VI SA/Wa 670/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi Miejskiej Przychodni "B." w L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz Miejskiej Przychodni "B." w L. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071. z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Miejską Przychodnię "B.", z siedzibą w L., dalej skarżąca, od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...], z dnia [...] grudnia 2008 r., nie uwzględniającej odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne, na terenie miasta L.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił konkurs ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w latach 2009-2011 w rodzaju leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne na terenie miasta L. Wpłynęły 183 oferty. W wyniku przeprowadzenia części jawnej konkursu, Komisja przyjęła do dalszego postępowania 175 ofert i jednocześnie wezwała do usunięcia braków formalnych 159 oferentów. Komisja konkursowa odrzuciła 8 ofert - oferty te nie spełniały wymaganych warunków określonych w przepisach prawa. Komisja konkursowa, zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, w celu ustalenia liczby i ceny planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej, przeprowadziła negocjacje z oferentami zakwalifikowanymi do części niejawnej postępowania, tj. z oferentami, których oferty spełniały stawiane wymagania i nie zostały odrzucone. W dniu [...] grudnia 2008 r. Komisja konkursowa przeprowadziła ze składającą odwołanie negocjacje, w wyniku, których ustalono cenę jednostkową za punkt w wysokości 0, 95 zł oraz liczbę świadczeń w wymiarze 360 000, 0000 punktów rocznie. Strony podpisały protokół końcowy z negocjacji w dniu [...] grudnia 2008 r. Komisja konkursowa działając zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach sporządziła ranking końcowy, zawierający wszystkie oferty niepodlegające odrzuceniu. W wyniku uszeregowania ofert w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów oceny i przy uwzględnieniu wyników negocjacji, Komisja konkursowa dokonała wyboru oferentów w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym, aż do wyczerpania łącznej liczby planowanych do zakupu świadczeń, w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne, zgodnie z ogłoszeniem Nr [...] konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania konkursowego nie dokonała wyboru oferty złożonej przez skarżącą, ze względu na uzyskaną przez nią liczbę punktów wynoszącą 47,166 pkt, a środki finansowe, które przeznaczył Zamawiający na świadczenia zdrowotne, będące przedmiotem postępowania konkursowego ofert, zostały zamknięte pozycjami w rankingu o ogólnej liczbie pkt 84,50 do 59,50 pkt. W rankingu końcowym oferta Odwołującej została sklasyfikowana na 189 miejscu, tj. poniżej wymaganego dolnego progu, który został zamknięty pozycją 120. W dniu 19 grudnia 2008 r. skarżąca złożyła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ odwołanie od rozstrzygnięcia konkursowego ofert. Odwołanie zostało złożone w terminie. W złożonym odwołaniu, Oferentka wnioskowała o ponowne rozpatrzenie oferty, uzasadniając wniosek posiadaniem stabilnej i doświadczonej kadry lekarskiej oraz tym, że Przychodnia istnieje w tym samym miejscu od ponad 30-tu lat. Zdaniem skarżącej Miejska Przychodnia "B." jest podmiotem dającym gwarancje rzetelności i stabilności świadczonych usług. Osiedle W., na terenie, którego usługi świadczy Miejska Przychodnia "B." starzeje się i dla dobra pacjentów, którzy od lat leczą się i korzystają z usług stomatologicznych zmiana miejsca korzystania z usług medycznych będzie dodatkową komplikacją. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 142 ust. 5 pkt. 1, art. 152 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie skarżącej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że postępowanie Komisji prowadzącej przedmiotowe postępowanie konkursowe, było zgodne z przepisami ustawy, Regulaminem Pracy Komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przyjętym uchwałą Nr 36/2005 Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r. Ocena oferty została dokonana według jednolitych, dla wszystkich świadczeniodawców zasad. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, a skarżąca w oświadczeniu załączonym do oferty oświadczyła, iż zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłaszała do nich zastrzeżeń oraz, że przyjmuje je do wykonania. Powyższe stanowi o tym, że Komisja konkursowa nie naruszyła zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Ocena ta skutkuje uznaniem, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej i nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania w całości. