VI SA/Wa 7/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. wydał zezwolenie na zajęcie odcinka pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. P. w rej. ul. K., oraz na umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 w okresie od dnia 16 czerwca 2006 r. do dnia 1 sierpnia 2007 r., dla M. sp. z o.o. z siedzibą w W. W punkcie 8i załącznika Nr 2 pt. "Warunki Zajęcia Pasa Drogowego i Umieszczenia Reklamy" będącego integralną częścią wymienionej decyzji zarządca drogi określił, iż "wnioskodawca zobowiązany jest do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego oraz powiadomienia o tym zarządu drogi w przypadku wcześniejszej rezygnacji, cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji. Jednocześnie w myśl pkt 9 załącznika do decyzji każdorazowe zajęcia pasa drogowego w celu montażu i demontażu nośnika reklamowego wymagało uzyskania zgody Zarządu Dróg Miejskich w W. Strona nie odwołała się od wymienionej decyzji ZDM. W dniu 6 lipca 2007 r. M. sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P. w rej. ul. .K w celu umieszczenia w nim reklamy (jednostronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 na okres od 2 sierpnia 2007 r. do 1 lutego 2009 r. Jednocześnie spółka podkreślała, że w przypadku negatywnej opinii co do dalszego funkcjonowania nośnika w obecnym miejscu deklarowała przeniesienie go o 200 m od obecnego usytuowania. Warunkiem przestawienia nośnika reklamy miało być wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego pod nowy nośnik o tych samych rozmiarach. W odpowiedzi na wniosek, decyzją z dnia [...] września 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. odmówił wydania zezwolenia na zajęcie wnioskowanego pasa drogowego. Od decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i Kolegium orzeczeniem z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na orzeczenie to spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 144/08 oddalił skargę. Wyrok ten spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd ten postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 938/08 umorzył postępowanie w związku z wycofaniem przez skarżącą skargi kasacyjnej. W dniu 14 października 2008 r. ZDM przeprowadził rutynową kontrolę pasa drogowego, ul. P. w rej. ul. K., stwierdzając funkcjonowanie reklamy bez wymaganego zezwolenia. Zarządca drogi na podstawie zebranych materiałów stwierdził, że funkcjonująca reklama należy do spółki M. Podkreślono fakt, iż w dolnym lewym rogu przedmiotowej tablicy reklamowej widniał numer pierwszej decyzji zezwalającej Zarządu Dróg Miejskich nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., na dowód tego sporządzono dokumentację fotograficzną. Dodatkowo wskazano na to, iż przedmiotowa reklama funkcjonowała również w tym samym miejscu na podstawie następnych zezwoleń do dnia 1 sierpnia 2007 r. wydawanych dla spółki M. sp. z o.o. Ponadto podkreślono, iż ZDM nie wydawał zezwolenia na okres późniejszy niż określony w powyższych decyzjach, tj. od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 1 sierpnia 2007 r. Poinformowano Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie funkcjonowania przedmiotowej reklamy bez zezwolenia oraz o oględzinach jej lokalizacji wyznaczonych na 31 października 2008 r. W trakcie oględzin, w wyznaczonym dniu, z udziałem przedstawiciela spółki, nie stwierdzono już istnienia reklamy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. orzekł o nałożeniu kary pieniężnej na M. sp. z o.o. z siedzibą w W. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 18,00 m2 w okresie od dnia 2 sierpnia 2007 r. do dnia 14 października 2008 r. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia zarządcy drogi z zaleceniem uzupełnienia postępowania administracyjnego. Zarząd Dróg Miejskich ponownie rozpatrując sprawę, pismem z dnia 9 czerwca 2009 r. wezwał stronę do przedstawienia dokumentów świadczących o demontażu reklamy wraz z fundamentem oraz wskazania terminu tego demontażu. W dniu 22 czerwca 2009 r. odbyło się spotkanie pracownika ZDM z pełnomocnikiem spółki w sprawie funkcjonowania przedmiotowej reklamy, na którym pełnomocnik oświadczył, że stanowisko spółki zostanie przedstawione w terminie 7-14 dni w oddzielnym piśmie. W dniu 15 lipca 2009 r. wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik strony poinformował, iż nie jest w posiadaniu dokumentów, które w jakikolwiek sposób potwierdzałyby demontaż nośnika w okresie objętym postępowaniem w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Następnym pismem z dnia 29 lipca 2009 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. poinformował stronę o prawach wynikających z art. 10 k.p.a. wskazując termin na zapoznanie się z aktami i złożenie wyjaśnień. W dniu 7 września 2009 r. odbyło się spotkanie pełnomocnika spółki z przedstawicielem ZDM, z którego spotkania sporządzono protokół. Protokół nie stwierdzał dokonania dodatkowych ustaleń. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. orzekł o nałożeniu na M. sp. z o.o. w W. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. P. w rej. ul. K. bez zezwolenia w okresie od dnia 2 sierpnia 2007 r. do dnia 14 października 2008 r. (440 dni) i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2. Wysokość kary określono na 198 000 zł, wskazując sposób jej wyliczenia oraz termin i sposób jej zapłaty. W uzasadnieniu powołano stan faktyczny sprawy oraz przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się organ administracji publicznej podejmując rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, iż spółka posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskazanego odcinka pasa drogowego do dnia 1 sierpnia 2007 r. Na późniejszy okres spółka nie otrzymała zezwolenia pomimo złożonego odwołania i skargi do sądu administracyjnego. Wskazując na stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], odnoszące się do kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] października 2008 r. organ administracji stwierdził, iż zarzuty skarżącej co do braku wartości dokumentacji fotograficznej wykonanej w dniu kontroli, nie były właściwe, bowiem zostały poparte również protokołem z tej kontroli. Od powyższej decyzji M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie, zarzucając szereg uchybień, w tym niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, oraz naruszenie m. in. art. 8 w związku z art. 10 k.p.a., poprzez przeprowadzenie całego postępowania bez udziału strony; art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie decyzji. Zdaniem strony, żadna czynność dowodowa nie została przeprowadzona z udziałem strony. Wezwanie do wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów dowodowych było wysłane zbyt wcześnie, gdyż zostało wysłane w dniu 29 lipca 2009 r., a decyzja została wydana w dniu [...] września 2009 r. Z tej okoliczności skarżąca wywodziła wniosek, że w między czasie dowody mogły być "podrzucone" do akt sprawy bez wiedzy strony. Notatka z kontroli pasa drogowego nie mogła stanowić wystarczającego dowodu na określenie powierzchni reklamy ani zajęcia pasa drogowego przez 711 dni (w innym miejscu odwołania pełnomocnik wskazuje 440 dni). Nie przeprowadzono żadnych nowych dowodów po uchyleniu decyzji przez SKO. Nie było dowodów, iż reklama należała do spółki, zaś teoretycznie mogło dojść do sytuacji, w której inny podmiot zajmował pas drogowy bez zezwolenia po dniu wygaśnięcia zezwolenia skarżącej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącej, iż wezwanie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zostało wysłane do pełnomocnika zbyt wcześnie. Sam pełnomocnik wnosił bowiem o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się ze względu na urlop do końca sierpnia 2009 r. Zapoznał się z aktami sprawy w dniu 7 września 2009 r. (na dwa dni przed datą wydanie decyzji), nie zgłosił do nich uwag. Sugestię o podjęciu decyzji na podstawie akt, które zostały przed stroną zatajone uznano za bezpodstawną. Kolegium nie podzieliło również stanowiska skarżącej, o konieczności powiadomienia spółki o przeprowadzeniu kontroli pasa drogowego w dniu 14 października 2008 r. Z racji obowiązków pełnionej funkcji zarządcy drogi oczywiste było, że musi on prowadzać stały i systematyczny nadzór nad stanem pasów drogowych. Dostrzegając w czasie jednej z kontroli reklamę, znajdującą się w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia, zarządca drogi był zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do ukarania sprawcy zalegania tej reklamy w miejscu przeznaczonym dla ruchu drogowego. Dopiero po wszczęciu postępowania organ administracji mógł zapewnić stronie czynny w nim udział, przy czym organ administracji nie mógł pominąć tego co ustalono podczas rutynowej kontroli pasa drogowego. Również prowadząc postępowanie odwoławcze Kolegium nie mogło pominąć okoliczności, które towarzyszyły wcześniejszym decyzjom dotyczącym nośnika reklamowego przy ul. P. w rejonie ul. K. Organ II instancji podkreślił, iż jak wynika z akt sprawy, nośnik reklamowy w tym miejscu pasa drogowego należał do spółki M. od kilku lat. W ciągu tych lat (a przynajmniej od listopada 2004 