VI SA/Wa 704/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego przedsiębiorcę D. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000,- złotych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2005 r. w miejscowości L., inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. zatrzymał do kontroli należący do strony skarżącej autobus marki {...} o nr rej. [...], prowadzony przez kierowcę – R. B.. W toku kontroli stwierdzono, że w/w autobusem wykonywany jest w imieniu skarżącego przedsiębiorcy regularny przewóz osób na trasie K.. W protokole kontroli stwierdzono, iż podczas przejazdu kierujący zatrzymywał się i zabierał pasażerów z miejsc do tego nieprzystosowanych, m.in. w K. i B., co zostało zarejestrowane na wideo-rejestratorze. W związku z powyższym inspektor WITD stwierdził w wyniku kontroli, iż wykonywano przewóz regularny osób niezgodnie z wyznaczonymi przystankami, a więc z naruszeniem warunków określonych w okazanym w toku kontroli zezwoleniu. Do treści protokołu kontroli uwag nie zgłosił w/w kierowca pojazdu, podpisując się pod jego treścią bez zastrzeżeń (vide: protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r.). Do protokołu kontroli załączono stosowne dokumenty, w tym m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz wypis z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy. Ponadto w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który z uwagi na pokrewieństwo ze stroną – odmówił złożenia zeznań (vide: protokół z dnia [...] grudnia 2005 r.). Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania oraz wezwał skarżącą spółkę do ustosunkowania się do zarzutów oraz przedłożenia stosownych dokumentów. W piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący, ustosunkowując się do stawianych w toku kontroli zarzutów – stwierdził, iż jego kierowca jadąc z K. do K. zatrzymał się w K., zabierając ludzi, albowiem skarżący został o to poproszony przez Wójta Gminy oraz mieszkańców z K. W.. Według wyjaśnień strony skarżącej prośba ta spowodowana była zaprzestaniem wykonywania na tej trasie przewozów przez innego konkurencyjnego przedsiębiorcę oraz potrzebą pomocy mieszkańcom tej miejscowości. Na dowód skarżący załączył pisemną prośbę mieszkańców wsi K. W.. Skarżący stwierdził, iż w wyniku tej prośby zobowiązał się pomóc poprzez stawanie w K. na górce. Jeśli chodzi natomiast o zatrzymanie się w B., skarżący stwierdził, iż ma w rozkładzie jazdy B. III a następnie B. K., zaś kierowca zatrzymał się parę metrów wcześniej, gdyż zatrzymał go pasażer, który nie zdążył a miał bilet miesięczny zakupiony w firmie skarżącego. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. – powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej - wydał w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącego przedsiębiorcę D. B. karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W odwołaniu złożonym przez skarżącego, strona ponownie wskazała, iż zatrzymanie się w miejscu nie wyznaczonym w rozkładzie jazdy spowodowane było tylko i wyłącznie prośbą mieszkańców wsi K. W.. Działanie to – zdaniem skarżącego – nie zagrażało bezpieczeństwu ruchu drogowego, zaś decyzja kierowcy o zatrzymaniu spowodowana była wyłącznie potrzebą uwzględnienia interesu mieszkańców. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do cyt. ustawy - decyzją z dnia [...] marca 2006 r. – uchylił w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób prawidłowo orzec w zakresie zarzucanego stronie naruszenia. Zdaniem organu nagranie wideo dokumentujące ten stan rzeczy nie jest w stanie bezspornie wykazać, że miejsca, w których zatrzymywał się kontrolowany kierowca nie były administracyjnie wyznaczonymi przystankami. W tej sytuacji organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, które potwierdzi wystąpienie omawianego naruszenia. W toku ponownego postępowania organ I instancji dokonał w dniu [...] kwietnia 2006 r. przesłuchania w charakterze świadka kierowcy R. B., który zeznał m.in., iż jeśli chodzi o miejscowości K. i B., to nie pamięta dokładnie, gdzie się zatrzymywał w dniu kontroli. Świadek zeznał jedynie, że zatrzymywał się na przystankach, które wyznaczone były w rozkładzie jazdy. Świadek zeznał, że nie pamięta na ilu przystankach zatrzymał się w miejscowości K. oraz stwierdził, że zatrzymał się na jednym przystanku w miejscowości B.. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego – powołując się na przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz na Lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do cyt. ustawy – decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. nałożył na skarżącego przedsiębiorcę D. B. karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W uzasadnieniu organ I instancji, powołując się na zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy - stwierdził, iż strona skarżąca wykonując w dniu [...] grudnia 2005 r. transport drogowy osób na trasie K.