VI SA/Wa 725/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt: VI SA/Wa 725/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. SKO w [...] na zasadzie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję Prezydenta m.st. W. nakazującą [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) przywrócenie pasa drogowego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W stanie faktycznym sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., Prezydent m.st. W. zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] przez umieszczenie reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 28 lutego 2005 r. Kolejne wnioski skarżącej o wydanie zezwolenia na zajęcie ww. odcinka pasa drogowego nie zostały uwzględnione. Prezydent m.st. W. decyzją z dnia [...] maja 2011 r., po stwierdzeniu, że przedmiotowa reklama nie została usunięta z pasa drogowego, nakazał skarżącej przywrócenie do stanu poprzedniego ww. odcinka pasa drogowego przez usunięcie funkcjonującego bez wymaganego zezwolenia nośnika reklamowego wraz z fundamentem. Wydanemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. SKO w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, iż skarżąca kilkakrotnie informowała organ I instancji, iż nie jest stroną postępowania. Organ I instancji nie podjął jednak wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu sprawy i ustalenia strony postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał na istniejące wątpliwości co do prawidłowości oznaczenia strony postęowania w przedmiotowej sprawie, wynikające z faktu złozenia przez spółkę [...] przy piśmie z dnia [...] maja 2011 r. umowy sprzedaży nośnika reklamowego (umowa z dnia [...] lutego 2005 r.) na rzecz [...] Sp. z o.o. (Obecnie: N. Sp. z o.o. z wiedzibą w W.). Z umowy wynika, iż nabywca zobowiązął się do całkowitego demontażu nośnika reklamowego w terminie do dnia 28 lutego 2005 r. oraz do usunięcia z niego logo spółki [...] .Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie zostało na wcześniejszym etapie uwzględnione, że to nie skarżąca, lecz N. Sp. o.o. zajmuje przedmiotowy pas drogowy. SKO nakazało więc organowi I instancji zbadać kwestię prawidłowego oznaczenia podmiotu zajmującego sporny nośnik. Od powyższej decyzji skargę wniosła Spółka C., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy oraz mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego. W ramach podstawy zasakreżenia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i art. 136 k.p.a. przez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo, że materiał dowodowy sprawy wykazuje, że skarżąca nie jest stroną postępowania, naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. przez nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, pomimo, że decyzje organu I i II instancji skierowane są do skarżacej nie będącej stroną postępowania oraz art. 8 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasady działania wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. W ramach podstawy zaskarżenia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszeniew szczególności naruszenie art. 28 k.p.a. i art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych przez ich niezastosowanie, pomimo, ze materiał dowodowy wyskazuje, że skarżąca nie jest stroną postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] maja 2011 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta m.st. W. oraz zobowiązanie organi II instancji do rozpoznania sprawy i umorzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 2867/14) oddalił skargę C. sp. z o.o. w W. na powyższą decyzję SKO w [...]. W uzasadnieniu ww. wyroku stwierdził, że stanowisko SKO jest prawidłowe. Uzasadnienie decyzji jest co prawda błędnie sformułowane, bo mogłoby sugerować, że organ ten zaakceptował argumenty skarżącej, jednakże podstawa prawna decyzji – art. 138 § 2 k.p.a. i wytyczne nakazujące szczegółowo zbadać, który z podmiotów: C. Sp. z o.o. czy N. Sp. z o.o. zajmuje pas drogowy jednoznacznie wskazują, że kwestia podmiotu zajmującego pas drogowy pozostaje niewyjaśniona. Takie sformułowanie uzasadnienia decyzji nie stanowi zdaniem Sądu I instancji naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu nakazującym jej uchylenie. Zdaniem Sądu I instancji, powyżej wymienione uchybienia w zakresie ustalenia podmiotu zajmującego pas drogowy, a tym samym zasadniczej kwestii - strony postępowania, nie kwalifikowały się na uzupełnienie przez organ II instancji w trybie art. 136 k.p.a. które naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15. k.p.a., jak i zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażoną w art. 10 k.p.a. C. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. (sygn. akt: II GSK 2200/15) uwzględnił wniesioną skargę kasacyjną. NSA uznał za nieuzasadnione stanowisko sądu I instancji, zgodnie z którym przeprowadzenie zbyt szerokiego postępowania wyjaśniającego w ramach art. 136 k.p.a. przez organ odwoławczy doprowadziłoby do naruszenia art. 15 k.p.a. W powyższym zakresie za trafny uznał NSA stawiany w skardze kasacyjnej zarzut, że - co do zasady - stwierdzenie w toku postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony powinno doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., a w przypadku, gdy ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, a postępowanie przed organem I instancji nie powinno być w ogóle z tej przyczyny wszczęte, umorzenie postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., a decyzja organu I instancji podlega uchyleniu (tak też NSA w wyroku z dnia 25 września 2008r. II OSK 1058/07, Lex nr 508475). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż WSA nie odniósł się do tego, w stosunku do kogo zostało wszczęte prowadzone z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego (art. 36 u.d.p.) i nie wyjaśnił, w jaki sposób możliwe byłoby ewentualne zobowiązanie do dokonania czynności, zmierzających do przywrócenia tego pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, podmiotu, wobec którego takiego postępowania nie wszczynano. Sąd nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że możliwa była zmiana strony postępowania administracyjnego w jego trakcie. NSA przytoczył przepis art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu aktualnym w chwili wydania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji SKO, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. NSA zaznaczył, iż przekazując sprawę, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu. Wskazał, iż ustawowym warunkiem wydania decyzji kasacyjnej jest wykazanie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; te dwie ustawowe przesłanki powinny być spełnione kumulatywnie." (por. Andrzej Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego" Lex/el, 2016). Organ odwoławczy stosując art. 138 § 2 k.p.a. powinien wskazać, po pierwsze – w jakim zakresie konieczne jest wyjaśnienie sprawy lub (w sensie negatywnym) w jakim zakresie organ I instancji, naruszając przepisy postępowania, nie wyjaśnił sprawy, po drugie – istotny wpływ "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną, nie może zatem teoretycznie spekulować, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" może mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, lecz powinien stwierdzić stanowczo, że ma taki wpływ. Poza tym powinien wykazać, że wpływ ten jest istotny. NSA stwierdził równocześnie, iż Sąd I instancji w tak określonym zakresie zaskarżonej decyzji nie zbadał. Wskazał, że nie została wyjaśniona kwestia zasadnicza – strony postępowania, ale połączył to następnie z ewentualnym prawem nabywcy nośnika do przeprowadzenia w stosunku do niego dwuinstancyjnego postępowania, co jak wcześniej podkreślono, nie zostało również w sposób zrozumiały uzasadnione. Ostatecznie, WSA nie stwierdził zatem, czy zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wszczętego w stosunku do Spółki Clear Chanel Poland przekracza granice określone w art. 136 k.p.a. i możliwego do przeprowadzenia przez organ odwoławczy, a to oznacza, że nie zbadał sprawy w granicach zakreślonych treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. NSA uznał za zasadny także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niejasne uzasadnienie wyroku i brak odniesienia do zarzutów naruszenia prawa marerialnego. (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 15 u.d.p.), jak również zawarcie w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, mimo, że skarga została oddalona, co stanowi dodatkowo naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. NSA zaznaczył, iż nie było prawnie dopuszczalne oparcie się przez WSA na dowodach zebranych w innych postępowaniach i nieobjętych aktami administracyjnymi kontrolowanej sprawy bez ewentualnego dopuszczenia dowodów z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Reasumując, NSA stwierdził, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, oraz, że istota sprawy związana z oceną wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej nie została dostatecznie wyjaśniona, w związku z czym na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku NSA i dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, w tym odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze oraz zbadanie, czy decyzja organu drugiej instancji została podjęta z uwzględnieniem uregulowania art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wymaga podkreślenia, że sprawa była przedmiotem oceny przez NSA, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. 