VI SA/Wa 706/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Alberta Dybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyniku egzaminu notarialnego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego (zwana dalej organem/Komisją) uchwałą z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. K. (zwanego dalej zdającym/skarżącym) od Uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komisji Egzaminacyjnej od spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w K. (zwanej dalej organem I instancji ) w sprawie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. Ustalono, że organ I instancji uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2017 r. stwierdził, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu notarialnego. Wskazano, że zdający z pierwszego projektu aktu notarialnego otrzymał ocenę niedostateczną, z drugiego projektu aktu notarialnego ocenę dobrą, natomiast z projektu odmowy dokonania czynności notarialnej albo uzasadnienia jej dopuszczalności ocenę bardzo dobrą. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 74f § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz.U 2017.2291 ze.zm), pozytywny wynik z egzaminu notarialnego otrzymuje wyłącznie zdający, który z każdej części egzaminu notarialnego uzyskał ocenę pozytywną, Komisja Egzaminacyjna stwierdziła, że K. K. uzyskał negatywny wynik z egzaminu notarialnego. Wskazał, że pierwsza część egzaminu notarialnego, z której zdający otrzymał ocenę niedostateczną polegała na sporządzeniu projektu aktu notarialnego obejmującego umowę zamiany nieruchomości stanowiącej własność spółki K. oraz użytkowania wieczystego i własności budynku przysługujących T. M.. W księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej własność spółki K. ujawnione są dwie działki: 1. działka nr [...] o powierzchni 0,3500 ha oznaczona w ewidencji gruntów jako grunty orne; 2. działka nr [...] o powierzchni 0,4500 ha oznaczona w ewidencji gruntów jako grunty orne. W dziale IV tej księgi wieczystej wpisana jest hipoteka umowna łączna do sumy 400 000 zł współobciążająca nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość nie jest lasem, nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie wydano dla niej decyzji o warunkach zabudowy. Spółka K. sp. z o.o. jest spółką, której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne, będące obywatelami polskimi. Spółka została wpisana do rejestru przedsiębiorców w 2008 r., ma zarejestrowany kapitał zakładowy w wysokości 20 000 zł oraz trzyosobowy zarząd. Zgodnie z umową spółki i wpisem w rejestrze, każdy z członków zarządu ma prawo jednoosobowej reprezentacji spółki. W dniu [...] czerwca 2017 r. Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę o odwołanie ze składu zarządu spółki F. W. i powołaniu w jego miejsce T. M.. Powyższą uchwałę zgłoszono do rejestru przedsiębiorców, ale nie dokonano jeszcze stosownych wpisów w rejestrze. W księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, do której prawa przysługują T. M. ujawniona jest działka ewidencyjna o numerze [...] o obszarze 0,1253, oznaczona jako tereny przemysłowe Ba, która stanowi działkę zabudowaną stanowiącym odrębną nieruchomość budynkiem magazynowym, jednokondygnacyjnym, o powierzchni użytkowej 250 m. kw. W dziale I - Sp ujawniono wpis, że nieruchomość pozostaje w użytkowaniu wieczystym do dnia [...] grudnia 2098 r. i jest zabudowana budynkiem stanowiącym odrębną nieruchomość. W dziale II jako właściciela wpisano Skarb Państwa, natomiast T. M. oraz K. M. wpisani są jako użytkownicy wieczyści gruntu i właściciele stanowiącego odrębną nieruchomość budynku - na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] maja 2005 r. K. M. zmarła w dniu [...] marca 2015 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] października 2016 roku (sygnatura akt [...]) stwierdzone zostało, że na podstawie testamentu spadek nabył w całości T. M.. Spółka K. oraz T. M. chcą dokonać zamiany przysługujących im praw w ten sposób, że spółka przeniesie na T. M. bez obciążeń i praw na rzecz osób trzecich prawo własności niezabudowanej nieruchomości o wartości 100 000 zł (opisanej wyżej), a w zamian T. M. przeniesie na spółkę bez obciążeń na