VI SA/Wa 710/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] stycznia 2018 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" o numerze [...] (dalej: "sporny znak"), H. K. (reprezentowany przez adwokata P. L.) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że niewstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w negatywny sposób wpłynie na jego sytuację prawną oraz spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Taka sytuacja oznacza, iż skarżący będzie musiał akceptować działania uczestnika postępowania – J. Z. polegające na podważaniu zarówno uprawnień do sprzedaży nawozów, jak również jakości sprzedawanych przez skarżącego towarów. Żądając zastosowania ochrony tymczasowej, skarżący podniósł, że skutki, jakie powstaną w wyniku braku możliwości ingerencji w działania podmiotów trzecich, w tym w szczególności uczestnika postępowania oraz poniesiona szkoda będzie nie do usunięcia na żadnym etapie postępowania. W piśmie z 20 lipca 2018 r. uczestnik postępowania (reprezentowany przez rzecznika patentowego M. K.) wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na jego oczywistą bezzasadność. W tym zakresie uczestnik postępowania wskazał - powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych – że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymaga szczegółowego uzasadnienia. Tymczasem skarżący w żaden sposób nie wykazał, by brak wstrzymania wykonania decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na sporny w jakikolwiek sposób groził mu wyrządzeniem znacznej szkody lub miał trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem uczestnika postępowania, skarżący jest w błędzie, jeżeli uważa, że prawo ochronne na sporny znak chroni go przed roszczeniami wynikającymi z przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz uniemożliwia uczestnikowi postępowania występowanie z roszczeniami o zakazanie używania znaku skarżącego w obrocie. Istnienie bądź nieistnienie prawa ochronnego na sporny znak jest irrelewantne dla możliwości uczestnika postępowania do skutecznego występowania z roszczeniami z tytułu naruszenia jego praw do wcześniejszego znaku towarowego "[...]", a także z tytułu naruszenia przez skarżącego zasad uczciwej konkurencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl at. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do treści art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. We wniosku, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., strona powinna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co powinno wyrazić się w zobrazowaniu jej realnej sytuacji determinowanej wykonaniem adresowanego do niej aktu, a przez to odnosić się do konkretnych i obiektywnych okoliczności, z zaistnieniem których wiązać należałoby ziszczenie się przesłanki "wyrządzenia znacznej szkody" lub/i "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", która uzasadniałaby potrzebę wstrzymania wykonania, w całości lub w części, aktu lub czynności i udzielenie tymczasowej ochrony. Wymienione przesłanki dotyczą więc zdarzeń przyszłych będących spodziewanym, potencjalnym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub wykonujących swoje obowiązki. W sytuacji, gdy podstawowym źródłem wiedzy sądu administracyjnego rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest argumentacja strony, wobec istoty instytucji ochrony tymczasowej i przesłanek, od spełnienia których uzależniona jest możliwość jej udzielenia, podkreślić należy, że argumentacja ta powinna wykazywać konkretne i obiektywne okoliczności dające podstawę do wnioskowania o zasadności wstrzymania aktu lub czynności, co powinno nastąpić, w szczególności poprzez odwołanie się przez wnioskodawcę do konkretnych dokumentów źródłowych (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: "NSA" z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 194/18; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie tut. Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się do enigmatycznych argumentów takich jak: - negatywny wpływ na jego sytuację prawną, - brak możliwości ingerencji w działania podmiotów trzecich, - powstanie szkody, która będzie nie do usunięcia na żadnym etapie postępowania, - konieczność akceptowania działań uczestnika postępowania, który kwestionuje uprawnienie skarżącego do sprzedaży nawozów, a także jakość tego towaru. Tak lakonicznych motywów wniosku nie sposób uznać za konkretyzację przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący był zobowiązany do wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie to jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej (a nie jakiejkolwiek) szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Skarżący winien sprecyzować na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przedstawić na potwierdzenie dokumenty źródłowe dotyczące jego sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem skarżący w żaden sposób nie udokumentował wniosku. Brak odniesienia się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego uniemożliwia dokonanie oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (vide postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.