VI SA/Wa 729/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r. odrzucającego zażalenie A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 729/07 w sprawie ze skargi A. K. i D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia Pismem z dnia 26 maja 2009 r. A. K., zwany dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2009 r. oddalające jego zażalenie na postanowienie z dnia 23 lutego 2009 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 729/07 odmawiającego przyznania prawa pomocy. Z uwagi na niejasność treści ww. pisma co do faktycznych intencji skarżącego, zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2009 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania pisma z dnia 26 maja 2009 r. poprzez wskazanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania zarządzenia czy stanowi ono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r. czy też stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie. Pismem z dnia 17 września 2009 r. skarżący poinformował Sąd, że pismem z dnia 26 maja 2009 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu pisma z dnia 26 maja 2009 r. skarżący podał, że w dniu 19 marca 2009 r. dowiedział się telefonicznie o odebraniu postanowienia z dnia 23 lutego 2009 r. pod adresem L. Postanowienie z dnia 8 kwietnia 2009 r. otrzymał w dniu 26 maja 2009 r. od D. K., który odebrał je omyłkowo również pod adresem L. Skarżący nie mógł odebrać osobiście ww. postanowienia jak również postanowienia z dnia 23 lutego 2009 r., gdyż nie przebywał w miejscu zamieszkania. Od dnia 10 marca 2009 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wskazana okoliczność, zdaniem skarżącego, nie pozwala więc przyjąć, że zażalenie wpłynęło po terminie, gdyż skarżący w rzeczywistości nigdy go nie odebrał. Postanowienie z dnia 8 kwietnia 2009 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 maja 2009 r. Pismo skarżącego z dnia 26 maja 2009 r. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 27 maja 2009 r. (v. data stempla pocztowego, na liście poleconym R [...] – k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpatrywanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 26 maja 2009 r., tj. w dniu w którym skarżący otrzymał od D. K. odebrane przez niego postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2009 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia skarżący złożył w dniu 27 maja 2009 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie. Z powyższego wynika, że wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Rozważając kwestię braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 kwietnia 2009 r., Sąd nie przychylił się do argumentów podniesionych przez skarżącego w rozpatrywanym wniosku. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie korespondencja sądowa jak i orzeczenia Sądu kierowane były na adres skarżącego podany w skardze z dnia 20 marca 2007 r. (A. K. [...] s.c. [...], [...] S.). Postanowienie z dnia 8 kwietnia 2009 r. zostało przesłane na ww. adres. W związku z tym, że przesyłki nie doręczono, gdyż adresata nie zastano przesyłka została pozostawiona w Urzędzie Pocztowym, a następnie podjęta przez osobę uprawnioną do jej odbioru, tj. D. K. brata i wspólnika s.c. [...] (k. [...] akt sądowych). Z podanymi ustaleniami pozostaje w sprzeczności informacja skarżącego, że pisma były odbierane przez D. K. pod adresem L. Należy w tym miejscu zauważyć, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że korespondencja sądowa była odbierana przez ojca skarżącego i jego brata, a okoliczność ta nie budziła zastrzeżeń skarżącego. Skoro skarżący wiedział, że w dłuższym okresie czasu nie będzie przebywał w miejscu zamieszkania, powinien o tym fakcie poinformować Sąd, podając równocześnie adres do doręczeń. W związku z powyższym, zarzut skarżącego, iż nie otrzymał żadnego ze wspomnianych postanowień, w tym postanowienia z dnia 8 kwietnia 2009 r., należy uznać za bezzasadny. Kwestia braku uzgodnień czy tez nieporozumień między stronami postępowania dotyczących sposobu przekazywania adresatowi odbieranej w jego imieniu korespondencji, jak również opóźnienia w przekazywaniu osobie zainteresowanej informacji na ten temat, nie mogą być uznane za okoliczność niezależną od strony, której strona nie mogłaby przezwyciężyć i która przesądzałaby o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Przeciwnie, brak odpowiednich ustaleń we wskazanym powyżej zakresie należy uznać za przejaw braku staranności i dbałości strony o swoje interesy w toczącym się postępowaniu. Jako dodatkowy argument wskazujący na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia skarżący podał, że w okresie od dnia 10 marca 2009 r. przebywał na leczeniu i zwolnieniu lekarskim. Z treści załączonego do pisma z dnia 26 maja 2009 r. zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2009 r. wynika, że leczenie zostało w tym dniu zakończone (k. [...] akt sądowych). Postanowienie z dnia 8 kwietnia 2009 r. zostało doręczone w dniu 19 maja 2009 r., a skarżący otrzymał je w dniu 26 maja 2009 r. W aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających chorobę skarżącego po 13 maja 2009 r. W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w ujęciu art. 86 § 1 p.p.s.a., zalicza się wprawdzie chorobę - ale nie każdą - wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 45/99, Lex nr 46785, postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1070/07), bowiem nie wyklucza ono możliwości dokonywania czynności procesowej czy to osobiście, czy to poprzez wyręczenie się inną osobą. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GZ 182/09). Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają taką możliwość na podstawie art. 36 pkt 1 i 3 p.p.s.a., zgodnie z którym strona może udzielić pełnomocnictwa ogólnego – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi lub do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Z uwagi na powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji