VI SA/Wa 696/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 4259/14 w przedmiocie kary pieniężnej I. wznawia postępowanie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 4259/14; II. zmienia prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 4259/14 w ten sposób, że: 1. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. G. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III. określa, że zwrotowi na rzecz W. G. podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości 14 070,00 (czternaście tysięcy siedemdziesiąt) złotych wraz z odsetkami w wysokości jak od zaległości podatkowych od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; IV. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. G. kwotę 3 717 (trzy tysiące siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wznowieniowego. W. G. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4259/14, oddalającym skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy) nr [...] z dnia [...] października 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. (dalej: "Organ I instancji") nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nałażenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137, z poźn. zm., dalej: "p.r.d".) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z poźn. zm., dalej: "k.p.a.") Organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w kwocie 15 000 zł w związku z naruszeniem polegającym na braku zezwolenia kategorii VII, gdyż w dniu [...] lutego 2014 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości G. (dopuszczalny nacisk osi 10 ton) został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P. W. Zespołem pojazdów wykonywano międzynarodowy transport drogowy z Niemiec do Polski do P., zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym. Przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę W. G. z siedzibą w W. Na wyznaczonym, legalizowanym miejscu do ważenia i mierzenia pojazdów na odcinku drogi krajowej nr [...] dokonano ważenia zatrzymanego zespołu pojazdów wraz z ładunkiem za pomocą przenośnych legalizowanych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o numerach fabrycznych [...] i [...]. Kontrola normatywności przedmiotowego pojazdu wraz z ładunkiem wykazała przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu na drogę - zgodnie z tabelą przekroczeń na pierwszej stronie protokołu kontroli. W toku czynności kontrolnych biorąc pod uwagę art. 140ab ust. 2 p.r.d. ustalono, że wymagane jest zezwolenie kategorii VII. Stwierdzono, że rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 12,20t. i został przekroczony o 2,2t. Wyniki obliczono na podstawie przyjętej procedury ważenia, tj. odejmując 2% i zaokrąglając wynik do 0,11 w gorę. W trakcie kontroli kierowca P. W. nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W związku z powyższym stwierdzono przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia wymaganego przepisami p.r.d. Ustalono, że przewoźnik złamał zakaz przewożenia ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d. (a więc przejazdu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego) za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ust. 2 p.r.d. oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej: "u.d.p."), Organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję Organu I instancji w mocy. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 4259/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję GITD z dnia [...] października 2014 r. Wyrok stał się prawomocny w dniu 12 września 2015 r. Pismem z dnia 21 lutego 2021 r. Skarżący, powołując się na art. 19 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 54) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o: 1) wznowienie postępowania w sprawie zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn.. akt: VI SA/Wa 4259/14, uchylenie tego wyroku i po rozpoznaniu sprawy zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł i nałożenie kary w wysokości 500 zł (tj. zmniejszenie uprzednio nałożonej kary na kwotę 500 zł) oraz orzeczenie zwrotu części uiszczonej kary w wysokości 14.500 zł jak również zwrotu kosztów egzekucyjnych - wszystko wraz z odsetkami ustalonymi za okres od dnia ściągnięcia tej kwoty od strony do dnia wydania prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania orzeczenia, w wysokości jak dla zaległości podatkowych. 2) uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania oraz zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie o uchyleniu nałożonej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł i nałożenie kary w wysokości 500 zł (tj. zmniejszenie uprzednio nałożonej kary na kwotę 500 zł) oraz orzeczenie zwrotu uiszczonej części kary w wysokości 14.500 zł - w związku z zapadłym w dniu 21 marca 2019 r. orzeczeniem TSUE (sygn. C-127/17), gdzie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że Rzeczpospolita Polska naruszyła prawo unijne poprzez ograniczenie możliwości ruchu pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony na większości traktów, gdzie zasada we wspólnocie ma być bowiem dopuszczenie na drogi bez żadnych specjalnych zezwoleń pojazdów, których nacisk pojedynczej osi napędowej nie przekracza 11,5 tony. 3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz wnoszącego skargę o wznowienie postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4259/14, została wniesiona na podstawie art. 19 ustawy z 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 54) dalej " ustawa o zmianie w zw. z art. 272 § 2a i art. 277 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz.2325) dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 272 § 2a p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Podstawą wznowienia może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 października 2017 r. I FPS 1/17). Ustawa o zmianie weszła w życie 13 marca 2021 r., przy czym art. 2, art. 4, art. 18 i art. 19 ustawy o zmianie weszły w życie od 26 stycznia 2021 r. W myśl art. 18 ustawy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą: 1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo 2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia - w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1). Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie, na podstawie którego wniesiono skargę o wznowienie postepowania sądowego w niniejszym postępowaniu ,w sprawie określonej w art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie , zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. W myśl ust. 2 art. 19 ustawy o zmianie, wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego załadunku lub rozładunku. Ponadto w sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony (art. 19 ust. 3 ustawy o zmianie ). Podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie związana jest z wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dnia 21 marca 2019 r. wyroku w sprawie C-127/17. W wyroku tym uznano, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53. Mając powyższe przepisy na uwadze, Sąd stwierdził, iż skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona w terminie i wznowił postępowanie sądowoadministracyjne zakończone ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r.. sygn. akt VI SA/Wa 4259/14 i przyjął, że decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w niniejszej sprawie narusza art. 3 i art. 7 w zw. z pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy nr 96/53/WE. Wynikająca z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP zasada pierwszeństwa prawa unijnego wyraża obowiązek nadrzędnego stosowania prawa unijnego przed prawem krajowym, jeżeli pomiędzy przepisami należącymi do tych dwóch porządków prawnych zachodzi kolizja. Zastosowane przez organy w sprawie niniejszej przepisy krajowe, tj. art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p. w związku z art. 140aa ust. 1, 3,4 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c , ust. 2 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu popełnienia naruszenia i zarazem wydania zaskarżonej decyzji) pozostają w oczywistej sprzeczności z wskazanymi wyżej artykułami dyrektywy 96/53/WE. Z zasady pierwszeństwa prawa unijnego wynikają szczególne obowiązki sądów krajowych w zakresie zapewnienia skuteczności i pierwszeństwa tego prawa. Na sądach spoczywa obowiązek kontroli działań administracji publicznej w sposób umożliwiający wyeliminowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem unijnym. Sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa unijnego, zobowiązany jest zapewnić skuteczność tych norm - nie stosując sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego. Realizacja zasady bezpośredniej skuteczności i pierwszeństwa stosowania prawa unijnego (art. 90 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP) wymaga uwzględnienia ww. wyroku TSUE z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, w którym TSUE stwierdził sprzeczność z przepisami dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym niektórych rozwiązań normatywnych przyjętych w prawie polskim. TSUE w przywołanym wyroku stwierdził, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy 96/53/WE. Art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/53/WE stanowi, że Państwo Członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania: - w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów, - w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich wymiarów; pod warunkiem że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I. Przepis stosuje się bez względu na fakt, że: a) wymienione pojazdy nie są zgodne z wymaganiami stawianymi przez to Państwo Członkowskie w odniesieniu do niektórych, nieobjętych w załączniku I parametrów ciężaru i wymiarów, b) właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym pojazdy są zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu, określił limity, nieokreślone w art. 4 ust. 1, przekraczające wartości ustanowione w załączniku I. Natomiast zgodnie z art. 7 dyrektywy 96/53/WE, dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. W konsekwencji TSUE uznał, że wynikające z prawa krajowego ograniczenia mające zastosowanie w zależności od rodzajów dróg - co motywowane jest jakością infrastruktury drogowej, pozostając jednocześnie w opozycji do cezury czasowej okresu przejściowego (31 grudnia 2010 r.) - nie mogą być usprawiedliwiane treścią art. 7 dyrektywy 96/53/WE, gdyż wynikający z tego przepisu wyjątek niweczyłby zasadę ustanowioną art. 3 tej dyrektywy (pkt 82 - 88 wyroku TSUE). W świetle wyroku TSUE nie ma podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym - w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi - ograniczeń dalej idących, niż wyjątki wynikające z art. 7 tej dyrektywy (zob. m.in. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 562/17). Skoro sprzeczne z art. 3 dyrektywy nr 96/53/WE było obniżenie dopuszczalnych wartości nacisków osi pojazdów poniżej 11,5 t, to przepis krajowy ustanawiający w tym zakresie limit na poziomie 10 t nie mógł stanowić podstawy nałożenia na skarżącego kary administracyjnej w wysokości 15000 zł. Nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu w niniejszej sprawie wyniósł 12,2 t zaś norma nacisku osi wynikająca z wyżej przywołanych przepisów dyrektywy wynosi 11,5 t. Przekroczenie więc dopuszczalnego nacisku na pojedyńczą oś wyniosło 0,7 ton ( 6 %) , a nie tak jak wskazał organ 2,2 ton (22%). Mając powyższe na uwadze, Sąd wznowił postępowanie sądowoadministracyjne i w myśl art. 282 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 3 p.p.s.a. uchylił ww. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r.VI SA/Wa4259/14, jak również uchylił Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; Sąd uznał za konieczną zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. 2015r. sygn. akt VI SA/Wa 4259/14. Uwzględnienie skargi w tym zakresie i wyeliminowanie z obrotu wskazanego orzeczenia następuje z tej bowiem przyczyny, że na ocenę zaskarżonych decyzji miał bezpośrednio wpływ wyrok TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17. W związku zatem z oceną prawną zawartą w wyroku TSUE z dnia 21 marca 2019 r., niezbędna jest ponowna analiza i ocena stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy i zebranych w niej dowodów. Organ zobowiązany będzie do ponownego wyliczenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym, uwzględniając dopuszczalny nacisk osi wynikający z przepisów prawa wspólnotowego omówionych wyżej. Ponadto w myśl art. 19 ust. 5 ustawy o zmianie Sąd określił, że zwrotowi na rzecz skarżącego podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości 14070 zł z wraz z odsetkami w wysokości jak od zaległości podatkowych od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 i art. 276 p.p.s.a.; zasądzając na rzez Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. VI SA/Wa 4259/14 tj.: wpis sądowy od skargi (450 zł) oraz koszty postępowania wznowieniowego na które złożyły się wpis sądowy od skargi o wznowienie (100 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony - radcy prawnego (3600 zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.265 t.j.).