VI SA/Wa 706/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w części, o której mowa w punkcie 1; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i naliczenia opłaty rocznej za umieszczenie w pasie drogowym ul. G. (B.) G. w W. infrastruktury technicznej – kanalizacji teletechnicznej, studni SKR-2 w wysokości 81,53 złotych - utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. skarżąca spółka zwróciła się do Prezydenta [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. G. (B.) – G. w W., w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej: kanalizacji teletechnicznej, studni SKR-1 w ramach przedłużenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] września 2005 r. Strona wskazała planowany okres zajęcia pasa drogowego od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2011 r., a także podała wymiary, powierzchnię i rodzaj zajętych elementów pasa drogowego przez rzut poziomy urządzenia. W wyniku rozpatrzenia wniosku, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Burmistrz Dzielnicy [...], działając w imieniu Prezydenta [...] wydał w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której udzielił skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalił wysokość należnej opłaty za umieszczenie w/w urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] – działając na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] – uchyliło w/w decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż brak było podstaw prawnych do uznania, że Burmistrz Dzielnicy [...] w dacie wydania zaskarżonej decyzji był upoważniony do działania w imieniu Prezydenta [...], w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] - udzielił skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w pasie drogowym ul. G.(B.) – G. w W. infrastruktury technicznej – kanalizacji teletechnicznej, studni SKR-2 na okres 5 lat i 31 dni od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2011 r. Jednocześnie organ – powołując się na stawki podane w kolumnie trzeciej załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r., Nr 148, poz. 3717 ze zm.)- ustalił wysokość należnej opłaty za umieszczenie w/w urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogowym. Organ wskazał, iż w kolumnie pierwszej wymienione zostały linie elektroenergetyczne (w tym także złącza kablowe, szafki elektroenergetyczne, transformatory), przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, oraz urządzenia wodnych melioracji – realizowane jako inwestycje celu publicznego. Prezydent [...] stwierdził, iż w kolumnie tej nie wymienia się urządzeń telekomunikacyjnych (telefonicznych), w związku z czym dla tego typu urządzeń mają zastosowanie stawki opłat określone w kolumnie 3 w/w załącznika nr 2 (pozostałe urządzenia). Organ wskazał, iż kolumna druga obejmuje wyłącznie przyłącza, a za takie nie mogą być uznane kanalizacje telekomunikacyjne (teletechniczne). Zdaniem Prezydenta [...] pominięcie w kolumnie pierwszej urządzeń telekomunikacyjnych i wyszczególnienie przyłączy tego typu w kolumnie drugiej, wyłącza możliwość stosowania opłat określonych w kolumnie pierwszej do urządzeń infrastruktury technicznej (linii, przewodów). W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta [...]. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji skarżąca zawnioskowała ustalenie opłaty za umieszczenie w/w urządzeń infrastruktury technicznej w postaci kanalizacji teletechnicznej oraz studni kablowych na podstawie stawki, która ma zastosowanie dla urządzeń infrastruktury technicznej wymienionych w pierwszej kolumnie załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. Skarżąca spółka wskazała w uzasadnieniu, iż interpretację przyjętą przez Prezydenta [...] uznać należy za błędną. Zdaniem strony pogląd, iż urządzenia linii telekomunikacyjnych powinny zostać zaliczone do urządzeń wymienionych w kolumnie pierwszej załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. i że do urządzeń tych powinny mieć zastosowanie stawki opłat określone w tej kolumnie wyrażony został również w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1638/05. Strona podniosła, iż również Naczelny Architekt Miasta przy Urzędzie [...] w piśmie z dnia 20 lutego 2006 r. podzielił stanowisko spółki A. sp. z o.o. i uznał, że inwestycje te stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną publicznych sieci telekomunikacyjnych i mieszczą się w kategorii inwestycji celu publicznego. W konsekwencji strona skarżąca uznała, iż opłata za zajęcie pasa drogowego na potrzeby kanalizacji teletechnicznej powinna zostać ustalona w oparciu o stawki przewidziane w kolumnie pierwszej załącznika nr 2 do cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy. W wyniku rozpatrzenia w/w odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. - decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i naliczenia opłaty rocznej za umieszczenie w pasie drogowym ul. G. (B.) – G. w W. infrastruktury technicznej – kanalizacji teletechnicznej, studni SKR-2. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż uchwałą nr LXXX/2512/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 31 sierpnia 2006 r. (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 199 z dnia 30 września 2006 r., poz. 7564) zmieniającą uchwałę w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, nastąpiła z dniem 14 października 2006 r. zmiana stanu prawnego, co czyni argumentację strony skarżącej bezzasadną. SKO [...] podniosło, iż po nowelizacji kolumna pierwsza załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r., obejmuje linie elektroenergetyczne (w tym także złącza kablowe, szafki elektroenergetyczne, transformatory), przewody kanalizacyjne służące do odwadniania drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, oraz urządzenia wodnych melioracji – realizowane jako inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki stan rzeczy oznacza – zdaniem organu odwoławczego, iż powoływanie się przez skarżącą spółkę właśnie na przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi jest bezprzedmiotowe, zaś preferencyjne stawki z kolumny pierwszej nie mogą mieć zastosowania do studni SKR-2 i szafki telekomunikacyjnej, albowiem urządzenia te nie zostały wymienione w kolumnie pierwszej i drugiej załącznika nr 2 do cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004. Zdaniem SKO [...] w związku z powyżej wskazaną zmianą stanu prawnego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Według organu odwoławczego za korzystnym dla spółki stanowiskiem nie może w aktualnym stanie prawnym przemawiać okoliczność, że w kolumnie drugiej załącznika nr 2 w dalszym ciągu umieszczone są przyłącza telekomunikacyjne. Zdaniem organu inne urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej niż przyłącza, nawet realizowane w ramach inwestycji celu publicznego, jako nie wymienione expressis verbis w kolumnach pierwszej i drugiej – są objęte stawkami z kolumny trzeciej, tj. stawkami dla pozostałych urządzeń infrastruktury technicznej nie wymienionych w kolumnach pierwszej i drugiej. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] stwierdziło, iż w obowiązującym stanie prawnym powołany przez stronę skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1638/05, stracił na znaczeniu. Organ podkreślił, iż WSA w Warszawie wywiódł korzystną dla spółki A. sp. z o.o. interpretację przepisów w czasie, gdy kolumna pierwsza załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 wśród urządzeń infrastruktury technicznej w niej wymienionych zawierała "przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi". Skoro zatem zmienił się stan prawny, brak jest – zdaniem SKO [...] – podstaw do uprzywilejowanego traktowania - z punktu widzenia wysokości naliczonej opłaty – wszystkich urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej powołanych przez stronę skarżącą. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. A. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2007r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej okresu od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006 r. skarżąca spółka zarzuciła organom obu instancji naruszenie przepisów prawa, w szczególności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. zmienionej uchwałą tego organu nr LXXX/2512/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. – polegające na błędnej wykładni załącznika nr 2 do w/w uchwały. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. dotyczyła okresu od dnia 1 stycznia 2006r. do dnia 31 stycznia 2011 r., natomiast nowelizacja uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r., na którą powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], weszła w życie 15 października 2006 r., czyli już po wydaniu w/w decyzji. Skarżąca stwierdziła, iż podstawową zasadą demokratycznego państwa prawnego, którą powinny przestrzegać organy administracji publicznej, jest zasada nieretroakcji. Oznacza to – zdaniem strony – niedopuszczalność stosowania nowych norm prawnych do zdarzeń zaistniałych w przeszłości. W ocenie strony skarżącej zdarzeniem tym jest w tym przypadku wydanie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. Strona uznała, iż organ przy jej wydaniu powinien był zastosować przepisy obowiązujące w chwili jej wydania, co też uczynił, błędnie jednak interpretując postanowienia załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004. Skarżąca zauważyła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] nie kwestionując wykładni zaprezentowanej w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1638/05, a tym samym nie kwestionując błędności obliczenia stawek za zajęcie pasa drogowego – zapomniało jednak, że również ocena poprawności wydawanych aktów prawnych, w tym decyzji administracyjnych powinna być oparta o przepisy obowiązujące w chwili wydawania takiego aktu. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej – nie może być tu mowy o stosowaniu nowego stanu prawnego, w tym przypadku uchwały Rady m.st. Warszawy nr LXXX/2512/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r., która weszła w życie 15 października 2006 r., czyli po ponad 5 miesiącach od daty wydania decyzji nr [...], lecz należy brać pod uwagę poprzedni stan prawny oraz niekwestionowane przez organy zapatrywania judykatury. Skarżąca spółka wskazała w konsekwencji, iż skoro: a) wspomniana decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. obejmuje w części – od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006r. – okres wcześniejszy niż data wejścia w życie przepisów zmieniających uchwałę Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004, b) w poprzednim stanie prawnym, którego w całości dotyczy w/w okres – jej roszczenia były uzasadnione, co znalazło potwierdzenie w nie negowanym przez organ odwoławczy orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. - naruszają przepisy prawa w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006 r. Sporne decyzje organów obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię Załącznika Nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. (w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej uchwałą zmieniającą tego organu nr LXXX/2512/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r.). Zdaniem Sądu wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] dopuściło się ponadto naruszenia przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 6 k.p.a. – poprzez dokonanie interpretacji w/w Załącznika Nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 w oparciu o niewłaściwe przepisy, tj. przepisy nie obowiązujące w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006r. Należy na wstępie zauważyć, iż nowelizacja uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r., na którą powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, weszła w życie w dniu 15 października 2006 r., czyli już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Jak słusznie wskazała skarżąca spółka, podstawową zasadą demokratycznego państwa prawnego, którą powinny przestrzegać organy administracji publicznej, jest zasada nieretroakcji. W myśl zasady lex retro non agit niedopuszczalne jest stosowanie nowych norm prawnych do zdarzeń zaistniałych w przeszłości. W ocenie Sądu zdarzeniem tym jest w przypadku niniejszej sprawy wydanie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, rozpatrując sprawę w drugiej instancji, zobowiązany był dokonać interpretacji postanowień Załącznika Nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004, a tym samym ocenić poprawność wydanej przez organ I instancji decyzji administracyjnej w zakresie nałożonej opłaty w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili wydawania takiego aktu, a więc na podstawie norm cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji dokonanej uchwałą Rady nr LXXX/2512/2006. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] dokonując jednakże oceny legalności decyzji [...] z dnia [...] maja 2006 r. w zakresie kwestii obliczenia stawek za zajęcie pasa drogowego, oparło się na przepisach nie obowiązujących przed dniem 15 października 2006 r., czym niewątpliwie dopuściło się naruszenia wspomnianej zasady lex retro non agit. Przechodząc do oceny poprawności nałożonej opłaty za zajęcie pasa drogowego przez skarżącą spółkę wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, która została wydana w przedmiotowej sprawie jest art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Prezydent [...] wydając decyzję z dnia [...] maja 2006 r. zezwolił w niej na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej – kanalizacji