-K., naruszyła obowiązek wymieniony w art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 cyt. stawy w zakresie obowiązku przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu w zakresie ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. Organ stwierdził, iż w trakcie przejazdu kierowca – R.B. zatrzymywał się, jak również zabierał pasażerów z miejsc do tego nieprzystosowanych, m.in. w K. i B. Według organu z materiału dowodowego wynika, że strona wykonuje przewozy osób na w/w trasie nie przestrzegając ustalonego rozkładu jazdy. Odwołując się do protokołu przesłuchania kierowcy z dnia [...] kwietnia 2006 r. - organ I instancji wskazał, iż z rozkładu jazdy okazanego w toku kontroli wynika, że kierowca winien zatrzymać się w miejscowości B. na trzech przystankach, zaś z zeznań kierowcy wynika, że zatrzymał się w dacie kontroli tylko na jednym przystanku, co świadczy o naruszeniu warunków określonych w zezwoleniu. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji wniesionym przez stronę, skarżący stwierdził, iż podtrzymuje swoje wcześniejsze wyjaśnienia odnośnie okoliczności dotyczących prośby złożonej przez mieszkańców miejscowości K. Ponadto skarżący wskazał, że kierowca nie pamięta dokładnie całego zajścia, bo upłynęło od niego parę miesięcy, lecz został zmuszony przez WITD do składania zeznań. Zdaniem strony kierowca miał prawo nie pamiętać ile razy zatrzymywał się na danej trasie, gdyż wykonuje on transport osób również na innych trasach. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do cyt. ustawy - decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontrolowanego przejazdu kierowca zatrzymywał się i zabierał pasażerów z miejsc do tego nieprzeznaczonych, m.in. w K. i B.. Zdaniem organu fakt ten potwierdziła pośrednio sama strona skarżąca w złożonych przez siebie pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] grudnia 2005 r., w których wskazała, że nastąpiło to na prośbę Wójta Gminy oraz mieszkańców miejscowości K. W. w związku z zaprzestaniem wykonywania przewozu osób na tej trasie przez uprawnionego przewoźnika, który prowadził je dotychczas. Organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutów odwołania - wskazał, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie popełnił żadnych uchybień w toku przesłuchania w charakterze świadka kierowcy kontrolowanego pojazdu. Skarżący, działając za pośrednictwem organu - wniósł w dniu [...] marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca wskazała, iż w decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, uchylając decyzję organu I instancji - zauważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie sposób prawidłowo orzec w zakresie zarzucanego stronie naruszenia, albowiem z materiału dowodowego nie wynika, czy w dniu kontroli doszło do naruszeń dotyczących wyznaczonych przystanków. W tej sytuacji skarżący uznał, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. nie dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego i nie zważył, aby obiektywnie ocenić całą sprawę. Strona zarzuciła m.in., iż nikt nie zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego z wnioskiem o udzielnie informacji na temat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2008 r., wniesionym do Sądu, skarżący stwierdził, iż kontrola drogowa należącego do niego autobusu marki [...] o nr rej. [...], którą przeprowadził w dniu [...] grudnia 2005 r. inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, odbyła się z naruszeniem art. 71 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Skarżący wskazał, iż pojazd zatrzymał do kontroli umundurowany kontroler [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K.. Jednakże –zdaniem strony – na drodze w pobliżu miejsca zatrzymania pojazdu nie było oznakowanego pojazdu służbowego kontrolującego, jak również znaku drogowego uprzedzającego o kontroli, co powoduje, że kontrola odbyła się niezgodnie z prawem. W piśmie z dnia [...] października 2008 r., złożonym do Sądu już po wydaniu wyroku, organ ustosunkował się do zarzutu zawartego w w/w piśmie procesowym strony z dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga D. B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,- zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy uznać, iż spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący przedsiębiorca został prawidłowo ukarany karą pieniężną w wysokości 3.