VI SA/Wa 669/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę Minister Sprawiedliwości - organ - decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. oraz w związku z art. 10 i 11 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku skarżącego P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu z [...] października 2008 r. w przedmiocie powołania - powołanego - M. M. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] i odmowie powołania na to stanowisko P. K., M. W. i J. J. Decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. o powołaniu M. M. nie stała się prawomocna gdyż, na skutek skargi P. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 705/07) uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję o powołaniu M. M. na stanowisko komornika sądowego i odmowie powołania P. K. i innych na to stanowisko oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W dniu 28 grudnia 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 maja 2007 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 12, poz. 769) o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw gdzie zgodnie z art.10 ust.1 wskazanej ustawy z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przestają istnieć dotychczasowe rewiry komornicze, a działający w nich komornicy stają się z mocy prawa komornikami rewirów w rozumieniu niniejszej ustawy. Minister Sprawiedliwości w dniu [...] lutego 2008 r., zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., uchylił nieostateczną decyzję z dnia [...] października 2006 r. o powołaniu M. M. na stanowisko komornika sądowego i umorzył postępowanie w sprawie. Uchylona decyzja organu I instancji nie była przedmiotem ww. rozstrzygnięcia sądowego. Do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W Monitorze Polskim z dnia 9 kwietnia 2008 r. Nr 31 poz. 278 ukazało się Obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika sądowego. Skarżący P. K., M. M. - powołany oraz M. W. i J. J. złożyli do Ministra Sprawiedliwości - za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] - wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...]. Zdaniem organu wszyscy kandydaci spełniali wymogi formalne wymienione w art. 10 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji. Organ na podstawie zebranego w sprawie materiału stwierdził, że M. M. prezentuje najwyższe walory do sprawowania funkcji komornika i działając w ramach uznania administracyjnego powołał go na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...]. Wskazał, że powołany ukończył na Uniwersytecie Wrocławskim z wynikiem dobrym wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. W latach 1999 - 2002 pracował jako wolontariusz-doradca w Biurze Porad Obywatelskich w [...]. W dniu [...] lipca 2002 r. rozpoczął pracę w kancelarii komornika sądowego, początkowo rewiru II przy Sądzie Rejonowym w [...], a następnie rewiru II przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] października i [...] listopada 2004 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. M. M. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. Od [...] kwietnia 2007 r. do [...] września 2007 r. - powołany - był komornikiem sądowym dokonującym czynności egzekucyjnych na przedmiotowym stanowisku. Powołany od [...] października 2007 r. pracuje w kancelarii T. K. - komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], w tym od [...] października 2007 r. wykonuje obowiązki asesora komorniczego. Zarządzeniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. został wyznaczony zastępcą komornika byłego rewiru II obecnie oznaczonego jako stanowisko przy Sądzie Rejonowym dla [...]