VI SA/Wa 663/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Strona skarżąca - [...] Spółdzielnia Mieszkaniowej "[...]" w [...] - w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w wysokości 32.805,37 zł, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że posiada status spółdzielni mieszkaniowej i w odróżnieniu od spółek prawa handlowego nie prowadzi działalności zorientowanej na osiąganie dochodów. Skarżąca przytoczyła treść przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, w myśl których celem spółdzielni mieszkaniowej jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Jakakolwiek działalność gospodarcza spółdzielni musi służyć powyższemu celowi. Spółdzielnia nie może odnosić korzyści majątkowych kosztem swoich członków. Skarżąca podkreśliła, że nie posiada "wolnych "środków finansowych na uiszczenie kary pieniężnej, bez szkody dla podstawowej działalności i swoich członków. Konieczność zapłaty kary pieniężnej w terminie wskazanym w decyzji I instancji byłoby równoznaczne z koniecznością zaciągnięcia zobowiązań kredytowych bądź przerzucenia kosztów na członków spółdzielni. Mogłoby to spowodować wzrost opłat na rzecz spółdzielni i zubożenie jej członków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż strona skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazała, że w myśl przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, działalność gospodarcza spółdzielni musi służyć celom zaspokajana potrzeb mieszkaniowych członków spółdzielni, a spółdzielnia nie może odnosić korzyści majątkowych kosztem swoich członków. Skarżąca podkreśliła, że nie posiada "wolnych "środków finansowych na uiszczenie kary pieniężnej, a konieczność zapłaty kary pieniężnej w terminie wskazanym w decyzji I instancji byłoby równoznaczne z koniecznością zaciągnięcia zobowiązań kredytowych bądź przerzucenia kosztów na członków spółdzielni. Zdaniem Sądu ww. argumentacja strony podkreślająca cele spółdzielni i zobowiązania wobec członków spółdzielni zmierza de facto do zanegowania możliwości nakładania na spółdzielnię kar pieniężnych czy też możliwości ich egzekucji, i jest irrelewanta dla oceny przesłanek zawartych w art. 61 p.p.s.a Odnosząc się natomiast do twierdzeń strony, iż nie posiada środków pieniężnych, a konieczność zapłaty kary pieniężnej byłoby równoznaczne z koniecznością zaciągnięcia zobowiązań kredytowych bądź przerzucenia kosztów na członków spółdzielni, wskazać należy, że skarżąca nie udokumentowała, iż nałożenie przedmiotowej kary jest okolicznością, która świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca winna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych obciążeń członków spółdzielni, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.