VI SA/Wa 730/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego oddala skargę Pan Z. R. (dalej: strona, biegły, skarżący) został ustanowiony biegłym sądowym decyzją Prezesa Sądu Okręgowego w [...]. z dnia [...] marca 1999 r. do dnia [...] grudnia 2003 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes Sądu Okręgowego w [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r. zwolnił stronę z funkcji biegłego sądowego w zakresie rachunkowości, finansów, rozliczeń zagranicznych, prawa podatkowego oraz skreślił go z listy biegłych sądowych, podając jako podstawę prawną § 6 ust. 2 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Natomiast jako podstawę faktyczną - utratę rękojmi, będącej warunkiem niezbędnym do pełnienia tej funkcji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż przed Sądem Rejonowym [...] w [...] toczy się przeciwko biegłemu postępowanie karne w sprawie o sygn. akt [...] o czyny z art. 18 § 1 kk. w zw. z art. 288 § 1 kk. i art. 284 § 2 kk. przy zastosowaniu art. 11 kk., natomiast w sprawie przed Sądem Rejonowym w [...] o sygn. akt [...] w dniu [...] listopada 2006 r. zapadł prawomocny wyrok, na mocy którego odwołującego skazano za przestępstwo z art. 284 § 2 kk. i art. 294 § 1 kk., na karę 1 roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby oraz karę grzywny. Zdaniem Prezesa Sądu Okręgowego w [...], wymienione okoliczności sprawiły, iż strona utraciła rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego, będącą warunkiem niezbędnym do pełnienia tej funkcji. Od przedmiotowej decyzji strona odwołała się do Ministra Sprawiedliwości. Odwołujący się podniósł, iż jest niewinny popełnienia zarzucanych mu czynów. Wymienił sygnatury akt spraw karnych prowadzonych przeciwko niemu, w których zapadły wyroki uniewinniające. Dodatkowo odwołujący podkreślił swoją dotychczasową pozytywną opinię biegłego sądowego. Decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007 r. W ocenie Ministra Sprawiedliwości odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Minister Sprawiedliwości oparł swoją decyzję na dokumentach zawartych w aktach osobowych biegłego, oraz dokumentach pozyskanych w toku przeprowadzonego, na podstawie art. 136 K.p.a., uzupełniającego postępowania dowodowego. Zgromadzony materiał dowodowy wykazał, iż odwołujący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. o sygn. akt [...], utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] października 2007 r. o sygn. akt [...], za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Za ten czyn wymierzono mu karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby oraz karę grzywny. Minister Sprawiedliwości ustalił również, iż sprawie przeciwko stronie, o sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] w [...] w dniu [...] grudnia 2007r. wydał wyrok uniewinniający oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 k.k. W dniu wydawania decyzji orzeczenie nie było jeszcze prawomocne. Ponadto, ten sam sąd, w sprawie o sygn. akt [...], wyrokiem z dnia [...] maja 2007 r. uniewinnił stronę od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Również ten wyrok, w dniu wydawania decyzji, nie był prawomocny. Minister zauważył również, iż argumenty podniesione przez p. stronę na dowód braku winy w odniesieniu do toczących się postępowań karnych, nie mogą być oceniane w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygnięcie kwestii winy oskarżonego może bowiem nastąpić wyłącznie w toczącym się postępowaniu karnym. Przy czym dla decyzji dotyczącej zwolnienia biegłego sądowego z pełnionej funkcji nie ma znaczenia zasada domniemania niewinności. Zasada ta odnosi się bowiem do postępowania karnego, a nie administracyjnego, w trybie którego rozpatrywana jest sprawa o zwolnienie odwołującego z funkcji biegłego sądowego. Minister Sprawiedliwości wskazał, iż biegły nie informował Prezesa Sądu Okręgowego w [...] o żadnym z toczących się przeciw niemu postępowań karnych, choć okoliczność ta ma istotne znaczenie dla wizerunku biegłego jako osoby zaufania publicznego. Ponadto, z nadesłanych Ministrowi Sprawiedliwości za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego w [...] (pismo z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...]), pism sądów i prokuratur z obszaru właściwości Sądu Okręgowego w [...] wynika, iż dochodziło do nieprawidłowości przy przygotowywaniu przez biegłego zlecanych mu opinii, na co wskazały: Prokuratura Okręgowa w [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r., Prokuratura Rejonowa w [...], w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. ([...]), Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. (Nr [...]). Na korzyść biegłego przemawia natomiast terminowość opracowanych przez niego opinii, o czym poinformowała Przewodnicząca Wydziału [...] Cywilnego Sądu Okręgowego w [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], a także Prokurator Rejonowy w [...] oraz Przewodniczący Wydziału [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Oceniając powyższe dowody, Minister Sprawiedliwości podzielił stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego w [...], iż strona utraciła warunki niezbędne do wykonywania obowiązków biegłego sądowego. Biegły sądowy jest organem pomocniczym sądu w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych, a sporządzona przez niego opinia stanowi dowód w postępowaniu przed sądami oraz organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych. Z tych względów - zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1999 r., sygn. akt II S.A. 806/99 - od biegłego sądowego wymagane jest posiadanie nie tylko niekwestionowanej wiedzy i najwyższych kwalifikacji zawodowych, ale także zaufania publicznego, sumienności i bezstronności (art. 196 § 3 i art. 197 § 1 Kodeksu postępowania karnego oraz 282 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego), a ponadto zaufania sądu do osoby biegłego (art. 198 §1 Kpk i art. 284 Kpc.). Pojęcie rękojmi należy łączyć z całością cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących biegłego sądowego, składających się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego. Wizerunek ten potwierdza swoim autorytetem prezes sądu okręgowego, przy którym biegły jest ustanowiony. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt. II S.A. 115/00 "osoba biegłego nie może być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej". W związku z tym stanowiskiem Minister uznał, że wynikający z § 12 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia przymiot posiadania rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego trudno przypisać osobie prawomocnie skazanej. Oceniając wszystkie zgromadzone w niniejszej sprawie dowody, organ II instancji uznał, że Prezes Sądu Okręgowego w [...] zasadnie ocenił, iż odwołujący utracił warunek posiadania rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego. Wobec tego odwołujący nie może pełnić funkcji biegłego, co przemawia za jego zwolnieniem, zgodnie z § 6 ust. 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie biegły wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, albo o jej uchylenie Skarżący podniósł w uzasadnieniu, że nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zarzuconych mu nieprawidłowości w przygotowywaniu opinii, zawartych w pismach Prokuratury Okręgowej w [...], Prokuratury Rejonowej w [...] oraz Sądu Rejonowego w [...], nie został bowiem z nimi zapoznany. Skarżący przedstawił również odpis postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., z którego wynika, iż w sprawie [...] sporządził opinię zgodnie z postanowieniem o powołaniu biegłego, podczas gdy w cytowanym piśmie tejże prokuratury z dnia [...] listopada 2007 r. zarzucono mu sporządzenie opinii w przedmiotowej sprawie, w sposób niezadowalający. Skarżący wskazał także, iż w tracie postępowania w przedmiocie ustanowienia go biegłym sądowym informował o toczącym się przeciw niemu postępowaniu przygotowawczym, które doprowadziło do skazania go prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w [...] (sygn. akt [...]). Informację tę przedstawiał również każdorazowo, podczas odbierania zleceń dotyczących przygotowania opinii w sprawach karnych. W piśmie z dnia [...] marca 2008 r., stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia [...] lutego 2008 r., biegły wskazał ponadto, iż wymieniony w uzasadnieniu decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2008 r. nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] o sygn. akt [...], uniewinniający go od zarzucanych mu czynów, a zaskarżony w drodze apelacji, uprawomocnił się na skutek odrzucenia apelacji przez sąd II instancji w dniu [...] marca 2008 r. Dodatkowo skarżący wskazał, iż od uniewinniającego go wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...], w sprawie o sygn. akt [...], jedynie on wniósł apelację, domagając się zmiany uzasadnienia, i tylko z tego powodu wyrok ten jest nieprawomocny. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Minister Sprawiedliwości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do faktu utraty przez skarżącego warunków niezbędnych do pełnienia funkcji biegłego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych od biegłego sądowego wymagane jest posiadanie nie tylko niekwestionowanej wiedzy i najwyższych kwalifikacji zawodowych, ale także zaufania publicznego, warunkowanego spełnieniem przesłanki rękojmi należytego wykonywania zawodu, na która składa się całość cech i zdarzeń dotyczących osoby biegłego (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA - 390/92). Skazanie biegłego prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa uprawnia do przyjęcia, że nie spełnia on podstawowego warunku do wykonywania tej funkcji - rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 189/2005). Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., to jest za popełnienie kwalifikowanego typu przywłaszczenia - sprzeniewierzenia powierzonego mu mienia znacznej wartości, w wysokości [...] zł. Czyn ten popełniony został z niskich pobudek, motywowanych chęcią zysku, a nadto, jak wskazał sąd w uzasadnieniu wyroku, cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. W ocenie Ministra Sprawiedliwości, okoliczność ta stanowi wystarczającą podstawę dla zwolnienie biegłego z funkcji. Nadto skarżący nie ustosunkował się w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt [...]), podnosząc jedynie, w skierowanym do Ministra Sprawiedliwości odwołaniu od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...], iż wyrok ten "jest obciążony pomyłką sądową" i zostanie przez niego zaskarżony w trybie kasacji. Skarżący wskazał również, iż postępowanie w wymienionej sprawie toczyło się na skutek doniesienia złożonego przez jego byłą żonę, która doprowadziła do wszczęcia przeciw niemu wielu postępowań karnych, zakończonych wyrokami uniewinniającymi. Podniesione okoliczności nie mają jednak znaczenia dla postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego z funkcji biegłego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze z dnia [...] lutego 2008 r. oraz w uzupełniającym ją piśmie z dnia [...] marca 2008 r., należy stwierdzić, iż dotyczą one okoliczności, które nie miały decydującego wpływu na treść decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2008 r. Wskazanie nieprawomocnych wyroków uniewinniających skarżącego miało na celu wykazanie wiedzy Ministra Sprawiedliwości na temat postępowań toczących się przeciwko skarżącemu. Skarżący faktycznie nie miał możliwości zapoznania się z negatywnymi ocenami jego pracy jako biegłego, wyrażonymi w pismach: Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] listopada 2007r. oraz Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., wskutek czego naruszona została dyspozycja art. 10 § 1 K.p.a. Oceny te stanowiły jednak wyłącznie dodatkowy argument przemawiający za utratą przez biegłego warunków do pełnienia tej funkcji, którego Minister Sprawiedliwości nie mógł pominąć przy wydawaniu decyzji, wobec stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2001 r., o sygn. akt II SA 1434/00, zgodnie z którym organy wymiaru sprawiedliwości, dla których biegły ma sporządzać swoje opinie, muszą mieć absolutne zaufanie do osoby biegłego w zakresie jego wiedzy. Podobnie, zarzutem o charakterze akcesoryjnym jest nie informowanie Prezesa Sądu Okręgowego o toczących się przeciw skarżącemu postępowaniach karnych. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy wskazał, iż uwzględnienie zawartych w skardze z dnia [...] lutego 2008 r. i uzupełniającym ją piśmie z dnia [...] marca 2008 r. zarzutów, dotyczących postępowania przed organem II instancji, nie mogłoby doprowadzić do podjęcia decyzji innej, aniżeli wyrażona w zaskarżonej decyzji, wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2007 r., którą zwolniono stronę z funkcji biegłego sądowego w zakresie rachunkowości, finansów, rozliczeń zagranicznych, prawa podatkowego oraz skreślono ją z listy biegłych sądowych. Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych biegłym może być ustanowiona osoba, która: 1) korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich; 2) ukończyła 25 lat życia; 3) posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne w danej gałęzi nauki, techniki, sztuki, rzemiosła, a także innej umiejętności, dla której ma być ustanowiona; 4) daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego; 5) wyrazi zgodę na ustanowienie jej biegłym. Ustanowienie biegłym wymaga spełnienia wszystkich wymienionych wyżej warunków. W myśl § 6 powołanego rozporządzenia prezes sądu okręgowego zwalnia z funkcji biegłego (a więc jest zobowiązany zwolnić), jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo gdy zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada (§ 6 ust. 1). Jest to więc decyzja związana. Natomiast zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu prezes może zwolnić z funkcji biegłego z ważnych powodów, w szczególności jeżeli nienależycie wykonuje on swoje czynności. W tych przypadkach prezes działa w granicach uznania administracyjnego, przy czym w takich wypadkach jest obowiązany wysłuchać biegłego, chyba że jest to niemożliwe. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia prezes skreśla z listy biegłego oraz usuwa jego kartę z wykazu m.in. z chwilą zwolnienia z funkcji (pkt 1). W myśl przywołanych wyżej przepisów, zwolnienie z funkcji biegłego może mieć charakter obligatoryjny, gdy prezes sądu jest zobowiązany zwolnić biegłego, jeżeli utracił on warunki do pełnienia tej funkcji, w tym również utracił rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego, bądź też fakultatywny, gdy prezes sądu może zwolnić z funkcji biegłego z ważnych powodów, w szczególności jeżeli nienależycie wykonuje on swoje czynności. W rozpatrywanej sprawie ma miejsce obligatoryjne odwołane biegłego – z racji utraty rękojmi, będącej warunkiem niezbędnym do pełnienia tej funkcji. W orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych uważa się, że: " 1. Pojęcie "rękojmi należytego wykonania obowiązków biegłego" definiuje się jako całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących osoby biegłego sądowego, składających się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego. Na wizerunek osoby zaufania publicznego składają się takie cechy charakteru jak: szlachetność, prawość, sumienność i bezstronność łącznie. 2. Każde podejrzenie nierzetelności w wykonywaniu obowiązków biegłego uprawnia do uznania, że biegły nie spełnia podstawowego warunku rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Osoba biegłego nie może być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej." wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1553/06, LEX nr 264553. Jednocześnie utrwalony jest pogląd, że "skazanie biegłego prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa uprawnia do przyjęcia, że nie spełnia on podstawowego warunku do wykonywania tej funkcji - rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Nie może być bowiem obojętne dla oceny rękojmi należytego wykonywania obowiązków popełnienie z jego winy przestępstwa, polegającego na niedopełnieniu obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 119/07, LEX nr 335193. Podobną tezę zawiera wyrok tegoż Sądu z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1976/05, LEX nr 206569, w myśl którego "Prawomocny wyrok skazujący za umyślne przestępstwo oszustwa jest wystarczającą okolicznością do uznania, że skarżący nie daje rękojmi wymaganej od biegłego sądowego. W przypadku obligatoryjnego zwolnienia z funkcji biegłego, który utracił rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego m.in. w następstwie skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 kk. i art. 294 § 1 kk., zarówno prezes sądu, jak i Minister Sprawiedliwości, nie są zobowiązani do badania szerszego katalogu przesłanek mogących uzasadnić zwolnienie biegłego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1285/06, LEX nr 302563). W szczególności badaniu nie powinny podlegać przesłanki uzasadniające fakultatywne zwolnienie z funkcji biegłego, związane z nienależytym wykonywaniem funkcji biegłego. Są to bowiem dwa różne tytuły zwolnienia z funkcji biegłego, z odrębnych przesłanek, których nie należy mieszać w jednym postępowaniu. W tej sytuacji, nie negując, iż w sprawie miało miejsce naruszenie art. 10 K.p.a., tzn. przed wydaniem decyzji nie zapoznano strony w oceną jej pracy jako biegłego, należy zauważyć, że zarzut ten miał w sprawie rzeczywiście charakter akcesoryjny; badanie wyników pracy biegłego nie miało bowiem w sprawie żadnego znaczenia, gdyż skarżący został zwolniony z funkcji biegłego w trybie obligatoryjnym, w którym przyczyną konieczną i wystarczającą zwolnienia z funkcji biegłego było stwierdzenie utraty rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego m.in. w następstwie skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 kk. i art. 294 § 1 kk., tj. za popełnienie kwalifikowanego typu przywłaszczenia - sprzeniewierzenia powierzonego mu mienia znacznej wartości. Czyn ten popełniony został z niskich pobudek, motywowanych chęcią zysku, a nadto, jak wskazał sąd w uzasadnieniu wyroku, cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.