. Organ wskazał, że P. K. - skarżący ukończył na Uniwersytecie [...] z wynikiem dobrym plus wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. W dniu [...] lipca 2002 r. skarżący rozpoczął pracę w kancelarii komornika sądowego początkowo u B. N. - w rewirze I przy Sądzie Rejonowym w [...], a następnie u A. G. - komornika przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] października i [...] listopada 2005 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 2006 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. W Wyższej Szkole Handlowej im. [...] w K. ukończył roczny kwalifikacyjny kurs pedagogiczny dla absolwentów wyższych uczelni. Na tejże Uczelni od [...] października 2002 r. do [...] czerwca 2008 r. był zatrudniony na umowy o dzieło do prowadzenia zajęć z prawa i postępowania cywilnego oraz wstępu do prawoznawstwa. Ukończył aplikację radcowską z oceną bardzo dobrą. Uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] maja 2008 r. został wpisany na listę radców prawnych. Odbył z wynikiem celującym kurs Legal English w szkole Doskonalenia Języka Angielskiego "The Guides". Pełnił obowiązki zastępcy komornika sądowego w okresie: [...] - [...] września 2006 r., [...] - [...] października 2006 r. M. W. ukończył na Uniwersytecie [...] w [...], z wynikiem dobrym, wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. Od [...] grudnia 2002 r. pracuje w kancelarii W. R. - komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji, w dniach [...] października , [...] i [...] listopada 2005 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. J. J. ukończył na Uniwersytecie [...] z wynikiem dobrym wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. Od [...] marca 2001 r. do [...] kwietnia 2001 r. zatrudniony był w A. Sp. z o.o. jako pracownik obsługi podjazdu. Następnie od [...] października 2001 r. do [...] stycznia 2002 r. pracował jako specjalista do spraw zamówień publicznych w Wyższej Szkole [...] w [...]. Od [...] lipca 2002 r. do [...] lutego 2003 r. był specjalistą do spraw handlowych i kierownikiem działu usług i marketingu w [...] Zakładach [...]. W okresie od [...] lutego 2003 r. do [...] sierpnia 2003 r. pracował jako inspektor do spraw organizacji i nadzoru w Samodzielnym Publicznym Specjalistycznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[...]" w [...]. W dniu [...] września 2003 r. rozpoczął pracę w kancelarii T. Z. - komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października i [...] listopada 2005 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. Uzyskał certyfikat Deutsch als Fremdsprache. Kandydat wskazał, że uczęszczał na seminarium doktorskie, gdzie przygotowywał pracę na temat egzekucji ze statku i w najbliższym czasie planuje kontynuowanie pracy naukowej oraz podał, że w miesięczniku [...] środowisk prawniczych "In Gremio" we wrześniu 2004 r. opublikował artykuł, w którym przedstawił własne doświadczenia z aplikacji komorniczej, problematykę dostępu do zawodu komornika oraz zmiany koncepcji rewirów komorniczych. Pełnił obowiązki zastępcy komornika sądowego w okresie: [...] - [...] maja 2006 r., [...] - [...] maja 2006 r., [...] kwietnia - [...] maja 2006 r., [...] - [...] sierpnia 2006 r., [...] października - [...] listopada 2006 r., [...] - [...] grudnia 2006 r., [...] marca - [...] kwietnia 2007 r., [...] - [...] czerwca 2007 r., [...] - [...] lipca 2007 r., [...] - [...] sierpnia 2007 r., [...] - [...] września 2008 r., [...] - [...] grudnia 2007 r., [...] - [...] lutego 2007 r. i [...] - [...] września 2008 r. Rada Izby Komorniczej w okręgu Sądu Apelacyjnego w [...] stwierdziła, że wszyscy kandydaci spełniają warunki formalne, niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego. Na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] rekomendowała M. M., kandydata który był już komornikiem sądowym, a obecnie na przedmiotowym stanowisku pełni obowiązki zastępcy komornika. Strony poinformowano o treści opinii samorządu komorniczego i organów Policji o kandydatach oraz o końcowym etapie postępowania, wzywając jednocześnie do ewentualnego zajęcia stanowiska w sprawie. J. J. podtrzymał swój wniosek, podkreślając że ma także dodatkowe doświadczenie zawodowe. Podniósł, że M. W. i P. K. nie przedstawili dokumentów, z których wynikałoby, iż pełnili obowiązki zastępcy komornika. Podkreślił, że P. K. uzyskał niższą ocenę z egzaminu komorniczego. Ponadto - jego zdaniem - łączenie aplikacji radcowskiej z obowiązkami asesora komorniczego podważa zaufanie, co do bezstronności przy wykonywaniu obowiązków służbowych w charakterze funkcjonariusza publicznego i narusza art. 19 Kodeksu etyki zawodowej radcy prawnego. Zarzucił, że również M. M. nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby, iż przed powołaniem na stanowisko komornika pełnił funkcję zastępcy komornika, a ponadto nie spełnia on