VI SA/Wa 721/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z [...] marca 2016 r. G. S.A. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich. W przedmiotowej skardze Spółka zawarła złożony w trybie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wydana decyzja administracyjna może wywołać nieodwracalne skutki gospodarcze i ekonomiczne dla skarżącej, która będzie zobowiązana do zwrotu zaliczek i odwołania rezerwacji co wpłynie na finanse Spółki. Skarżąca wskazała także, że niefunkcjonujący obiekt hotelarski pozbawiony będzie możliwości finansowych zrealizowania zaleceń przeciwpożarowych, utrzymania obiektu i wykonania niezbędnych remontów. Spółka podkreśliła ponadto, że zamknięcie obiektu wiąże się z koniecznością zwolnienia zatrudnionych tam pracowników, utratę klientów i przyszłych dochodów. Minister Sportu i Turystyki postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że uchylenie decyzji o zaszeregowaniu do rodzaju pensjonat i nadaniu odpowiedniej kategorii nie jest równoznaczne z nakazem wstrzymania świadczenia usług hotelarskich w przedmiotowym obiekcie i możliwe jest świadczenie takich usług na prostszych zasadach. W odpowiedzi na skargę z [...] kwietnia 2016 r. organ podtrzymał powyższe stanowisko, dodatkowo wskazując, że okoliczności przedstawione przez Spółkę w zakresie szkody finansowej nie pozwalają na ustalenie, czy ma ona rozmiary znaczące, a zatem nie uzasadniają w ocenie organu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy konieczność zaprzestania świadczenia usług hotelarskich w pensjonacie zaszeregowanym do kategorii ** (dwie gwiazdki) spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca powołując się na możliwość powstania konieczności zwrotu zaliczek i odwołania dokonanych rezerwacji, nie wykazała w żaden sposób, czy odwołanie rezerwacji spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków ani czy w związku ze zwrotem powstanie szkoda w wysokości uzasadniającej jej uznanie za znaczną. W ocenie Sądu również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie powyższego należy zauważyć, że zaskarżona decyzja powoduje jedynie uchylenie decyzji o zaszeregowaniu obiektu do określonej kategorii obiektów hotelarskich i wykreślenie go z rejestru obiektów hotelarskich i sama w sobie nie powoduje niemożliwości świadczenia przez Spółkę usług wskazanych w Krajowym Rejestrze Sądowym, w tym innych usług niż usługi hotelarskie, na tym lub innych obiektach należących do spółki. Skutkiem wydania zaskarżonej decyzji, która będzie podlegała ocenie na dalszym etapie postępowania sąowoadministracyjnego, jest bowiem jedynie świadczenie usług hotelarskich na obiekcie objętym kontrolą w postaci pensjonatu zaszeregowanego do kategorii ** (dwie gwiazdki). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.