VI SA/Wa 664/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [....] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu wniosku B. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] o odwołaniu skarżącego ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Rozstrzygnięcie organu zapadło na podstawie następujących ustaleń: B. K. został powołany na stanowisko komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...] decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2005 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją tego Ministra z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości zmienił cytowaną decyzję z dnia [...] września 2005 r. i powołał B. K. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Radzie Komorniczej w [...] z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...] B. K. został uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 16 ust. 1, art. 3 ust. 1, 2 i 3, art. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z. 2006 r. Nr 167, poz. 1191 z późn. zm., dalej : "u.k.s.e."), oraz art. 864, art. 8641, art. 869, art. 1023 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej:k.p.c.) i za to, na mocy art. 72 ust. 1 pkt 4 u.k.s.e. wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby komorniczej. Przypisano mu, że działając wspólnie i w porozumieniu z asesorem komorniczym M. K., prowadząc liczne postępowania egzekucyjne przeciwko dłużnikom J. i B. B., w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] lutego 2007 r. przekazali im łącznie [...] zł na zakup nieruchomości, w wyniku czego mieli osiągnąć korzyści finansowe. Ponadto stwierdzono, że w trakcie badania przez Prezesa Sądu prawidłowości działań w postępowaniach egzekucyjnych toczących się przeciwko małżonkom B. w okresie od grudnia 2007 r. do marca 2008 r. nie wykonał należycie zarządzeń Prezesa nie złożył stosownych wyjaśnień co do terminu i meritum. B. K. w sierpniu 2007 r. dokonał w wymienionych sprawach egzekucyjnych sprzedaży części zajętych samochodów z wolnej ręki bez spełnienia przesłanek określonych w art. 864 i art. 8641 k.p.c., nie udzielił przybicia na rzecz nabywców, a następnie rozdysponował sumą uzyskaną ze sprzedaży pojazdów (sprzedawanych również na licytacji) w niewiadomy sposób, albowiem brak jest planu podziału sumy, co stanowiło naruszenie art. 864, 8641, 869, 1023 k.p.c. i art. 22 u.k.s.e. Nadto skarżący w lutym i marcu 2008 r. po otrzymaniu dniu [...] lutego 2008 r. wniosku o wyłączenie nie wykonał w terminie ustawowym czynności przewidzianych w art. 9 u.k.s.e., a dopiero na interwencje Prezesa uzupełnił dokumentację i przyznał fakt zagubienia oryginalnego wniosku z prezentatą sądu. Od orzeczenia tego skarżący wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego [...] w [...]. Sąd ten wyrokiem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] oddalił jego odwołanie. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem ogłoszenia i nie przysługiwała od niego skarga kasacyjna. Minister Sprawiedliwości w dniu [...] listopada 2009 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska komornika sądowego. Powołaną wcześniej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odwołał B. K. ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. B. K. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem (złożonym w terminie) o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, 97 § 1 pkt 4 i art. 107 § 1, 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 15a ust. 1 pkt 8 i art. 76 u.k.s.e. Zarzuty były skierowane przeciwko odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego przez Ministra, które zdaniem skarżącego powinno być obligatoryjne. Wniesienie do Sądu Okręgowego w [...] skargi o wznowienie wyżej opisanego postępowania sądowego z uwagi na zaistnienie w fazie odwoławczej postępowania dyscyplinarnego przesłanek nieważności postępowania wskazanych w art. 401 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego oraz wystąpienie nowych okoliczności, o których stanowi art. 403 § 2 k.p.c. miało bezpośredni wpływ na wynik toczącego się postępowania administracyjnego. Pozytywny dla skarżącego wynik postępowania wznowieniowego przy odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego i wydaniu ostatecznej decyzji spowoduje bowiem nieodwracalne skutki. Przy obecnej konstrukcji przepisów u.k.s.e. odwołujący nie będzie mógł "automatycznie" powrócić na stanowisko komornika. Aby zostać powołanym na to stanowisko będzie zmuszony przejść procedury jak inni kandydaci do zawodu. Nadto jego stanowisko zostanie obsadzone przez inna osobę wskutek skutecznego odwołania B. K. z tego stanowiska. Będzie skarżącemu jedynie przysługiwać roszczenie odszkodowawcze. Minister zaś jedynie przyjął, że złożenie do Sądu Okręgowego skargi o wznowienie postępowania nie ma wpływu na toczące się postępowanie administracyjne. Stanowisko swoje w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego Minister zawarł w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. a nie w decyzji z tego samego dnia. Nieodniesienie się w decyzji do wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego stanowiło naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Natomiast postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. naruszało art. 124 § 2 k.p.a. i art. 