wymogu nieskazitelnego charakteru skoro naruszył, obowiązujący w chwili, kiedy rozpoczynał aplikację, § 1 ust. 3 regulaminu aplikacji komorniczej, gdyż nie miał odpowiedniego stażu pracy. Taka postawa kandydata jest - jego zdaniem - niezgodna z kodeksem etyki zawodowej. P. K. przedstawił zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] o wyznaczeniu zastępcą komornika w okresie [...] sierpnia - [...] września 2008 r. oraz zaświadczenie Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z [...] lipca 2008 r. o wpisie na listę radców prawnych. M. M. przedstawił swoje walory do sprawowania funkcji komornika sądowego, podkreślając, że na wniosek Rady Izby Komorniczej został wyznaczony zastępcą komornika, na stanowisku, o obsadę którego toczy się przedmiotowe postępowanie po uchyleniu decyzji przez Sąd Administracyjny. Wyjaśnił, że składając zgodnie z przepisami ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wniosek o przyjęcie na aplikację komorniczą nie znał regulaminu aplikacji komorniczej. M. W. nie zajął stanowiska w sprawie. Organ wskazał, że postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego, z uwagi na wielość stron, ubiegających się o powołanie w jednym rewirze komorniczym, prowadzone jest w trybie art. 62 k.p.a. i ma na celu wyłonienie kandydata spełniającego ustawowe wymogi oraz posiadającego kwalifikacje stwarzające prognozy najlepszego wykonywania tej funkcji. Jego zdaniem wbrew zarzutom skarżącego decyzja o obsadzie stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] podjęta została po wyczerpującym i wszechstronnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz zgodnie z przepisami prawa. Organ wskazał, że wszyscy kandydaci spełniają wymogi formalne, niezbędne do powołania na stanowisko komornika. Poziom wykształcenia kandydatów jest wysoki. Wszyscy kandydaci posiadają dobre opinie o pracy na dotychczas zajmowanych stanowiskach. Minister Sprawiedliwości uznał, że miał trudne zadanie, gdyż spośród kandydatów o wysokich kwalifikacjach mógł wybrać tylko jednego. Wszyscy kandydaci uzyskali bardzo dobre oceny z egzaminu komorniczego, świadczącego o przygotowaniu do wykonywania zawodu komornika, za wyjątkiem P. K., który otrzymał bardzo dobrą ocenę z egzaminu radcowskiego, a z egzaminu komorniczego otrzymał ocenę dobrą. Zgodnie z art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wybór kandydata na stanowisko komornika sądowego pozostaje w kompetencji Ministra Sprawiedliwości. Organ wskazał, że M. M. otrzymał rekomendację samorządu, bowiem miał doświadczenie w samodzielnym prowadzeniu kancelarii. Decyzję o powołaniu na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] Minister Sprawiedliwości oparł na analizie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, ocenie przymiotów kandydatów, a także kierował się interesem społecznym i słusznym interesem stron. Ukończona przez P. K. aplikacja i zdany na ocenę dobrą egzamin radcowski obejmują zdaniem organu szerszy zakres materiału prawniczego niż aplikacja komornicza i egzamin komorniczy. Uznano, że P. K. pracy radcy prawnego nie wykonuje, z uwagi na zawieszenie prawa wykonywania zawodu wobec wykonywania obowiązków asesora komorniczego. Zdaniem organu przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji nie wprowadzają preferencji ze względu na odbytą przez kandydatów aplikację, a do Ministra Sprawiedliwości należy wybór kandydata o najwyższych kwalifikacjach. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości M. M. posiada większe niż pozostali kandydaci, pozytywnie ocenione doświadczenie zawodowe. Organ uznał, że nieuprawnione są zarzuty P. K. jakoby M. M. nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3, 8 i 9 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Jego zdaniem M. M. zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, w brzmieniu przed nowelizacją, dokonaną ustawą z 24 maja 2007 r., został zatrudniony przez komornika za zgodą właściwej rady izby komorniczej. Po odbyciu aplikacji komorniczej powołana przez Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z art. 31 ustawy, a działająca na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, komisja egzaminacyjna dopuściła go do egzaminu komorniczego. Komisja w dniu [...] listopada 