rzecz osób trzecich prawo użytkowania wieczystego i własność stanowiącego odrębną nieruchomość budynku (opisanych wyżej) o łącznej wartości 80 000 zł. W związku z różnicą wartości zamienianych praw T. M. zobowiąże się do dokonania dopłaty w kwocie 20 000 zł w terminie do dnia [...] grudnia 2018 r. Zadaniem zdających było uzupełnienie brakujących elementów stanu faktycznego według swojego uznania i sporządzenie projektu aktu notarialnego obejmującego umowę zamiany. W projekcie aktu zdający zobowiązani byli do wskazania dokumentów, stanowiących podstawę należytego zabezpieczenia interesów stron oraz do dokonania czynności i opisania ich w taki sposób, aby na podstawie samej treści projektu aktu notarialnego można było ustalić formę i treść tych dokumentów. Ponadto w projekcie aktu należało zaproponować odpowiedni sposób zabezpieczenia wierzytelności spółki w kwocie 20 000 zł, wynikającej z różnicy wartości zamienianych nieruchomości. Z projektu tego aktu notarialnego zdający otrzymał od pierwszego egzaminatora ocenę dostateczną, a od drugiego egzaminatora ocenę niedostateczną. Egzaminatorzy wskazali, brak w podstawie pobrania podatku od czynności cywilnoprawnych powołania się na art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. h) ustawy z dnia 9 września 2000 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1228 ze zm.) o podatku od czynności cywilnoprawnych, pobranie opłaty sądowej od wniosku o wpis własności nieruchomości rolnej w nieprawidłowej wysokości, brak wskazania podstawy prawnej pobrania taksy notarialnej za sporządzenie wniosku wieczystoksięgowego w systemie teleinformatycznym, brak w zakresie pouczeń stron: pouczenia o art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, o podatku dochodowym od osób fizycznych, o przepisach dotyczących rozwiązania użytkowania wieczystego i o art. 11 ustawy o świadectwie charakterystyki energetycznej budynku, niewskazanie w akcie notarialnym trybu oraz treści pełnomocnictwa udzielonego uchwałą Zgromadzenia Wspólników spółki "K." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., niewskazanie trybu podjęcia uchwały Zgromadzenia Wspólników tej spółki w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy zamiany dokumentowanej przedmiotowym aktem notarialnym, nieważność powołanej decyzji Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Zdający zakwestionował te zarzuty twierdząc, że nie zgadza się z nimi w całości. W uzasadnieniu odwołania uzasadnił obszernie swoje stanowisko. Komisja Egzaminacyjna II stopnia stwierdziła, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, choć część zarzutów skarżącego okazała się trafna. W ocenie organu pomimo niepodzielenia argumentów egzaminatora co do zarzutów związanych z pracą a opisanych szczegółowo w uchwałach wątpliwości czy zdający w czasie egzaminu znał i potrafił zinterpretować bezwzględnie obowiązujący art. 210 § 1 k.s.h., będący jednym z przepisów dotyczących zasad reprezentacji spółek handlowych, tj. zasad zaliczanych do sfery stosunków zewnętrznych spółek powoduje , że praca nie może być oceniona pozytywnie. Nadto z pracy nie wynika by zdający dostrzegł także problematykę związaną z treścią art. 230 k.s.h., tzn. czy wiedział, iż z uwagi na rozporządzenie przez spółkę prawem o wartości przewyższającej dwukrotność kapitału zakładowego, winna być przedłożona uchwała zgromadzenia wspólników zezwalająca na dokonanie takiej czynności. W opisie uchwały zgromadzenia wspólników, wyrażającej zgodę na zawarcie umowy nie zaznaczył wartości przedmiotów zamiany ani odniesienia się do wysokości kapitału zakładowego spółki. W tej sytuacji oraz wobec braku powołania się na treść art. 228 pkt 4 k.s.h. nie wiadomo, w oparciu o jaką normę prawną zdający uznał, że zgoda, o jakiej mowa w powołanej przez niego uchwale nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników była w ogóle wymagana. W ocenie organu opis dokumentu sporządzonego w trybie art. 95 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U 2017.1876 j.t. ze zm.) nie pozwala na uznanie, że dokument ten zawiera element prowadzący do uznania, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką wygasła (art. 246 § 2 k.c. i art, 94 u.k.w.h) i że z