VI SA/Wa 666/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia p o s t a n a w i a 1. zwolnić A. S. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla A. S. adwokata z urzędu. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zażądała zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że do niedawna (tj. do [...] lutego 2012 r.) była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, a obecnie jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony i zarabia 2.000 zł netto przepracowując 180-190 godzin miesięcznie. Skarżąca samotnie wychowuje dwie córki – studentki dziennych kierunków uniwersyteckich, które wciąż wymagają pomocy finansowej. Spłaca również kredyty zaciągnięte w okresie trwania sprawy rozwodowej. Jako jedyny składnik majątkowy skarżąca wskazała mieszkanie o powierzchni 41 m kw. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. Uzasadniając niniejsze rozstrzygnięcie referendarz sądowy wskazał, że informacje zawarte we wniosku oraz nadesłane do akt sprawy dokumenty nie pozwalają na dokonanie oceny rzeczywistego stanu majątkowego skarżącej i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Podkreślono, że skarżąca podała, że jej jedynym dochodem jest wynagrodzenie ze stosunku pracy. Tymczasem znajdujące się w aktach sprawy wyciągi z rachunków bankowych wskazują, że skarżąca pominęła dochód w postaci świadczenia alimentacyjnego (od byłego męża na rzecz młodszej córki) w wysokości 1.250 zł miesięcznie. Nie wiadomo również skąd skarżąca pozyskuje środki pieniężne na znaczne wpłaty gotówkowe dokonywane na oba rachunki bankowe. Niniejsze postanowienie zostało przesłane do skarżącej przy piśmie z dnia 28 września 2012 r. (doręczone w dniu 16 października 2012 r.) Równocześnie skarżąca nadała w dniu 5 października 2012 r. pismo będące uzupełnieniem dokumentów i argumentów przemawiających zdaniem skarżącej za przyznaniem prawa pomocy. Do pisma tego załączono kserokopie dwóch legitymacji studenckich swoich córek. Ponadto skarżąca wniosła również o przyznanie adwokata. Dodatkowo skarżąca w piśmie z dnia 23 października 2012 r. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 25 września 2012 r. wskazując w jego uzasadnieniu na ciężką sytuacje materialną, wysokość zarobków (2002,96 netto) oraz liczne długi. Wyjaśniła, że dodatkowe kwoty pieniędzy przelewane na posiadane przez nią konta bankowe stanowią spłatę zobowiązań jej byłego męża odzyskane przez komornika oraz wpływy ze sprzedaży instrumentów muzycznych. Ponadto otrzymuje również alimenty zasądzone na jedną z córek, a które zgodnie z jej oświadczeniem są przekazywane w całości córce G. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z przepisem art. 259 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podnosi w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (II CZ 104/84) ubiegający się o pomoc w postępowaniu przed sądem winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Sąd ustalił, że źródłem dochodów skarżącej jest uzyskiwane przez nią wynagrodzenie w wysokości 2002,96 zł netto miesięcznie oraz alimenty zasądzone na jedną z córek w wysokości 1250 złotych miesięcznie. Przy czym jak wynika z oświadczenia córki skarżącej G. S., wymienione wyżej alimenty są w całości jej przekazywane. Dodatkowo skarżąca w sposób nieregularny otrzymuje odzyskane przez komornika zobowiązania byłego męża. Z kolei na skarżącej ciąży obowiązek utrzymywania dwóch pełnoletnich córek oraz obowiązek spłaty kredytów bankowych, które jak wynika z posiadanych wyciągów bankowych są spłacane przez skarżącą w sposób nieregularny. Biorąc powyższe pod uwadze, jak również wysokość obowiązującego wpisu sądowego (1500 złotych), zdaniem Sądu nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania skarżącej i jej rodziny. W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 259 § l i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270) orzeczono jak w sentencji.