7 oraz art. 8 k.p.a. Minister wydając błędne rozstrzygnięcia, powodujące nieodwracalne skutki dla skarżącego naruszył obowiązek stania na straży praworządności oraz słusznego interesu obywateli. B. K. wnioskował o uchylenie skarżonej decyzji i zawieszenie postępowania odwoławczego. Minister Sprawiedliwości powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 8 i art. 76 u.k.s.e. Organ podkreślił ponownie, że art. 15 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. przewidujący odwołanie komornika prawomocnie ukaranego karą dyscyplinarną wydalenia ze służby komorniczej ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje podstaw do jakiejkolwiek uznaniowości. W chwili wydania ponownej decyzji przez organ orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu odwołującego ze służby komorniczej pozostawało prawomocne. Skarga o wznowienie postępowania sądowego została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt [...]. Okoliczność ta tylko potwierdzała, że orzeczenie dyscyplinarne jest prawomocne i podlega wykonaniu oraz brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Poniesiona w trakcie postępowania odwoławczego przez M. K. (asesora komorniczego w kancelarii skarżącego, odwołaną ze stanowiska asesora na podstawie orzeczenia dyscyplinarnego wydano w tym samym postępowaniu dyscyplinarnym) okoliczność, że przeciwko członkom Komisji Dyscyplinarnej orzekającym w sprawie dyscyplinarnej złożono do Prokuratury Rejonowej dla [...] zawiadomienie o możliwości przestępstwa, także nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż nie wpływała na skutki prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Ponadto w sprawie tej w dniu [...] stycznia 2010 r. wydano postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, które pozostawało nieprawomocne. Należy zauważyć, że pismem z dnia [...] listopada 2009 r. B. K. złożył wniosek, który został potraktowany przez Ministra Sprawiedliwości jako wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska komornika. Minister postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] odmówił zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego. Dostrzegając, że u.k.s.e. nie przewiduje szczególnego trybu przywrócenia na zajmowane stanowisko odwołanego komornika, stwierdził, że orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej jest prawomocne i podlega wykonaniu. Minister z mocy art. 76 u.k.s.e. ma obowiązek wykonania tego orzeczenia. Natomiast złożenie skargi o wznowienie postępowania sądowego o sygn. akt [...] (sygn. akt [...]) nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowienie to zawierało błędne pouczenie co do środków odwoławczych. Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego, reprezentujący go od początku postępowania administracyjnego, złożył zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (zgodnie z pouczeniem organu), które Minister potraktował jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie, w którym odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska komornika. Organ powołał się na wyżej omawiane postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie [...] odrzucające skargę w przedmiocie wznowienia postępowania. B. K. nie złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie. Natomiast złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2010 r. Zarzucił w niej naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), art. 15 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. i art. 76 u.k.s.e. Co do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podtrzymał argumenty zawarte w pismach składanych w trakcie postępowania administracyjnego oraz podniósł okoliczność, że złożył zażalenie do Sądu Apelacyjnego w [...] na postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Zwrócił również uwagę, że sytuacja jego i jego żony była szczególna z uwagi na to, że nie mogli w pełni realizować prawa do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym w związku z ograniczeniami wynikającymi ze współpracy z C., spowodowanej podejrzeniem przestępczego działania przez byłego pełnomocnika żony skarżącego. Podniósł, że zostało także zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa co do podejrzenia popełnienia przestępstwa przez członków Komisji Dyscyplinarnej. Pozytywne załatwienie tego zażalenia spowoduje, że aktualna stanie się podstawa wznowieniowa z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Minister nie uzasadnił wyczerpująco, dlaczego wymienionych okoliczności nie uznał za zagadnienie wstępne, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy. Tym samym naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przypomniał jednocześnie o nieodwracalnych skutkach zaskarżonej decyzji w przypadku wydania przez Sąd powszechny korzystnego rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Co do naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżący wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister potraktował ją jako środek odwoławczy w postępowaniu administracyjnym. Organ zaś mógł podjąć czynności jedynie takie, jakie przewiduje art. 54 § 3 p.p.s.a. czyli uwzględnić ten środek w całości albo przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi. Nieuprawnione było odmowne załatwienie tego wniosku przez organ. Nadto organ wydał zaskarżoną decyzję przed rozpatrzeniem omawianego wniosku, co miało istotne znaczenie w sytuacji toczącego się postępowania wznowieniowego. Opisane zachowanie organu spowodowało naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. Uzasadniając naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 8 i art. 76 u.k.s.e. skarżący zauważył, że żaden z przepisów nie nakłada na Ministra obowiązku niezwłocznego wydania decyzji w przypadkach takich, jak B. K. Wręcz przeciwnie postępowanie powinno toczyć się przy zachowaniu ogólnych zasad wynikających z uregulowań k.p.a. kierujących przebiegiem postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepisy u.k.s.e. nie wprowadzają odmiennych zasad od k.p.a., także co do terminu wydania decyzji i wyłączenia stosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże w świetle art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Minister powinien z rozwagą podejmować decyzje w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika. Przy tym Minister nie może zachowywać się jako bierny wykonawca rozstrzygnięć dyscyplinarnych, nie zważając na inne istotne okoliczności. W konkluzji B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu oraz połączenie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi M. K. Skarżący złożył również do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, podnosząc, iż rehabilitacja skarżącej nie cofnie skutków odwołania jego ze stanowiska komornika. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podniósł nadto, że Minister jako organ w trakcie postępowania administracyjnego zobowiązany jest do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki i stosowania terminów wynikających z art. 35 § 3 k.p.a. W trakcie prowadzonego postępowania nie naruszył art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż podjął wszelkie czynności do wyjaśnienia sprawy, a decyzje wydał w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z kolei co do mylnego pouczenia skarżącego co do środka odwoławczego od postanowienia z dnia [...] grudnia 2009 r. zauważył, że zachowując się w sposób wskazany w mylnym pouczeniu naruszyłby zasadę wynikającą z art. 112 k.p.a., iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Minister działał na korzyść skarżącego, nie pozbawiając go środka odwoławczego. B. K. mógł złożyć skargę do sądu administracyjnego po wydaniu przez Ministra w dniu [...] lutego 2010 r. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrolując zaskarżoną decyzję w sposób określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), to jest pod względem zgodności z prawem, należy stwierdzić, że skarga B. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialno prawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji był art. 15a ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. stanowiący, że Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika z zajmowanego stanowiska, jeżeli komornik został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej. W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięć: Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] listopada 2008 r. i Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2009 r. art. 75 u.k.s.e. mówił, że sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji rozpoznaje w składzie 3-osobowym komisja dyscyplinarna powołana przez Krajową Radę Komorniczą (ust. 1). Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej, zgodnie z art. 75 ust. 2 u.k.s.e stronom przysługiwało odwołanie do sądu okręgowego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Do rozpoznania odwołania stosowało się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu okręgowego nie przysługiwała kasacja (ust. 3 tego art.). Zatem w myśl art. 363 § 1 k.p.c. orzeczenie sądu okręgowego było prawomocne, gdyż nie przysługiwał od niego środek odwoławczy albo inny środek zaskarżenia. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko B. K. zostało najpierw wydane orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Radzie Komorniczej w dniu [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...], a następnie, wskutek odwołania wymienionego, wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...]. Komisja orzekła karę wydalenia B. K. ze służby komorniczej. Sąd Okręgowy zaś oddalił odwołanie skarżącego. W tej sytuacji orzeczenie o karze dyscyplinarnej stało się prawomocne w dniu [...] października 2008 r. W myśl art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocne orzeczenie wywołuje wiele skutków prawnych, w tym podlega wykonaniu (jeżeli jest możliwe do wykonania). W niniejszej sprawie, zgodnie z art. 15a ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. wykonawcą omawianego wyroku był Minister Sprawiedliwości. Wymaga podkreślenia, że postępowanie w przedmiocie odwołania komornika prowadzone jest według uregulowań k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że mimo tego, iż odwołania od orzeczeń dyscyplinarnych rozpoznawał sąd pracy i według zasad k.p.c., to postępowania dyscyplinarne, a tym samym orzeczenia w nich wydane zaliczane są do postępowań represyjnych czyli postępowań, których celem jest poddanie obywatela jakiejś formie ukarania lub jakiejś sankcji (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 grudnia 1998 r., sygn., akt K 