r.) spółka wnosiła cały czas o "przedłużenie" zezwolenia, to jest o zezwolenie na dalsze istnienie reklamy w tym samym miejscu pasa drogowego. Nie zmieniał się również właściciel nośnika reklamowego. Tak było również w przypadku ostatniego wniosku spółki złożonego w dniu 6 lipca 2007 r., w którym to strona sama przyznała, że nośnik reklamowy w tym miejscu pasa drogowego należał do niej i był taki sam co do rodzaju konstrukcji i miejsca posadowienia. Po otrzymaniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2007 r. odmawiającej zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego ul. P., pełnomocnik spółki - a był to ten sam pełnomocnik co w niniejszej sprawie - wniósł odwołanie. W odwołaniu tym, opatrzonym datą 15 października 2007 r. pełnomocnik m.in. wnioskował o wstrzymanie wykonania odmownej decyzji ponieważ "zachodziło niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ gdy nastąpi demontaż nośnika reklamowego, wówczas skarżąca nie będzie mogła powoływać się na art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych(...)". Sama zatem spółka przez profesjonalnego pełnomocnika wskazywała, iż w połowie października 2007 r., tj. w trzecim miesiącu po upływie terminu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P., nośnik reklamowy należący do spółki w dalszym ciągu stał. Z kolei pismem z dnia 9 czerwca 2009 r. zarządca drogi wezwał do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej okoliczność demontażu całego nośnika reklamowego wraz z fundamentem (np. faktury za wykonanie usługi) oraz wskazania terminu demontażu reklamy M. sp. z o.o. zlokalizowanej w pasie drogowym na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Pismem z dnia 9 lipca 2009 r. pełnomocnik podał, iż nie posiada dokumentacji potwierdzającej demontaż reklamy. Z twierdzeń samej strony wynikało, że reklama niewątpliwie istniała po dacie wygaśnięcia ostatniego zezwolenia i nie zlikwidowała jej w okresie [...] sierpnia 2007 – [...] października 2008 r. (nie posiadała dokumentów wskazujących w jakikolwiek sposób na demontaż nośnika w tym czasie). Organ powołał się również na treść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2007 r., w której tenże pełnomocnik spółki stwierdzał: "Nośnik reklamowy Skarżącej już funkcjonuje za uprzednią zgodą (milczącą) zarządcy drogi (...)". Dokumentacja fotograficzna, sporządzona w dniu 14 października 2008 r., wskazywała jednoznacznie, że właścicielem nośnika była skarżąca spółka. W załączniku do decyzji z dnia [...] marca 2004 r. zobowiązano spółkę m.in. do umieszczenia w lewym dolnym narożniku planszy reklamowej aktualnego numeru decyzji oraz nieodstępowania odcinka drogi, powierzchni reklamy a także jej konstrukcji osobom trzecim. Z akt sprawy wynikało bezspornie, że od marca 2004 r. powierzchnia reklamowa nie zmieniała się, nie zgłaszano również zarządcy drogi jakichkolwiek zmian nośnika reklamowego (w tym zmian konstrukcyjnych). Określenie powierzchni reklamowej na 18 m², która stała się podstawą obliczenia kary, było zatem uzasadnione bez konieczności dodatkowych specjalnych obmiarów. Na powyższą decyzję M. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze powołała argumentację prezentowaną na etapie postępowania administracyjnego oraz w uzasadnieniu odwołania. W dalszym ciągu podtrzymywano zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, gdyż w ocenie skarżącej notatka z kontroli przeprowadzonej w dniu 14 października 2008 r. wraz z dokumentacją fotograficzną nie mogły stanowić dowodów w sprawie. Natomiast zdaniem skarżącej powoływanie się na oświadczenia składane w toku postępowania dowodowego przez jej pełnomocnika nie mogły przedstawiać wartości dowodowej, gdyż nie był on upoważniony do składania takich oświadczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepis art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych – dalej jako u.d.p. – zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1), z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 2) - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Zgodnie z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Spółka posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogi ul. P. w rej. ul. K. pod reklamę o pow. 18 m² poczynając od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 1 sierpnia 2007 r. – kolejne decyzje z dnia [...] marca 2004 r.; z [...] grudnia 2004 r.; [...] sierpnia 2005 r. i z dnia [...] lutego 2006 r. W każdej z tych decyzji była zobowiązywana m.in. do nieodstępowania odcinka drogi, na który otrzymywała zezwolenie na instalację