danego stosunku prawnego nie mogą już powstać w przyszłości kolejne wierzytelności podlegające zabezpieczeniu. Stąd nie spowoduje on wykreślenia hipoteki w dacie dokonywania zamiany a tym samym nieruchomość spółki nie zostanie przeniesiona bez obciążeń. Uznała, że błędny jest częściowo tytuł umowy w projekcie aktu, gdyż zamiast "oraz oświadczenie o ustanowieniu hipoteki umownej" powinno być "oraz umowa o ustanowieniu hipoteki umownej". Taki tytułu zdaniem organu rodzi obawy co do tego, czy zdający wie, że hipoteka powstaje nie na skutek jednostronnej czynności prawnej, tylko powstaje na skutek umowy pomiędzy wierzycielem a jego dłużnikiem. Nadto zdaniem organu w treści aktu celowe jest także wskazanie istotnych dokumentów, które zostały przedstawione przy składaniu oświadczenia, jako potwierdzenie zawartych w nim okoliczności. Zdaniem organu suma popełnionych przez skarżącego błędów nie pozwala na uznanie, iż praca zasługuje na ocenę pozytywną. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: a) przepisów prawa materialnego: - art. 74e § 2 i 4 ustawy Prawo o notariacie poprzez uznanie, że stwierdzone w pracy zdającego uchybienia przesądzają o konieczności jej oceny jako niedostatecznej, podczas gdy zawarte w niej błędy nie mają charakteru istotnego i nie wpłynęły na poprawność ostatecznego rozwiązania zadania egzaminacyjnego, - art. 74d § 3 ustawy Prawo o notariacie, poprzez jego niezastosowanie polegające na zignorowaniu ustalonej przez ustawodawcę skali ocen i w konsekwencji na nieuzasadnionym utrzymaniu oceny negatywnej mimo, że w uzasadnieniu uchwały Komisji II Stopnia nie została wskazana przesłanka całkowicie dyskwalifikująca pracę skarżącego w tym zakresie, a jednocześnie w ramach dokonanej oceny nie zakwestionowano poprawności merytorycznej rozwiązania zaprezentowanego przez skarżącego, b) przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 74h § 12 ustawy Prawo o notariacie, poprzez brak podjęcia w toku postępowania odwoławczego kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu, o czym świadczy niezwykle lakoniczne odniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały do merytorycznych zarzutów i argumentów wskazywanych w odwołaniu od uchwały Komisji I Stopnia. Jego zdaniem niezasadnie, zarzucono nieważność zawartej w akcie notarialnym umowy zamiany, a to na podstawie art. 9 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Wskazał, że niewątpliwie popełnił w pracy egzaminacyjnej błąd, jednak nie był to, jak twierdzi organ, błąd istotny, skutkujący nieważnością czynności, czy taki który można byłoby zakwalifikować jako powołanie organu niewłaściwego czy też nieistniejącego. Wskazał, że dokonał trafnej oceny omawianego zagadnienia egzaminacyjnego. Zwrócił uwagę na istotę kazusu dostrzegając konieczność powołania w projekcie aktu notarialnego zgody właściwego organu w przedmiocie nabycia nieruchomości rolnej przez osobę niespełniającą wymogów przewidzianych art. 5 i art. 6 u.k.u.r. Zauważył, iż na dzień sporządzenia pracy egzaminacyjnej, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, organem właściwym do wydania wyżej wymienionej zgody w formie decyzji administracyjnej był Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Omyłkowe podanie niewłaściwej daty wydania decyzji administracyjnej przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa jest pewnym rodzajem błędu egzaminacyjnego. Nie jest to jednak błąd na tyle istotny, by przesądzał o obniżeniu wyniku pracy egzaminacyjnej do oceny niedostatecznej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest uchwała organu z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego Zgodnie z przepisem art. 74e § 2 Prawa o notariacie, oceny rozwiązania każdego z zadań z części egzaminu notarialnego dokonują niezależnie od siebie dwaj członkowie komisji, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu. Nadto, jak wynika z art. 74 § 3 ustawy Prawo o notariacie, egzamin notarialny polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu notarialnego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu notariusza, w tym wiedzy i umiejętności jej praktycznego zastosowania z zakresu: materialnego procesowego prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa gospodarczego, spółek prawa handlowego, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, materialnego i procesowego prawa administracyjnego, prawa finansowego, prawa prywatnego międzynarodowego, prawa Unii Europejskiej, prawa konstytucyjnego, prawa o ustroju sądów i prokuratur, samorządu notarialnego oraz innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej, a także warunków wykonywania zawodu notariusza. W ocenie Sądu bezpieczeństwo podmiotów korzystających z pomocy notariusza wymaga obiektywnego sprawdzenia kwalifikacji osób wykonujących zawód określany jako "zawód zaufania publicznego". W takiej sytuacji przepisy dotyczące przeprowadzania egzaminu notarialnego należy wykładać i stosować, mając na względzie cel, któremu służyło ich ustanowienie. Tym celem jest zapewnienie wysokiego stopnia profesjonalizmu osoby dopuszczonej do wykonywania zawodu notariusza. Egzamin notarialny nie może cechować się tolerancją dla popełnionych błędów. Analiza odwołania oraz treści i sposobu zredagowania aktu opracowanego przez Skarżącego upoważniała organy do wyciągnięcia wniosku, iż jego praca nie zasługuje na ocenę pozytywną, gdyż nie świadczy o dostatecznej znajomości przepisów prawa wymaganych w czasie egzaminu. Należy zauważyć, że suma nawet drobnych błędów, może powodować negatywne ocenienie pracy. Można uznać, że w takim przypadku niektóre zapisy aktu notarialnego będą musiały być powtórzone co będzie powodowało powstanie dodatkowych kosztów a w przypadku gdy podmioty zobowiązane do podjęcia opisanych w akcie czynności będą podmiotami zagranicznymi muszącymi odbyć podróż koszty mogą być bardzo wysokie. W ocenie Sądu w treści zaskarżonej uchwały, Organ dokonał ponownej analizy pracy Skarżącego w myśl przepisów ustawy Prawo o notariacie, wyjaśnił w sposób wyczerpujący, z jakich względów wywiedziona przez Skarżącego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ zasadnie wskazał, iż w projekcie pierwszego aktu notarialnego znajdują się na tyle ważne uchybienia przepisom prawa, że nie uzasadniają one podwyższenia oceny. Oceny cząstkowe wystawione przez poszczególnych egzaminatorów posiadają uzasadnienie merytoryczne wystarczające dla dokonania oceny prawidłowości podjętej uchwały przez Organ I instancji. Organ zauważył pozytywne aspekty pracy. Skarżący popełnił w pracy egzaminacyjnej błąd polegający na powołaniu decyzji Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. o wyrażeniu - na podstawie art 2a ustęp 4 u.k.u.r. - zgody na nabycie nieruchomości rolnej przez T. M., podczas, gdy zasadniczym powodem negatywnej oceny było uznanie przez jednego z egzaminatorów, że umowa została przygotowana bez wymaganej zgody właściwego organu, co powoduje, że umowa jest nieważna w świetle treści art. 9 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Ten błąd, nie był to błąd, skutkujący nieważnością czynności prawnej bądź taki, który można byłoby zakwalifikować jako powołanie organu niewłaściwego czy też nieistniejącego. Organ przyznał również rację Skarżącemu co do tego, że brak w podstawie pobrania podatku od czynności cywilnoprawnych powołania się na art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. h) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych, nie powinno być zakwalifikowane jako błąd, gdyż wystarczającym było, tak jak to uczynił Skarżący, powołanie jako podstawy prawnej pobrania tego podatku art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. a ustaw o podatku od czynności cywilnoprawnych, która to podstawa jest zgodna ze wskazaną w Opisie istotnych zagadnień dla Komisji Kwalifikacyjnej do zadania. Organ zasadnie wskazał Skarżącemu, że jednym z istotnych obowiązków notariusza w procedurze obrotu nieruchomościami jest, zgodnie z art. 7 § 2 ustawy Prawo o notariacie, obliczenie wysokości opłaty sądowej, pobranie jej od wnioskodawcy i przekazanie jej w ustawowym terminie na rachunek bankowy właściwego sądu prowadzącego daną księgę wieczystą. Stąd błędne obliczenie opłaty sądowej nie może być traktowane jako błąd nieistotny, niemający żadnego znaczenia dla oceny pracy kandydata na notariusza. Organ wskazał również w treści zaskarżonej uchwały, że Skarżący