2004 r. wystawiła świadectwo Nr [...] stwierdzające, że M. M., po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października i [...] listopada 2004 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Minister Sprawiedliwości wskazał, że nie jest uprawniony do kwestionowania świadectwa tego organu. Skutki uchwalenia przez Krajową Radę Komorniczą niezgodnych z ustawą o komornikach sądowych i egzekucji przepisów w żaden sposób nie mogą obciążać M. M. i podważać jego nieposzlakowanej opinii oraz negatywnie rzutować na nieskazitelność charakteru. Zdaniem organu kandydatowi, któremu rada izby komorniczej odmówiła przyjęcia na aplikację ze względu na uchwalony przez samorząd zapis wprowadzający pozaustawowy wymóg przepracowania wcześniej 6 miesięcy w kancelarii komorniczej, przysługiwało odwołanie do Krajowej Rady Komorniczej i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wykazanie, że zapis w uchwale jest niezgodny z prawem, skutkowałoby nie tylko przyjęciem na aplikację, ale i możliwe byłoby uchylenie wadliwych przepisów uchwały w tym zakresie przez Krajową Radę Komorniczą. Ponadto możliwa byłaby sygnalizacja umożliwiająca Ministrowi Sprawiedliwości wcześniejsze wystąpienie do Sądu Najwyższego o uchylenie tej uchwały. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości najbardziej odpowiednim kandydatem na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] jest więc M. M., który otrzymał rekomendację samorządu ze względu na to, że prawidłowo oraz skutecznie wykonywał dotychczas obowiązki jako komornik, a następnie zastępca komornika. W skardze do sądu skarżący podtrzymał argumenty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącego organ powołał M. M. na komornika sądowego z naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 3, 8 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Jego zdaniem powołany nie posiada nieposzlakowanej opinii, nie odbył aplikacji komorniczej i złożył egzaminu komorniczego. Podniósł, m.in. że M. M. nie odbył w należyty sposób aplikacji komorniczej, a co za tym idzie, egzamin komorniczy również złożył w niewłaściwy sposób, ponieważ nie przepracował przed rozpoczęciem aplikacji, wymaganych w § 1 ust. 3 regulaminu aplikacji komorniczej, zatwierdzonego przez Krajową Radę Komorniczą uchwałą z dnia [...] czerwca 2001 r., Nr [...], co najmniej sześciu miesięcy w kancelarii komorniczej. W jego ocenie M. M. selektywnie podchodzi do przepisów prawa, nie spełnia więc także przesłanki nieskazitelnego charakteru. Inne strony postępowania nie złożyły skargi i nie występowały przed sądem. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, uznając zarzuty i wnioski podniesione w skardze za niezasadne. Wskazał, że komisja egzaminacyjna powołana przez Ministra Sprawiedliwości wystawiła świadectwo Nr [...] stwierdzające, że M. M. po odbyciu aplikacji komorniczej zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. W ocenie Ministra Sprawiedliwości nie jest on uprawniony do kwestionowania świadectwa tego organu. Uczestnik postępowania M. M. wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity Dz. U. Nr 167 z 2006 r., poz. 1191 ze zm.) komornikiem sądowym może być ten, kto: 1) posiada obywatelstwo polskie; 2) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 3) posiada nieposzlakowaną opinię; 4) nie był karany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 5) nie jest podejrzany o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe; 6) ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej; 7) jest zdolny ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika; 8) odbył aplikację komorniczą; 9) złożył egzamin komorniczy; 10) pracował w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata; 11) ukończył 26 lat. Przesłanki warunkujące możliwość powołania na komornika muszą zaistnieć łącznie, aby Minister Sprawiedliwości powołania takiego mógł dokonać zgodnie z art. 11 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie Minister Sprawiedliwości zastosował art. 62 k.p.a., czyli połączył do wspólnego rozpoznania wnioski osób zainteresowanych w powołaniu na jedno tylko wolne stanowisko komornika sądowego. Decyzja wydana w sprawie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ miał pewien stopień swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór jednego spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć, który uważa on za najbardziej właściwy. W pierwszej jednak kolejności, przed przystąpieniem do wyboru jednego z kandydatów na stanowisko komornika uprawniony organ musiał zbadać, czy poszczególni kandydaci spełniają warunki określone w art. 10 cyt. ustawy. Decyzje wydane w granicach tzw. uznania administracyjnego nie są wyłączone spod obowiązku ich uzasadniania na zasadach ogólnych określonych w k.p.a. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy (wybór jednego z kandydatów) i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego wyboru. Decyzje uznaniowe wymagają więc również wnikliwego i logicznego uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.). Organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, wysłuchując strony w trakcie postępowania, a przed wydaniem decyzji (art. 7, 10 § 1 oraz 77 k.p.a.), rozpatrzyć stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa, mogących mieć zastosowanie w sprawie. Decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd administracyjny, w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ nie uzasadnił swojego wyboru, pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe. Zdaniem Sądu, takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Zdaniem sądu M. M. spełniał wymogi formalne określone w art. 10 ust. 1 pkt 3, 8 i 9 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Powołany został zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, w brzmieniu przed nowelizacją, dokonaną ustawą z 24 maja 2007 r., został zatrudniony przez komornika za zgodą właściwej rady izby komorniczej. Po odbyciu aplikacji komorniczej powołana przez Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z art. 31 ustawy, a działająca na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości komisja egzaminacyjna dopuściła powołanego do egzaminu komorniczego. Komisja egzaminacyjna wystawiła świadectwo Nr [...] stwierdzające, że powołany, po odbyciu aplikacji komorniczej, zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Skutki uchwalenia przez Krajową Radę Komorniczą niezgodnych z ustawą o komornikach sądowych i egzekucji przepisów nie mogą obciążać M. M. i podważać jego nieposzlakowanej opinii oraz negatywnie rzutować na nieskazitelność jego charakteru. Podnoszenie zarzutu, iż organ podtrzymywał, a nawet bronił stanowiska Krajowej Rady Komorniczej jest bezzasadne. Zamknięty katalog źródeł prawa obowiązujący obywateli jest jednoznaczny, a pewne ograniczenia albo obowiązki mogą być nakładane jedynie na członków organizacji, a nie osoby, które z tą organizacją nie są jeszcze związane. Wymóg posiadania nieskazitelnego charakteru jest wymogiem dalej idącym aniżeli wymóg posiadania nieposzlakowanej opinii. Nieskazitelny charakter dotyczy rzeczywistych cech danej osoby, a nieposzlakowana opinia odwołuje się do odbioru zewnętrznego wizerunku danej osoby. Przez nieskazitelność charakteru należy rozumieć takie cechy charakteru, jak szlachetność, prawość i uczciwość, które winny składać się na wizerunek osób wykonujących zawody zaufania publicznego. Nie chodzi tutaj o wiedzę i profesjonalizm tych osób, ale o ich postawę etyczno-moralną. Ocenie winno podlegać postępowanie i zachowanie tych osób zarówno w sferze zawodowej i prywatnej w dłuższym okresie czasu. Istnienie przesłanki nieskazitelności charakteru należy badać, mając na uwadze opinie dotyczące danej osoby w dłuższym okresie czasu. Kandydatowi, któremu rada izby komorniczej odmówiła przyjęcia na aplikację ze względu na uchwalony przez samorząd zapis wprowadzający pozaustawowy wymóg przepracowania wcześniej 6 miesięcy w kancelarii komorniczej, przysługiwało odwołanie do Krajowej Rady Komorniczej i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wykazanie, że zapis w uchwale jest niezgodny z prawem skutkowałby nie tylko przyjęciem na aplikację, ale i możliwe byłoby uchylenie wadliwych przepisów uchwały w tym zakresie przez Krajową Radę Komorniczą. Ponadto możliwa byłaby sygnalizacja umożliwiająca Ministrowi Sprawiedliwości wcześniejsze wystąpienie do Sądu Najwyższego o uchylenie tej uchwały. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.