reklamy innemu podmiotowi, do uiszczenia kary pieniężnej za zajmowanie pasa drogowego po upływie terminu zezwolenia oraz do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego po upływie ważności zezwolenia, co odpowiada wymaganiom art. 40 ust. 15 u.d.p. Zezwolenie na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ma charakter decyzji uznaniowej oraz ma charakter czasowy określony w decyzji (por wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r. w sprawie II GSK 970/08 oraz z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie II GSK 910/08). W związku z tym na kontynuowanie zajęcia pasa drogowego pod reklamę, podobnie jak na zainstalowanie reklamy w pasie drogowy, wymagane jest każdorazowe uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi. Jak już nadmieniono spółka posiadała zezwolenie do dnia 1 sierpnia 2007 r. i z tym dniem zezwolenie to wygasło wobec nieuzyskania go na dalszy okres. Skarżąca starała się, po wyekspirowaniu terminu zezwolenia, o uzyskanie go na dalszy okres lecz zarządca drogi nie wyraził na to zgody. Z ustaleń organu administracji wynika, iż w dniu 14 października 2008 r. reklama na odcinku pasa drogowego ul. P. rej. ul. K. nadal istniała. Co więcej w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do sądu administracyjnego, spółka stwierdzała, że w tej samej lokalizacji jest zainteresowana dalszym funkcjonowaniem jej reklamy i reklama ta faktycznie funkcjonuje za milczącą zgodą zarządcy drogi, a więc pomimo nieusunięcia reklamy w przekonaniu spółki powinna dalsze zezwolenie otrzymać. Dlatego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym swoje żądanie opierała na art. 38 ust. 1 u.d.p. zwalczając podstawę prawną wskazaną w decyzji odmawiającej zezwolenia opartą na art. 39 ust. 3 u.d.p. Z akt sprawy nie wynika by zarządca drogi wyraził zgodę na funkcjonowanie instalacji reklamowej po dniu 1 sierpnia 2007 r. Wręcz przeciwnie, udzielenia takiego zezwolenia odmówił z czym spółka się zgodziła cofając w dniu 20 kwietnia 2009 r. skargę kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu administracyjnego. Zgodnie zatem z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 i taka kara została nałożona na skarżącą. Podważając decyzję o ukaraniu spółka zarzucała organowi administracji naruszenie przepisów postępowania w zakresie przeprowadzanych dowodów w sprawie oraz brak ustaleń stwierdzających, iż po upływie terminu zezwolenia nośnik pod reklamę był wykorzystywany przez skarżącą. Zarzut naruszenia przepisów postępowania co do przeprowadzanych dowodów nie był zasadny. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych spółce umożliwiono czynny udział w postępowaniu, z którego korzystała przez swojego pełnomocnika i za pośrednictwem osoby przez siebie wskazanej. To, że w dniu 14 października 2008 r. przedstawiciele zarządcy drogi stwierdzili funkcjonowanie reklamy w lokalizacji określonej w wygasłym zezwoleniu, było stwierdzeniem faktu w wyniku rutynowej kontroli pasa drogowego. O takich czynnościach nikt nie jest powiadamiany, gdyż nie są one przeprowadzane po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednakże jest to ustalenie, które zarządca drogi ma prawo wziąć pod uwagę w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy są to czynności organu o charakterze kontrolnym, które mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego. W woli przypomnienia, sekwencja zdarzeń była następująca: w dniu 21 listopada 2007 r. została wydana decyzja ostateczna odmawiająca skarżącej udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Spółka zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r. skargę oddalił. Jednakże wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie skarga kasacyjna została przez spółkę wycofana skutkiem czego Sąd postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. postępowanie w sprawie umorzył. Z zestawienia tych dat daje się wyprowadzić wniosek, iż spółka po upływie terminu zezwolenia nadal starała się o zezwolenie na dalszy okres nie zgadzając się z decyzjami odmownymi. Zarządca drogi w dniu 14 października 2008 r. w trakcie rutynowej kontroli przedmiotowego pasa drogowego stwierdził dalsze funkcjonowanie reklamy. W tej sytuacji organ administracji, po stwierdzeniu tego faktu powiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz o wizji lokalnej, w której wziął udział pełnomocnik spółki. Wizja odbyła się 31 października 2008 r. stwierdzając, że reklamy już nie było. Należy jednak zauważyć, iż w wyniku ustaleń w dniu 14 października 2008 r. dokonano dokumentacji fotograficznej