zasadnie zakwestionował stanowisko egzaminatorów co do braku pouczeń o podatku dochodowym od osób fizycznych, o przepisach dotyczących rozwiązania użytkowania wieczystego i o art. 11 ustawy o świadectwie charakterystyki energetycznej budynku. Zasadnie wskazano że, nie można było zgodzić się ze Skarżącym, że niezasadnie wytknięto mu braki w zakresie pouczenia stron o art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Wymóg ten wynikał z faktu, że ujawniony w księdze wieczystej stan prawny był inny niż rzeczywisty – dot. T. M. Zbędne było pouczenie o treści art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, że zabrakło w pracy pouczenia o treści art. 17 ustawy o KRS, z uwagi na brak domniemania prawdziwości wpisów w KRS wobec nieujawnienia T. M. w KRS. W ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, że zabrakło w pracy, pouczenia co do możliwości zrzeczenia się zawiadomienia o wpisie do księgi wieczystej i podania adresu e-mail do doręczeń (art. 626 kpc), czy pouczenia osoby, na rzecz której w księdze wieczystej jest wpisane prawo albo roszczenie o obowiązku niezwłocznego zawiadomienia sądu prowadzącego księgę wieczystą o każdej zmianie adresu lub wskazania adresu do doręczeń. Dowodzi to o niedochowaniu należytej staranności przez podmiot profesjonalny (notariusza), na który ustawa Prawo o notariacie wyraźnie nakłada obowiązek czuwania nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność ta może powodować skutki prawne (art. 80 § 2 ustawy Prawo o notariacie) oraz obowiązek udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień dotyczących dokonywanej czynności notarialnej (art. 80 § 3 ustawy). Skarżący miał obowiązek wskazania w projekcie aktu dokumentów niezbędnych do dokonania czynności z jednoczesnym ich opisaniem w taki sposób, aby na podstawie samej treści projektu aktu notarialnego można było ustalić formę i treść tych dokumentów. Stąd brak wskazania przy opisie uchwały, mocą której udzielono J. K. pełnomocnictwa do zawarcia umowy w imieniu spółki zakresu umocowania, przy jednoczesnym braku wskazania, że zostało ono udzielone w trybie art. 210 § 1 k.s.h., doprowadziło do wniosku, że nie wykonał jednego z poleceń zadania. Jednocześnie powyższe powoduje to, iż w ocenie Sądu nie można stwierdzić, czy pełnomocnik działał w granicach umocowania. Zasadnie budzi wątpliwość to, czy Skarżący w czasie egzaminu znał i potrafił zinterpretować bezwzględnie obowiązujący art. 210 § 1 k.s.h., będący jednym z przepisów dotyczących zasad reprezentacji spółek handlowych, tj. zasad zaliczanych do sfery stosunków zewnętrznych spółek. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazuje, że z pracy nie wynika by Skarżący dostrzegł także problematykę związaną z treścią art. 230 k.s.h., że wiedział, iż z uwagi na rozporządzenie przez spółkę prawem o wartości przewyższającej dwukrotność kapitału zakładowego, winna być przedłożona uchwała zgromadzenia wspólników zezwalająca na dokonanie takiej czynności, w szczególności, że w opisie uchwały zgromadzenia wspólników, wyrażającej zgodę na zawarcie umowy nie zaznaczył wartości przedmiotów zamiany ani odniesienia się do wysokości kapitału zakładowego spółki. W tej sytuacji oraz wobec braku powołania się na treść art. 228 pkt 4 k.s.h, nie wiadomo, w oparciu o jaką normę prawną Skarżący uznał, że zgoda, o jakiej mowa w powołanej przez niego uchwale nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników była w ogóle wymagana. W ocenie Sądu opis dokumentu sporządzonego w trybie art. 95 ustawy Prawo bankowe nie pozwala na uznanie, że dokument ten zawiera element prowadzący do uznania, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką wygasła (art. 246 § 2 k.c. i art. 94 u k.w.h.) i że z danego stosunku prawnego nie mogą już powstać w przyszłości kolejne wierzytelności podlegające zabezpieczeniu. Błędny był również częściowo tytuł umowy w projekcie aktu, gdyż zamiast "oraz oświadczenie o ustanowieniu hipoteki umownej" powinno być "oraz umowa o ustanowieniu hipoteki umownej". Hipoteka nie powstaje na skutek jednostronnej czynności prawnej, tylko na skutek umowy pomiędzy wierzycielem a jego dłużnikiem. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.