VI SA/Wa 699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. st. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę VI SA/Wa 699/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].10.2013r. nr [...] o nałożeniu na K. N. (dalej: "skarżący" lub "strona"), kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu [...].09.2013 r. kontroli drogowej poddano zespół pojazdów składający się z samochodu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierowca K. S. wykonywał w imieniu strony przewóz drogowy ładunku podzielnego w postaci diatomitu w workach. Po dokonaniu ważenia stwierdzono nacisk 11,75 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - co stanowi przekroczenie o 1,75 t (11,75 %), masa całkowita pojazdu wynosiła 40,45 t - co stanowi przekroczenie o 0,45 t (1,125 %), przewoźnik nie miał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższego stwierdzono naruszenie w postaci wykonywania przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 %. Jednocześnie wskazano, iż zgodnie z art.140 ab ust. 1 pkt 3 ustawy prawo o ruchu drogowym kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII wynosi: 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%; 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 % oraz 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. W tej sytuacji decyzją z dnia [...].10.2013r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym i art. 104 §1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...].09.2013 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie. W jego uzasadnieniu odwołujący się wskazał na okoliczność, iż podczas załadunku pojazdu jego kierowca pilnował operatora wózka widłowego, aby rozmieszczenie towaru nie powodowało przekroczenia nacisków na osie pojazdu, a tym bardziej na pojedynczą oś napędową ciągnika siodłowego. Ponadto po załadunku towaru kierowca samochodu otrzymał dokument przewozowy, w którym załadowca wskazał masę przewożonego towaru na 24 tony. Analiza otrzymanej dokumentacji, tj. zadeklarowanej masy towaru do przewiezienia (24 tony) przy uwzględnieniu masy własnej ciągnika siodłowego wpisanej do dowodu rejestracyjnego - 7270 kg. oraz masy własnej naczepy - 71150 kg. po zsumowaniu których dawało wynik 38420 kg. przy dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów - 40 ton. Strona podkreśliła, iż w zaistniałej sytuacji kierowca pojazdu dochowując należytej staranności w żaden sposób nie mógł przypuszczać ani podejrzewać, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej ciągnika siodłowego i naczepy, a tym samym przekroczenia nacisku na jedną z osi pojazdu, tym bardziej że kierowca przy załadunku towaru nie miał możliwości jego zważenia, gdyż załadowca nie posiadał przystosowanej do ważenia odpowiedniej wagi. Kierowca ładując towar, nie miał podstaw, by nie dać wiary przedstawionym przez załadowcę dokumentom stwierdzających nie prawdziwą wagę przewożonego towaru. Z jego wyliczeń wynikało, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdu, a także nacisk na poszczególne osie będzie odpowiadała dopuszczalnym przez prawo normom. W ocenie strony dokonane ustalenia, iż ciągnik samochodowy z naczepą ważył 40450 kg., a powinien ważyć wg. posiadanej przez kierowcę dokumentacji 38420 kg. - różnica 2030 kg. prowadzą do wniosku, iż załadowca załadował ładunek o wadze zdecydowanie wyższej niż zadeklarowana wielkość podana w dokumencie przewozowym i tym samym dopuścił się oszustwa na szkodę przewoźnika i kierowcy. Zdaniem strony, przytoczone wyżej okoliczności sprawy i dowody, a w szczególności brak wagi u załadowcy oraz wystawiony niezgodnie ze stanem faktycznym dokument przewozowy, wskazują, że podmiot dokonujący przewóz ładunku, tj. odwołujący się dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia obowiązujących przepisów. W takim przypadku należało więc uznać, iż strona wykazała, że dołożyła należytej staranności tzn. uczyniła wszystko czego można było od niej rozsądnie wymagać przy organizacji realizowanego przewozu drogowego. Strona nie miała najmniejszej świadomości o stwierdzonym w czasie kontroli przekroczeniu w związku z dokonywanym przewozem, a zatem wpływu na jego zaistnienie i potrzebie takiego zachowania aby do tego nie dopuścić. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...].12.2013r. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji ustalając stan faktyczny zważył, iż odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. W szczególności organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odnośnie odpowiedzialności skarżącego organ zauważył, iż z art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że umarza się postępowanie gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, iż strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie organu nie wystarczy jedynie zakwestionować swoją odpowiedzialność oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, iż nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Z konstrukcji ww. przepisu wynika, iż to skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa, na potwierdzenie czego organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2165/12. Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Oparcie się wyłącznie na argumentacji, iż kierowca został zapewniony przez załadowcę o prawidłowym rozmieszczeniu ładunku nie jest wystarczające do uznania, iż podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 % były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Ponadto organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z pryncypialnych zasad postępowania administracyjnego i działając na podstawie przepisów prawa zgromadzono w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu stron. Strona pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. (uzupełnionym pismem z dnia 23.01.2014r.) wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę prawa materialnego, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym, a także przepisów ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia oraz dopuszczenie dowodów z załączonych dokumentów oraz akt niniejszej sprawy, skarżący wniósł także o dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony. Uzasadniając skargę strona podniosła iż organ II instancji starając się zdefiniować ustawowe pojęcia "ładunku sypkiego", "drewna", należytej staranności" czy "braku wpływu" przekroczył swoje kompetencje dokonując dowolnej interpretacji tych pojęć, bowiem tylko ustawodawca ma prawo do definiowania przyjmowanych pojęć, a do ich wykładni i interpretacji powołane są Sądy (Wojewódzki Sąd Administracyjny czy Naczelny Sąd Administracyjny). Ponadto analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nasuwa spostrzeżenie, że organ ten w sposób oczywisty, definiuje przytoczone wyżej pojęcia w sposób jednostronny aby mogły one podtrzymać tezy przyjęte jako podstawę ukarania skarżącego jako osoby wykonującej przewóz towarów. Strona podkreśliła, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego na stronie 6 uzasadnienia w sposób niezrozumiały ustalił pojęcie "zaostrzonego wzorca staranności", który ma wpływać na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, a jakakolwiek niewiedza w tym zakresie ma stanowić okoliczność obciążającą i wyłączającą możliwość zastosowania umorzenia postepowania, o którym mowa w art. 140aa ust.4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co narusza konstytucyjne zasady równości wobec prawa. Strona zakwestionowała także stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż między jej zachowaniem, a stwierdzonym naruszeniem, istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy jak również, że strona w toku postępowania w szczególności na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, ze dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Wskazała, iż dowody odnośnie braku wpływu na przekroczenie dopuszczalnych norm znajdują się w aktach postępowania administracyjnego, a w szczególności dokumenty odnośnie wagi załadowanego towaru i wagi zespołu pojazdów. Na poparcie tezy, iż strona nie miała wpływu na powstałe naruszenie skarżący odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.04.2011 ( sygn.akt: II.GSK-404/10). Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo odnosząc się do argumentacji skarżącego wskazał, iż zgodnie z art. 140 aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną nakłada się przede wszystkim na podmiot wykonujący przejazd, natomiast istnieje także możliwość nałożenia kary na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym po stwierdzeniu, iż podmioty te miały wpływ lub godziły się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Możliwość ukarania podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem nie wyłącza natomiast odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. skarżący wycofał swoje wnioski dowodowe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dopuszczenia dowodów z załączonych do akt administracyjnych sprawy dokumentów oraz dopuszczenia dowodu z przesłuchania strony. | | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: | |Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar | |sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu | |sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji | |publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. | |Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną | |(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej: " p.p.s.a.". | |Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało | |wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie | |przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji | |(postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji | |(postanowienia) z naruszeniem prawa. | |Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy| |słuszności. | |Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja | |utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. | |Na wstępie rozważań wskazać należy iż dokonywany przez skarżącego transport drogowy spełniał definicję przejazdu pojazdem | |nienormatywnym, o której mowa w art. 2 pkt 35a) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Strona nie kwestionuje dokonanych w tym zakresie ustaleń| |organu Inspekcji Transportu Drogowego, udokumentowanych protokołem z dnia [...] września 2013 r. | |Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: uzyskania zezwolenia na przejazd | |pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku | |pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd| |drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę | |lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. | |Skarżący nie kwestionuje także faktu braku stosownego zezwolenia, jak również wynikającego z niego obowiązku nałożenia kary | |administracyjnej w wysokości adekwatnej do określonego rodzaju przekroczenia dopuszczalnych norm. W przypadku skarżącego kara taka | |została ustalona w wysokości 2000 zł. | |W niniejszej sprawie istotą sporu jest ustalenie, czy organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały prawidłowej oceny podnoszonych | |przez skarżącego okoliczności egzoneracyjnych, wyłączających jego odpowiedzialność za powstały delikt administracyjny. W tym celu | |należy przytoczyć treść art. 140aa ustawy Prawo o ruchu drogowym. który stanowi, że: | |1. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z | |warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. | |2. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, | |Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. | |3. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: | |1) podmiot wykonujący przejazd; | |2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, | |załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia | |określonego w ust. 1. | |4. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a | |postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: | |1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot o którym mowa w ust. 3 pkt 1: | |a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, | |b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub | |2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o | |którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz | |drewna. | |Nie budzi wątpliwości Sądu dokonane w przedmiotowej sprawie ustalenie organów, że przewożony ładunek nie stanowił ani "ładunku | |sypkiego", ani "drewna", w rozumieniu powyższych przepisów. Prawidłowo też wywodził organ, że Prawo o ruchu drogowym nie definiuje | |pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", w związku z czym w zakresie oceny należytej staranności należy przede wszystkim | |posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym. | |Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w| |stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności | |gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Pod pojęciem zachowania należytej staranności | |należy zatem rozumieć sposób postępowania dłużnika odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania, który jest | |tworzony na tle danego stosunku. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu | |stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy | |drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 ww. ustawy. | |Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod | |uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być | |oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym | |przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem| |przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec | |staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy. Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie | |nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość| |zastosowania umorzenia o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Naruszenie norm prawa bezwzględnie | |obowiązującego świadczy o niedochowaniu przez stronę należytej staranności oraz o jej wpływie na powstanie naruszenia. | |Odnośnie użytego przez ustawodawcę pojęcia "braku wpływu" wskazać należy, że zgodnie z przyjętymi w orzecznictwie poglądami, brak | |wpływu na powstanie naruszenia ma miejsce, gdy naruszenie następuje na skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot przy dochowaniu| |należytej staranności nie mógł przewidzieć (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK | |989/08, wyrok z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt 404/10). W okolicznościach niniejszej sprawy słusznie ustalił organ, że nie zachodzi | |możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż skarżący nie wykazał, iż faktycznie nie miał wpływu | |(nie mógł w żaden sposób zapobiec) dokonanemu naruszeniu przepisów. | |Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Transportu Drogowego, zgodnie z art. 140 aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną | |nakłada się przede wszystkim na podmiot wykonujący przejazd, natomiast istnieje także możliwość nałożenia kary na podmiot wykonujący | |inne czynności związane z przewozem drogowym po stwierdzeniu, iż podmioty te miały wpływ lub godziły się na powstanie naruszenia | |obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Możliwość ukarania podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem, w | |szczególności załadowcy towaru, nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Odpowiedzialność załadowcy ma odrębny | |charakter, chociaż wynika z tego samego deliktu administracyjnego. Nie może zatem stanowić podstawy do wyłączenia odpowiedzialności | |przewoźnika, jeżeli nie zostanie w sposób jednoznaczny dowiedzione, iż dochował on należytej staranności w realizacji czynności | |związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. | |Zdaniem Sądu okoliczności powyższe zostały należycie zbadane i wyjaśnione przez orzekające w sprawie organy administracji, których | |ocenę prawną należało podzielić. Sąd nie doszukał się także wskazywanych przez stronę skarżącą błędów w ustaleniach faktycznych | |udokumentowanych w aktach administracyjnych sprawy. Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się | |zarówno naruszenia norm konstytucyjnych oraz przepisów prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani też uchybień | |formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. | |W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. |