18 października 2016 r. sygn. akt II GSK2200/15 uchylił wydany w tej sprawie wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2867/14, oddalający skargę. Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.". Z treści przywołanego przepisu wynika, że sąd rozpoznający ponownie sprawę jest związany wykładnią prawa dokonaną w wyroku NSA. Podkreślenia wymaga, że sąd pierwszej instancji mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu sądu kasacyjnego wykładni w sytuacji, gdyby stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległby tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie miałyby zastosowania przepisy wyjaśnione przez sąd kasacyjny, ewentualnie, jeżeli po wydaniu orzeczenia przez ten sąd, zmieniłby się stan prawny. W ocenie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę, nie zaistniała jakakolwiek przesłanka wyłączająca obowiązek zastosowania się do wykładni prawa zawartej w wyżej wskazanym wyroku NSA . Powtórnie oceniając sprawę Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest uzasadniona w tym zakresie, w jakim zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 oraz art. 136 k.p.a., o czym będzie mowa poniżej. Zarzut istotnego naruszenia przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania pomimo skierowania decyzji obu instancji do podmiotu nie będącego stroną postępowania jest natomiast co najmniej przedwczesny. Brak jest bowiem na obecnym etapie postępowania podstaw, by nakazać organowi odwoławczemu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wydanie rozstrzygnięcia o ściśle określonej treści. Uwzględnienie zarzutu wadliwego przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji jest wynikiem konstatacji, iż organ ten (SKO w [...]) winien był we własnym zakresie dokonać oceny zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych i stwierdzić, czy postępowanie toczyło się w stosunku do prawidłowo określonej strony postępowania. Należy w tym miejscu stwierdzić, iż określenie strony (stron) postępowania administracyjnego należy do podstawowych obowiązków organu i winno - co do zasady - poprzedzać merytoryczną ocenę sprawy, postępowanie dowodowe i etap subsumpcji. W razie podniesienia tego rodzaju zarzutu w toku postępowania, zarzut ten winien być rozpatrzony w sposób należycie wnikliwy na tym etapie, na jakim został zgłoszony, jeżeli jednak tak się nie stało - rolą organu odwoławczego jest wzięcie tego zarzutu pod uwagę w pierwszej kolejności przy rozstrzyganiu sprawy. Jest rzeczą oczywistą, na co zwrócił wyraźnie uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r., iż postępowanie administracyjne nie mogłoby się toczyć "w dalszym ciągu" wobec innego podmiotu, w sytuacji stwierdzenia, iż zostało wszczęte wobec niewłaściwie obranej strony postępowania. W takim wypadku na etapie postępowania odwoławczego rzeczywiście koniecznym byłoby podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Jednak w razie stwierdzenia, iż strona była i jest oznaczona właściwie, postępowanie winno się toczyć w dalszym ciągu, a organ odwoławczy winien sprawę rozpatrzyć merytorycznie, w sposób nakazany przepisem art. 138 § 1 pkt 1 lub § 2 k.p.a. Kwestię podmiotowości strony niniejszego postępowania winien jednak rozstrzygnąć samodzielnie, gdyż nie jest dopuszczalna sytuacja, w której postępowanie toczy się wobec podmiotu, co do którego sam organ wyraża wątpliwość, czy jest właściwie oznaczoną stroną. Tego rodzaju ustalenia w ocenie Sądu nie przekraczają uprawnień organu odwoławczego przyznanych z mocy art. 136 k.p.a. W obecnie prowadzonym postępowaniu analiza materiałów sprawy pod tym kątem sprowadza się przede wszystkim do oceny skutków prawnych na gruncie prawa administracyjnego umowy z dnia 2 lutego 2005 r. zawartej przez skarżącą w niniejszej sprawie Spółką C. a Spółką I. (obecnie N. Sp. z o.o.). Ocenie organu odwoławczego podlegają ponadto, rzecz jasna, wszystkie dotychczas zgromadzone materiały dowodowe. W powyższej sytuacji należy stwierdzić, iż na obecnym etapie postępowania podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego będzie zweryfikowanie kwestii statusu skarżącej jako strony postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazania przywrócenia do stanu poprzedniego odcinka pasa drogowego Al. [...] w rejonie ul. [...] w W., zajmowanego jako lokalizacja nośnika reklamowego o łącznej powierzchni 18 m2. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, iż rozpatrywanie przez Sąd w obecnym postępowaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 28 i art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych byłoby nie na miejscu, gdyż wkraczałoby w obowiązki organu odwoławczego. Przesądzenie tych kwestii na obecnym etapie postępowania byłoby również przedwczesne, gdyż rolą wojewódzkich sądów administracyjnych jest dokonywanie kontroli działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 ust. 1 p.p.s.a.). Przypomnieć warto, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy w sposób nieuprawniony uchylił się właśnie od obowiązku oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. oraz merytorycznej oceny sprawy, w tym przeprowadzenia postępowania w granicach dozwolonych przepisem art. 136 k.p.a., a konwalidacja powyższego uchybienia będzie możliwa przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez ten organ. Dokonując stosownych czynności procesowych, aby zadośćuczynić tak stawianym obowiązkom, organ odwoławczy weźmie pod uwagę, iż podstawą prawną aktualnie badanej sprawy jest przepis art. 40 ust. 15 Ustawy o drogach publicznych (Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. - dalej: udp), w myśl którego: "Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie". Należy w tym miejscu wskazać, iż podmiotem, wobec którego winno toczyć się przedmiotowej postępowanie jest podmiot legitymujący się mianem "zajmującego pas drogowy". Przepis art. 40 udp reguluje różne aspekty związane z instytucją zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, co do których z w większości przypadków, w tym w odniesieniu do posadowienia reklam, wymagane jest wydanie stosownej decyzji zezwalającej (ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 ww. przepisu). Tak sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżąca na swój wniosek otrzymała zezwolenie na zajmowanie pasa drogowego (vide - decyzja Prezydenta M.st. W. z dnia 7 lipca 2004 r. zezwalająca skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] przez umieszczenie reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 28 lutego 2005 r.). Jak wynika z końcowej części uzasadnienia ww. decyzji, skarżąca była poinformowana, iż zezwolenie wydano "z zastrzeżeniem warunku usunięcia w/w nośnika po upływie okresu obowiązywania zezwolenia. Pozostawanie reklamy na terenie przy Al. [...] w rej. [...] po 28.02.2005 r. byłoby sprzeczne z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dn. 27.03.2003 r. (Dz. U. Nr 80 Poz.717) zgodnie z którymi w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe (...)". Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach, nieuwzględnienie kolejnego wniosku skarżącej o zezwolenie na zajęcie tego samego odcinka pasa drogowego, tym razem na okres od 1.03.2005 r. do 31.08.2005 r. (vide - decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r, w aktach, k-14) nawiązywało do treści decyzji z [...].07.2004 r. wskazując wprost na fakt poinformowania skarżącej z odpowiednim wyprzedzeniem o konieczności demontażu nośnika reklamowego przed upływem okresu, na jakie było wydane zezwolenie. Organ odwoławczy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy weźmie pod uwagę, iż w aktach znajduje się umowa sprzedaży nośnika reklamowego na rzecz I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (umowa w formie pisemnej, z dnia [...] lutego 2005 r. ). Podda analizie fakt zbycia nośnika reklamowego (§ 1 umowy) oraz pozostałe postanowienia umowne i ich skutki prawne (skutki obligacyjne) oraz oceni, czy mają wpływ na obowiązek o charakterze publicznoprawnym, jakim jest przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego . Następnie przez ten pryzmat dokona oceny statusu skarżącej jako podmiotu "zajmującego" odcinek pasa drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 15 udp w kontekście art. 28 k.p.a. W przypadku uznania, iż skarżąca nie jest właściwie oznaczoną stroną postępowania, organ wyda decyzję w oparciu o przepis art. 138 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., natomiast w przeciwnym wypadku podemie kroki zmierzające do merytorycznego zakończenia postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. oraz 205 § 2 p.p.s.a. Honorarium adwokackie zostało ustalone w oparciu o przepis art. § 14 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sorawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. 2013 r. poz. 490).