teletechnicznej, zgodnie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na powyższe z dnia [...] stycznia 2006 r. Jednocześnie stosownie do ust. 8 art. 40 w/w ustawy została naliczona oplata za to zajęcie w oparciu o stawki wynikające z Załącznika Nr 2 do uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. Jak wynika z tego załącznika wysokość rocznych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy urządzenia infrastruktury technicznej jest różna w zależności od rodzaju urządzenia tej infrastruktury i została ujęta w 3 grupach (kolumnach). Pierwsza kolumna obejmuje linie elektroenergetyczne, przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji – realizowane jako inwestycje celu publicznego, druga kolumna obejmuje przyłącza: elektroenergetyczne, kanalizacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, telekomunikacyjne. Natomiast trzecia kolumna dotyczy stawek dla urządzeń infrastruktury technicznej nie wymienionych w kolumnach poprzednich. W ocenie Sądu Prezydent [...] dokonał niewłaściwej wykładni powyższych unormowań i w konsekwencji zaliczył urządzenia kanalizacji teletechnicznej, o zezwolenie umieszczenia których wystąpiła skarżąca spółka, do kolumny trzeciej, a tym samym naliczył opłaty w oparciu stawki wskazane w tej kolumnie. Zdaniem Sądu pojęcie przewodów kanalizacyjnych nie służących odwadnianiu drogi jest pojęciem szerokim i obejmuje różnego rodzaju instalacje techniczne, które są umieszczane w przewodach kanalizacyjnych. Przewody te służą zabezpieczeniu określonych instalacji, a nie służą odwadnianiu drogi. Dlatego też uznać należy, że linie telekomunikacyjne znajdujące się w przewodach kanalizacyjnych należy zaliczyć do przewodów kanalizacyjnych nie służących odwadnianiu drogi. Wskazać należy, że sam organ wydając zezwolenie określił, iż dotyczy ono kanalizacji teletechnicznej, a więc bez wątpienia zezwolił na umieszczenie kanalizacji nie służącej odwadnianiu drogi. Za taką interpretację powołanego załącznika przemawia również konstrukcja kolumny drugiej, gdzie są wymienione przyłącza do urządzeń wskazanych w kolumnie pierwszej, w tym przyłącza telekomunikacyjne. Bez wątpienia stawki zastosowane w kolumnie pierwszej i drugiej są stawkami preferencyjnymi i brak uzasadnienia dla stosowania takich preferencyjnych stawek tylko dla przyłączy, a nie dla całego urządzenia infrastruktury technicznej. Skarżąca spółka posiada status operatora publicznego. Budowana przez nią kanalizacja stanowi część publicznej sieci telekomunikacyjnej przeznaczonej dla zapewnienia łączności publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w świetle art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami budowa przedmiotowej kanalizacji stanowi cel publiczny. Celami publicznymi są bowiem cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych. Nie ma więc przeszkód, aby urządzenia skarżącej zakwalifikować do urządzeń wskazanych w kolumnie pierwszej. Stanowisko takie wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2005 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1638/05. Za przedstawioną powyżej interpretacją przepisów powołanej uchwały przemawia także przedłożona przez skarżącą spółkę opinia Naczelnego Architekta Miasta przy [...] wyrażona w piśmie z dnia 20 lutego 2006 r. W tej sytuacji należy uznać, iż do dnia 14 października 2006 r., a więc do czasu nowelizacji uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. - brak było podstaw do ustalenia stawek opłat za umieszczenie w pasie drogowym wskazanych przez stronę urządzeń na podstawie kolumny trzeciej Załącznika Nr 2. W ocenie Sądu późniejsza nowelizacja w/w uchwały Rady m.st. Warszawy nie mogła dotyczyć okresu od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006 r. i – wbrew twierdzeniom SKO [...] – nie czyniła bezprzedmiotowym powoływanie się przez skarżącą spółkę zarówno na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1638/05, jak i na w/w opinię Naczelnego Architekta Miasta. W konsekwencji należy uznać, iż wydając sporne decyzje organy obu instancji mylnie ustaliły wysokość opłaty z tytułu zajęcia przez skarżącą A. sp. z o.o. pasa drogowego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 14 października 2006 r., co oznacza konieczność ponownego ustalenia za ten okres opłaty przy zastosowaniu właściwych stawek wskazanych w uchwale nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności Sąd wydał w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Orzekając z kolei o zwrocie kosztów postępowania, Sąd oparł się na przepisie art. 200 p.p.s.a.