41/97, OTK 1998/7/117). Podkreśla się w judykaturze i doktrynie, że realizacja tego rodzaju orzeczeń powinna następować niezwłocznie, aby zostały osiągnięte cele, dla których je orzeczono. Kierując się powyższym, a także brakiem szczególnych unormowań wyłączających stosowanie ogólnych zasad k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie odwołania komornika ze stanowiska w przypadku ukarania go prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej Minister Sprawiedliwości przy rozpoznaniu sprawy powinien był kierować się zasadą wynikającą z art. 12 § 1 k.p.a., tj. nakazem szybkiego działania w sprawie oraz regułami realizującymi tę zasadę, określającymi terminy załatwienia sprawy przez organ, przewidzianymi przez art. 35 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że art. 15a ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. nie pozostawia organowi luzu decyzyjnego. Minister Sprawiedliwości, powziąwszy wiadomość o ukaraniu komornika prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia go ze służby ma obowiązek wydania decyzji o odwołaniu takiego komornika z zajmowanego stanowiska, zgodnie z art. 76 k.p.a. Postępowanie w tej kwestii może prowadzić także z urzędu, oczywiście z zachowaniem reguł wynikających z k.p.a. Oceniając czynności dokonywane w niniejszym postępowaniu nie można zarzucić organowi, aby dokonywał ich z naruszeniem terminów przewidzianych przez art. 35 k.p.a. i zasadą z art. 12 § 1 k.p.a. Jedną z przyczyn przekroczenia terminów art. 35 k.p.a. jest zawieszenie postępowania, przewidziane w art. 97 § 1 i art. 98 § 1 k.p.a. Wśród podstaw obligatoryjnego zawieszenia postępowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazuje zależność rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na powołanej podstawie może nastąpić tylko wtedy, gdy wystąpią łącznie przesłanki: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd oraz zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Musi istnieć związek przyczynowy między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 10, Warszawa, s. 359). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem w sprawie [...] nie spełniała wymienionych elementów. Przede wszystkim skarga taka stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, służący do wzruszania prawomocnych orzeczeń cywilnych. Do wzruszenia prawomocnych orzeczeń może dojść jedynie w sytuacjach i postępowaniu określonych w art. 399 – 416 1 k.p.c. Dopiero prawomocne zakończenie postępowania wznowieniowego orzeczeniem w konsekwencji uchylającym prawomocne orzeczenie dyscyplinarne miałoby wpływ na toczące się postępowanie administracyjne. Podstawą do prowadzenia badanego postępowania administracyjnego bowiem było prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. Okoliczność ta, jak i prawomocność tego orzeczenia były bezsporne. Ponadto skarżący na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania mógł wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego, w myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. B. K. ze środka tego nie skorzystał. Okoliczność, że w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. odmawiającym zawieszenia postępowania, Minister zawarł błędne pouczenie co do środków zaskarżenia, nie naruszało to art. 54 § 3 p.p.s.a. Pouczenie to stanowiło o możliwości złożenia zażalenia w terminie 7 dni do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości (k-[..] akt administracyjnych). Skarżący w dniu [...] grudnia 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym, k-[...] akt administracyjnych) złożył zażalenie do Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Ministra (k-[...] akt ww.) czyli w ciągu 7 dni od daty doręczenia skarżonego postanowienia, które odebrano w dniu 23 grudnia 2009 r. (k-[...] tychże akt). Organ na mocy art. 112 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. nie mógł tego pisma potraktować jako skargi do sądu administracyjnego (jak oczekiwał skarżący). W ten sposób pozbawiłby skarżącego możliwości ponownego rozpatrzenia jego wniosku. Nadto organ, przekazując pismo skarżącego do sądu mógłby narazić go na skutki wynikające z niedochowania zasady zawartej w art. 52 § 1 p.p.s.a., że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem. Minister Sprawiedliwości, wydając w dniu [...] lutego 2010 r. postanowienie rozstrzygające o wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. nie uszczuplił jego praw, gdyż skarżący nabył w ten sposób uprawnienie do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, o czym został pouczony w tym rozstrzygnięciu ([...] akt administracyjnych). Kwestią skarżącego natomiast było, dlaczego z tego prawa nie skorzystał. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., skład orzekający uznał je za niesłuszne, w świetle powyższych twierdzeń. Nie może ochrona interesu prywatnego polegać na tym, że strona mnoży środki, którymi pragnie obalić prawomocne orzeczenie dyscyplinarne i jak się okazuje - bezskutecznie, a organ nie wykonując istniejącego prawomocnego orzeczenia, narusza przepisy prawa. Odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodów pełnomocnik jego nie sprecyzował, o jaki dowody wnioskuje i dlatego nie było możliwym w tym zakresie zajęcie stanowiska przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.