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca zarzuciła: naruszenie prawa materialnego - art. 68 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP. (Dz.U nr 78 poz.483); art. 148 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; art. 10, art. 13 k.p.a. przez ich nie zastosowanie przed wydaniem zaskarżonej decyzji; naruszenie przepisów Zarządzenia nr 91/2008/DSOZ z dnia 16 października 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie stomatologiczne wydanego na podstawie art.102 ust.5 pkt 21 i 25 oraz art. 146 ust 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; naruszenie praw pacjentów korzystających ze świadczeń ogólnostomatologicznych w Miejskiej Przychodni "B."; naruszenie Karty Praw Pacjenta opracowanej w Polsce w 1996 r. dającej pacjentom między innymi prawo do ochrony zdrowia i korzystania ze środków zdrowotnych, prawo równego dostępu do świadczeń finansowanych ze środków publicznych oraz prawo wyrażenia zgody lub odmowy wyrażenia zgody na wykonanie świadczeń medycznych; nie wzięcie pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji potrzeb zdrowotnych świadczeniobiorców korzystających od wielu lat z usług stomatologicznych udzielanych w Miejskiej Przychodni "B."; sprzeczność ustaleń zawartych w uzasadnieniu ze stanem faktycznym; nie wzięcie pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasad współżycia społecznego w tym dobra i praw pacjentów korzystających od wielu lat z opieki stomatologicznej. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż organ w rankingu końcowym zastosował 5 kryteriów, ale nie uzasadnił dlaczego za ciągłość przyznane zostało 9,333 pkt w sytuacji, gdy od ponad 30-tu lat Miejska Przychodnia "B." w tym samym miejscu świadczy usługi stomatologiczne dysponując doświadczoną kadrą 4 lekarzy stomatologów i 2 pomoce dentystyczne. Nie uzasadnił także dlaczego za dostępność Miejska Przychodnia "B." otrzymała 7 pkt w sytuacji, gdy spełnia warunki dostępności także dla osób niepełnosprawnych, posiada podjazdy i windę, a gabinety stomatologiczne świadczą usługi przez 12-godzin we wszystkie dni poza dniami ustawowo wolnymi od pracy. W ocenie strony organ nie wyjaśnił także dlaczego za jakość Miejska Przychodnia "B." otrzymała 8,333 pkt, a za kompleksowość 0 pkt. Tak dowolna ocena i nie przyjęcie oferty są zdaniem strony bardzo krzywdzące. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes Funduszu wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że podstawą prawną jego rozstrzygnięcia są przepisy art. 152 ust. 1, art. 154 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r., o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ podniósł, że zobowiązany jest do badania naruszenia interesu prawnego odwołującego się, wskutek naruszenia zasad postępowania, w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ drugiej instancji wskazał, że oferenci przystępujący do konkursu, powinni spełniać wymagania określone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj.: w 1) zarządzeniu nr 76/2008/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 3 października 2008 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, 2) zarządzeniu nr 91/2008/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 października 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie stomatologiczne, 3) zarządzeniu nr 86/2008/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 października 2008 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ocena ofert następowała w oparciu o zarządzenie nr 86/2008/DSOZ. Kryteria ocen ofert i warunki wymagane dla świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianom w toku postępowania szczegółowa waga skalująca oraz liczba punktów jednostkowych zawarta w tabeli 1.6 – leczenie stomatologiczne, powyższego zarządzenia. Liczba punktów uzyskanych przez skarżącą 47,166 uplasowały ją poniżej dolnego progu punktowego wyznaczonego na podstawie rankingu oceny ofert, które nie podlegały odrzuceniu. Zdaniem organu liczba punktu wynika m.in. z braku Certyfikatu Monitorowania Jakości, certyfikatu ISO, czy zabezpieczenia udzielania świadczeń stomatologicznych w soboty. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Miejska Przychodnia "B." w L., dochodząc uchylenia zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W treści skargi podtrzymał zarzuty oraz ich uzasadnienie zaprezentowane w odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi. Wyłożył w oparciu o stosowne przepisy sposób oraz tryb dokonywania oceny ofert i ich porównania. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 września 2009 r. pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe zawierające wniosek o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do tego pisma na okoliczność wykazania pomyłki dokonanej przy ocenie złożonej przez stronę skarżącą oferty i zaniżeniu końcowej punktacji oraz dowodu z akt sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w trakcie powyższej rozprawy postanowił wniosek dowodowy oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sad naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Miejskiej Przychodni "B." w L. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia narusza prawo. Wydając przedmiotową decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. organ odwoławczy dopuścił się – zdaniem Sądu – naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wskazane naruszenie polegało na niewyjaśnieniu przez organ II instancji wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2008 r. Tym samym organ odwoławczy rozstrzygając w niniejszej sprawie dopuścił się – według Sądu - naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Należy wskazać, iż na podstawie art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a. istotę zasady dwuinstancyjności można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony (tak m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 67 i cyt. tam uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 82). W niniejszej sprawie strona skarżąca w odwołaniu od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2008 r. podniosła szereg zarzutów w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji. Oprócz uchybień natury procesowej, wskazała także na niezrozumiałe i w jej ocenie dowolne metody punktacji stosowane przez organ przy ocenie poszczególnych kryteriów będących podstawą ostatecznego werdyktu. Zdaniem skarżącej niezrozumiała i krzywdząca dla strony była ilość punktów przyznana jej ofercie za dostępność świadczonych usług, jakość, ich kompleksowość oraz ciągłość. W tej sytuacji uznać należy, że skoro strona skarżąca zarzuciła w odwołaniu, organowi niejasne metody oceny poszczególnych kryteriów będących podstawą do wydania końcowej oceny, to bezwzględnym obowiązkiem organu II instancji było szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii i precyzyjne ustosunkowanie się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ jednak w ocenie Sądu z powyższego obowiązku nie wywiązał się w sposób właściwy, nie czyniąc tym samym zadość wymogom określonym powołanymi powyżej przepisami art. 15 kpa i 127 kpa. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób bardzo ogólny odniósł się do zarzutów strony wskazując, iż konkurs ofert został przeprowadzony w zgodzie z obowiązującymi przepisami, zaś Komisja dokonała wyboru oferentów, którzy uzyskali najwyższe miejsca. W tej sytuacji, nie przesądzając na tym etapie postępowania zasadności ww. zastrzeżeń strony skarżącej stwierdzić należy, iż wydając zaskarżoną decyzję Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie odniósł się w uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich formalnoprawnych zarzutów strony dotyczących przebiegu konkursu oraz sposobu i zasad, którymi kierował się organ dokonując ocen punktowych jej oferty, które strona podniosła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu organ II instancji rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez stronę obowiązany jest rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234). W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Zdaniem Sądu utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia dopuścił się obrazy ww. norm postępowania, albowiem nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących procesu oceniania złożonych ofert oraz wyłonienia zwycięzcy konkursu. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ odwoławczy do przedstawionych przez stronę skarżącą wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonego konkursu oraz przyjętego sposobu obliczania punktacji nie dało tej stronie możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o prawidłowości przeprowadzonego konkursu i w efekcie oddaleniu odwołania skarżącej. Zdaniem Sądu należy zauważyć, iż Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w sposób bardzo wszechstronny ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej dopiero w odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu tego pisma organ wyraźnie odniósł się zarówno do zarzutów dotyczących trybu przeprowadzonego konkursu i sposobu dokonywania ocen poszczególnych ofert. Należy jednakże wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z poglądami doktryny oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjmuje się, iż odpowiedź organu administracji na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinny zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne (tak m.in. A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 141 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1992 r., III SA 1838/91, ONSA 1992, nr 2, poz. 45; patrz także m.in.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1357/04). W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż organ odwoławczy, po ponownym merytorycznym zbadaniu sprawy, powinien ustosunkować się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej w uzasadnieniu decyzji, nie zaś dopiero w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, oraz ustosunkować się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej, w tym również do zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddając na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. wniosek dowodowy skarżącej, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (tak również: B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 257 i powołany tam wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania Sąd miał na względzie dyspozycję przepisu art. 200 p.p.s.a.