w dniu 2 marca 2009 r. wskazała ona adres dla doręczeń w Niemczech. Ustosunkowując się do tych zarzutów Minister Sprawiedliwości podnosił, iż jeszcze 25 lutego 2009 r. skarżąca w Sądzie Rejonowym w P. odebrała osobiście odpis prawomocnego wyroku skazującego ją w sprawie [...]. Na tę okoliczność w dniu 10 marca 2009 r. została sporządzona notatka urzędowa ( karta 30 akt administracyjnych). W dniu 17 lutym 2009 r. Minister wysyłał do skarżącej odpis decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o odwołaniu jej ze stanowiska komornika ., zaś piewsze awizo zostało dokonane w dniu 20 lutego 2009 r. ( karta 32 akt administracyjnych). Natomiast skarżąca zawiadomiła Ministra Sprawiedliwości o nowym adresie dla doręczeń w Niemczech dopiero w dniu 2 marca 2009 r. Z faktów tych wypływa zatem logiczny wniosek, iż przynajmniej do dnia 25 lutego 2009 r. skarżąca przebywała w kraju , zatem odebranie wcześniejszej korespondencji (awiza) z dnia 20 lutego 2009 r. było możliwe. Analizując zatem czynności organu oraz sposób i tryb doręczenia stronie decyzji z [...] lutego 12009 r. Sąd doszedł do przekonania , że doręczenie skarżącej tej decyzji przez awizo było prawnie skuteczne. Należy podzielić stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że bez wpływu na skuteczność dokonywanego doręczenia pozostawał fakt zwrotu korespondencji (kierowanej przez Ministra do skarżącej) przez zastępcę komornika. Organ słusznie zauważył, że od dnia prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. (tj. od dnia 9 stycznia 2009 r.) skarżąca, znając przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji winna była liczyć się z możliwością wszczęcia postępowania zmierzającego do obligatoryjnego odwołania jej ze stanowiska komornika sądowego, skoro była zawieszona w czynnościach od 7 lipca 2008 r. na podstawie ostatecznej decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2008 r. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 6, 7, 8, 10 k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a oraz art. 41 i art. 42 k.p.a, art. 145 §1 pkt 4 , a także naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej ( tekst jednolity - Dz. U. z 2002 r., Nr 215, poz. 1823 ze zm. ) i art. 7 Konstytucji RP Sąd doszedł do przekonania , że zarzuty te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia kwestionowanych decyzji. Przede wszystkim orzecznictwo sądowe oraz doktryna dopuszczają możliwość zawiadomienia o wszczęciu postępowania za pośrednictwem podejmowanych wobec stron czynności procesowych, co jest określane w doktrynie jako forma "dorozumiana" zawiadomienia (vide: G, Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Tom I, Lex 2007, Wyd. II). Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że organ w dniu 19 stycznia 2009 r. skierował do skarżącej pisemne zawiadomienie z wyraźnym i jednoznacznym powołaniem się na treść art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. oraz wydany prawomocny wyrok karny. Zawiadomienie to zostało wysłane na adres kancelarii komornika i pokwitowane w dniu 26 stycznia 2009 r. przez pracownika kancelarii G. W. Treść znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych poświadczeń odbioru wskazuje, iż osoba ta podpisywała się jako pełnomocnik adresata ( tj. skarżącej) - " pełn. [...]/[...]". Co prawda organ usiłował doręczyć odpis decyzji na adres domowy skarżącej lecz korespondencja ta została w dniu [...] marca 2009 r. zwrócona przez męża skarżącej z informacją, iż skarżąca nie przebywa w miejscu zamieszkania. Skarżąca podniosła też zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, który był podstawą odwołania jej z funkcji komornika. W tym kontekście sprawy stwierdzić należy, że co prawda z akt administracyjnych sprawy nie wynika, czy przed wydaniem pierwszej decyzji umożliwiono skarżącej zapoznanie się z materiałem sprawy. Jednakże naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. należy oceniać jako naruszenie przepisów postępowania, które nie zawsze ma wpływ na wynik sprawy. Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt PPS 6/04 (opubl. ONSAiWSA 2005, z. 4. poz. 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 kp.a., przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenie dokumentu, zgłoszenie wniosku o zawieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, opubl. ONSAiWSA 2006/6/157 z glosą aprobującą W. Taras w OSP 2007/3/36 oraz wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 894/08). Natomiast skarżąca nie wskazała, iż naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło ją możliwości przeprowadzenia postępowaniu konkretnej czynności procesowej, która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew twierdzeniom strony nie poniosła ona negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie, zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji zostały precyzyjnie sformułowane z odniesieniem ich do konkretnych przepisów prawa, a także obszernie uzasadnione. Pamiętać przy tym należy, że organ rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji poprzedzającej tego organu, zwłaszcza w kontekście zarzutów podniesionych w stosunku do tej decyzji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż nie także doszło do naruszenia przepisów art. 41 i 42 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 15 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.