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego przedsiębiorcę zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione. Jak stanowi przepis art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. W zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, a także miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób (vide: art. 20 ust. 1 cyt. ustawy). Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji i uznał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] grudnia 2005 r., skontrolowanym w miejscowości L. autobusem marki [...] o nr rej. [...], kierowanym przez R. B. – wykonywano krajowy przewóz regularny osób na linii K. – K.. Zdaniem Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w tym przede wszystkim z załączonego do akt sprawy protokołu z kontroli, wyjaśnień strony skarżącej oraz wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym i załączonego do niego rozkładu jazdy - wynika jednoznacznie, iż skarżący przedsiębiorca dopuścił się naruszenia warunków określonych w zezwoleniu dotyczących trasy i przystanków. Z akt wynika bowiem, iż kierowca kontrolowanego autobusu – wbrew rozkładowi jazdy - zatrzymał się w miejscach nieprzeznaczonych do tego, tj. w K. i B. pomimo, iż miejsca te nie zostały wymienione w okazanym zezwoleniu wystawionym na stronę skarżącą. Należy zauważyć, iż okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie zarówno w wyjaśnieniach samej strony skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r., jak również w podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę - protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2005 r. Warto wskazać, iż we wspomnianych pisemnych wyjaśnieniach skarżący przedsiębiorca wyraźnie przyznał, iż jego kierowca zatrzymał się w K. zabierając ludzi, albowiem skarżący został o to poproszony przez Wójta Gminy oraz mieszkańców z K. W.. Według wyjaśnień strony skarżącej prośba ta spowodowana była zaprzestaniem wykonywania na tej trasie przewozów przez innego konkurencyjnego przedsiębiorcę oraz wynikającą z tym potrzebą pomocy mieszkańcom tej miejscowości. Z kolei jeśli chodzi o zatrzymanie w B. warto zauważyć, iż skarżący w przedmiotowym piśmie stwierdził, iż ma w rozkładzie jazdy przystanki B. III a następnie B. K., jednakże kierowca zatrzymał się parę metrów wcześniej na prośbę pasażera, który nie zdążył a miał bilet miesięczny zakupiony w firmie skarżącego. W związku z powyższym przyjąć należy, iż skarżący sam potwierdził, że w dacie kontroli kierowca, wbrew rozkładowi jazdy stanowiącemu załącznik do zezwolenia, zatrzymał się w miejscu niedozwolonym, naruszając tym samym warunki tego zezwolenia. Zdaniem Sądu należy uznać, iż przesłuchany w dniu [...] kwietnia 2006 r. w charakterze świadka kierowca R. B., nie podważył powyższych ustaleń, tym bardziej, że - jak zeznał, jeśli chodzi o miejscowości K. i B. - nie pamiętał on dokładnie, gdzie się zatrzymywał w dniu kontroli. Świadek ten zeznał ponadto, że nie pamięta, na ilu przystankach zatrzymał się w miejscowości K. oraz stwierdził, że zatrzymał się na jednym przystanku w miejscowości B., co może jedynie dodatkowo świadczyć o naruszeniu warunków zezwolenia, skoro z rozkładu jazdy wynika, iż w miejscowości tej są wyznaczone trzy przystanki. Zgodnie z Lp. 1.2.2 pkt 3 tabeli stanowiącej załącznik do ustawy o transporcie drogowym, zawierającym – zgodnie z art. 92 ust. 4 cyt. ustawy – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków obowiązujących w transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3.000,- złotych. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż organ prawidłowo zastosował wobec strony sankcję w postaci kary administracyjnej określonej w ustawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wbrew twierdzeniom strony skarżącej, należy uznać, że przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2005 r. kontrola drogowa odbyła się zgodnie z metodyką kontroli zawartą w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Nie można podzielić zarzutu skarżącego zgłoszonego dopiero na etapie postępowania sądowego w piśmie procesowym z dnia [...] października 2008 r. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż strona została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. o wszczęciu postępowania, co umożliwiało jej złożenie ewentualnych uwag i zastrzeżeń dotyczących przebiegu kontroli drogowej. Ponadto zauważyć trzeba, że strona nie podnosiła jakichkolwiek zastrzeżeń co do trybu przeprowadzenia kontroli w toku całego dalszego postępowania prowadzonego zarówno przed organem I, jak i II instancji. W tej sytuacji uznać należy, że twierdzenia skarżącego o rzekomym naruszeniu przepisu art. 71 ustawy o transporcie drogowym nie są poparte żadnymi dowodami. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.