reklamy stwierdzając, że na reklamie widniał numer pierwszej decyzji zezwalającej z dnia [...] marca 2004 r. Z kontroli pasa drogowego sporządzono notatkę, która stanowi potwierdzenie faktu istnienia sfotografowanej reklamy. Skarżąca nie kwestionowała użytkowania instalacji i zajęcia pasa drogowego do dnia 1 sierpnia 2007 r. Zatem, aczkolwiek z naruszeniem punktu 8 lit. d) warunków zezwolenia, otrzymując następne zezwolenia i nie umieszczając aktualnych numerów poszczególnych decyzji na nośniku, instalację tę użytkowała. Jeżeli zatem w dniu 14 października 2008 r. stwierdzono na reklamie numer decyzji z dnia [...] marca 2004 r. to należy w pełni uznać za zasadne stwierdzenie zarządcy drogi, że ustalił on, iż w tej dacie instalacja, na którą skarżąca miała zezwolenie, a które już wygasło, była instalacją reklamową należącą do spółki M. z siedzibą w W. Zarzut zbyt wczesnego powiadomienia spółki o możliwości zapoznania się z aktami i możliwości złożenia wyjaśnień, nie byt trafny. Jak podkreślało to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] spółka została powiadomiona pismem z dnia 29 lipca 2009 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i dowodami w sprawie i o możliwości złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni. W dniu 12 sierpnia 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o przedłużenie tego terminu do dnia 31 sierpnia 2009 r. z uwagi na urlopy pracownika spółki i jej pełnomocnika. Przed wydaniem decyzji odbyło się w dniu 7 września 2009 r. spotkanie pełnomocnika spółki z przedstawicielem zarządcy drogi, z którego to spotkania sporządzono protokół, do którego nie wniesiono żadnych uwag dotyczących postępowania administracyjnego. Zatem skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu stosownie do treści art. 10 k.p.a. Skarżąca postawiła zarzut nieustalenia przez organ administracji publicznej tego, czy po wygaśnięciu zezwolenia instalacja reklamowa nie była używana przez inny podmiot. W związku z tym stwierdzała, że to nie ona użytkowała pas drogowy bez zezwolenia lub z przekroczeniem jego terminu. Zwrócić należy w związku z tym uwagę ponownie na przepis art. 40 ust. 15 u.d.p., zgodnie z którym zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie. Przepis ten jest odpowiednikiem pkt 8 lit. i) warunków zezwolenia nakładającym na spółkę obowiązek usunięcia reklamy i doprowadzenie miejsca jej ustawienia po wygaśnięciu zezwolenia do stanu poprzedniego, a więc ten punkt warunków zezwolenia jednocześnie precyzuje termin podany w art. 40 ust. 15 u.d.p. Zatem to skarżąca, chcąc uniknąć skutków wynikających z art. 40 pkt 12 u.d.p., powinna wykazać, iż zastosowała się do przepisu art. 40 ust. 15 i wymienionego pkt 8 lit. i) warunków zezwolenia. Dlatego też została wezwana przez zarządcę drogi do przedłożenia dowodów stwierdzających usunięcie reklamy po wyekspirowaniu zezwolenia. Należy bowiem podkreślić, iż obowiązkiem organu było dokonanie ustaleń dotyczących funkcjonowania przedmiotowej reklamy (co uczynił) a rzeczą spółki było wykazanie, że reklamę usunęła w terminach wskazanych w art. 40 ust. 15 u.d.p. i w pkt 8 lit. i) warunków zezwolenia. W odpowiedzi pełnomocnik spółki w piśmie z dnia 9 lipca 2009 r. podał, że dowodów takich nie posiadał. Pełnomocnik spółki działając w jej imieniu i na jej rzecz nie stwierdził, że spółka odpowiednich dokumentów nie chciała mu okazać, lecz że takich dokumentów (potwierdzających demontaż nośnika) nie posiada. Stwierdzenie to należy zatem odnieść do posiadanych dowodów przez spółkę, lub raczej ich braku, co uzasadniało prawidłowość ustalenia zarządcy drogi o nieusunięciu przez skarżącą, po wygaśnięciu zezwolenia, spornej reklamy. Okoliczność ta nie powinna budzić wątpliwości, gdyż po nadesłaniu ww. pisma pełnomocnika skarżącej, a przed wydanie decyzji w pierwszej i drugiej instancji oraz przed Sądem orzekającym w niniejszej sprawie, skarżąca nie wykazała by z upływem terminu zezwolenia reklamę zdemontowała sama lub za pośrednictwem innego podmiotu. Zdaniem skarżącej to organ administracji powinien wykazać dowodowo, że spółka reklamy w wymaganym terminie nie usunęła. Takie stanowisko nie jest uzasadnione, bowiem jedynym dysponentem (posiadaczem) materiału dowodowego stwierdzającego usunięcie reklamy przez spółkę mogła być tylko skarżąca. To wyłącznie w jej posiadaniu mogły znajdować się dokumenty potwierdzające fakt zastosowania się do wymagań art. 40 ust. 15 u.d.p. i pkt 8 lit. i) warunków zezwolenia. W tych warunkach, nie znajdując podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.