VI SA/Wa 733/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088) oraz lp. 1.2.1. załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania P. Spółka z o.o. z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o nałożeniu na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 6000 zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Decyzje organów obu instancji zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne : W dniu [...] stycznia 2004 r. w m. [...]nr [...] przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] należącego do P. Sp. z o.o. z siedzibą w B., którym przewożona była grupa pracowników z [...] do [...]. Z oświadczenia kierowcy wynikało, że przewozy pracowników pomiędzy [...], a [...] odbywają się regularnie. Dowodami potwierdzającymi tę okoliczność były pisma M. G., w których zamawiała ona w P. Sp. z o.o. autokary na konkretne godziny i trasę przez okres stycznia i lutego 2004 r., zlecenie wyjazdu wystawione przez stronę, a także rozkład jazdy okazany przez kierowcę w czasie kontroli, zawierający m. in. trasę zleconą przez M. G.. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 6000 zł na podstawie lp. 1.2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na skutek wniesionego odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji uznając, iż na podstawie zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy strona wykonywała przewóz wahadłowy, czy też przewóz regularny specjalny. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadka M. G. oraz w charakterze strony prokurenta Spółki R. L. M. G. przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że, będąc pracownikiem C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. zamówiła dla siebie i grupy innych pracowników tej firmy, przewozy na trasie [...] pismami z dnia 2 stycznia 2004 r. (na miesiąc styczeń) oraz z dnia 28 stycznia 2004r. (na miesiąc luty), przy czym współpraca w zakresie tych przewozów trwa do chwili obecnej. Pojazdem zamówionym przez nią mogły być przewożone jedynie osoby zatrudnione w C. Sp. z o.o., o czym poinformowała kierownika transportu firmy P. Sp. z o.o. w B. Za wykonane usługi rozliczała się z przewoźnikiem wpłacając zebrane od uczestników przewozu pieniądze do kasy na podstawie faktury wystawionej na jej nazwisko. Przesłuchany w charakterze strony prokurent Spółki R. L. zeznał natomiast, że okazany przez kierowcę w czasie kontroli dokument w postaci grafiku na trasę [...] nie był rozkładem jazdy przewozu regularnego lecz miał jedynie ułatwić kierowcy wykonanie zadania przewozowego wynikającego z zamówienia M. G. Stwierdził też, że nie wie, czy po stronie P. Sp. z o.o. była świadomość, że autobusem przewożeni będą wyłącznie pracownicy jednego przedsiębiorcy. Według niego umowa zawarta pomiędzy P. Sp. z o.o., a M. G. była w rzeczywistości umową najmu autokaru z obsługą, którym to autobusem najemczyni mogła dysponować dowolnie. Gdyby natomiast umowa ta dotyczyła rzeczywiście przewozów regularnych to z pewnością byłaby zawarta na piśmie z dokładnym wyszczególnieniem wszystkich warunków wykonywania tych przewozów. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 6000 zł na podstawie lp. 1.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na definicję przewozu regularnego specjalnego zawartą w art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym, oraz posiłkowo na definicję wyrażoną w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerskiego autokarowego i autobusowego, z której wynika, że "specjalne usługi regularne" obejmują m.in. "przewóz pracowników na trasie między domem i miejscem pracy". Decyzja ta, na skutek wniesionego odwołania, została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na powyższą decyzję wyrokiem z dnia 22 września 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 889/05 uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, iż organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do treści zarzutów sformułowanych przez stronę w odwołaniu. W szczególności nie odniósł się do zarzutu naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 oraz § 3 i § 5 k.p.a. przez niewyłączenie z urzędu od udziału w sprawie pracownika, który dokonywał czynności kontrolnych w dniu [...] stycznia 2004 r., a następnie wydał decyzję z dnia [...] marca 2004 r. oraz z dnia [...] listopada 2004 r. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do obszernej argumentacji Spółki, co do charakteru przewozu, jako "usługi wynajmu autobusu z obsługą". Według wytycznych Sądu organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien ustosunkować się do wszystkich zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r. oraz uzasadnić swoją decyzję zgodnie z wymogami zawartymi art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ponownie odwołanie P. Sp. z o.o. uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując jako okoliczności, które należy ustalić, fakt posiadania przez M. G. statusu przedsiębiorcy oraz posiadania przez nią licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Wskazał również na konieczność zbadania, czy zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 24 § 3 k.p.a. tj. przesłanka wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w toku ponownego rozpoznania sprawy w dniu [...] maja 2006 r. wydał postanowienie o wyłączeniu młodszego inspektora transportu drogowego R. K. od udziału w postępowaniu i wyznaczył jednocześnie do prowadzenia tej sprawy młodszego inspektora transportu drogowego M. J.. Pismem z dnia 4 lipca 2006 r. organ wezwał M. G. do stawienia się celem przesłuchania w charakterze świadka. M. G. nie stawiła się na wezwanie organu, jednak nadesłała pisemne wyjaśnienia, w których poinformowała, że nie jest i nie była pracodawcą oraz, że nie posiada i nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Strona w piśmie z dnia 12 lipca 2006 r. skierowanym do organu, ustosunkowując się do pisemnych wyjaśnień M. G., podkreśliła zaś, że M. G. była wyłącznym dysponentem autobusu jako osoba fizyczna, nieprowadząca działalności gospodarczej i niewystępująca w charakterze pracodawcy lub w jego imieniu. Zwróciła też organowi uwagę na treść zapisów art. 2 pkt 3.3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, wnosząc o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Ustalenia postępowania administracyjnego doprowadziły do wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzji o ponownym nałożeniu na P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kary pieniężnej w wysokości 6000 zł na podstawie lp. 1.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Według organu I instancji wykonywane przez stronę usługi spełniały definicję przewozu regularnego specjalnego, a dowodem ich regularności są zamówienia M. G., określające godziny odjazdów z B. (4.35 i 12.35), odpowiadające zmianom roboczym w firmie C., zgodne z posiadanym przez kierowcę dokumentem. Ponadto usługi te były przeznaczone dla określonej grupy osób i miały charakter niepubliczny - zamknięty - grupą tą byli pracownicy C. Sp. z o.o. W odwołaniu od tej decyzji wniesionym do Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. zarzuciło organowi I instancji naruszenie art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 12, 35, 36, 50, 51, 57, 77, 88 i 107 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że strona w dniu [...] stycznia 2004 r. wykonywała regularny przewóz pracowników zlecony przez ich pracodawcę, a nie najem w ramach, którego M. G. realizowała grupowy przejazd osób. Zakres tej usługi nie wymagał bowiem uzgodnienia rozkładu jazdy, udostępnienia jego treści na przystankach, korzystania z dworców lub innych punktów odpraw, sprzedaży biletów lub wydawania innych dokumentów uprawniających do przejazdu. M. G. nie będąc pracodawcą nie mogła być organizatorem i stroną umowy na przewóz regularny specjalny, gdyż celem umowy był najem autobusu z obsługą. Zakres takiej usługi nazywany jest zaś powszechnie grupowym przewozem osób w komunikacji zamkniętej i polega na zadysponowaniu do wykonania usługi zamówionej przez organizatora przewozów odpowiednio przygotowanego autobusu, prowadzonego przez kierowcę będącego pracownikiem przewoźnika. W zaistniałym stanie faktycznym to nie strona skarżąca przewoziła osoby, w tym najemcę M. G., lecz to najemca przewoził siebie i inne osoby autobusem stanowiącym własność P. Sp. z o.o. najętym na określonych warunkach. Mamy więc do czynienia z przewozem okazjonalnym niewymagającym zezwolenia w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, który jest konsekwencją najmu pojazdu przez osobę fizyczną niebędącą pracodawcą. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że w toku rozpoznania sprawy przez organ I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (organ nie zachował terminów ustawowych do załatwienia sprawy, w piśmie wzywającym M. G. do stawienia się w siedzibie organu celem przesłuchania w charakterze świadka powołał się na niewłaściwe przepisy, nie zastosował się też do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005 r.). Ponadto organ nie wziął pod uwagę faktu, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał zmieniony w istotny sposób stan prawny związany z faktem wejścia Polski z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że wykonywane przez stronę usługi spełniały definicję przewozu regularnego specjalnego. Świadczą o tym zamówienia M. G., określające godziny odjazdu z B., odpowiadające zmianom roboczym w firmie C., zgodne z posiadanym przez kierowcę dokumentem, w którym wyszczególnione były przystanki wraz z godzinami odjazdów. Ponadto, usługi te były przeznaczone dla określonej grupy osób i miały charakter niepubliczny - zamknięty. Nie ulega wątpliwości również fakt, iż usługi te wykonywane były przez P. Sp. z o.o., a nie przez M. G. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Cechą charakteryzującą taki przewóz jest więc regularność oraz przewożenie tylko grupy osób opisanej jako określonej (grupy osób, której cechy z góry określono i którą można wyodrębnić poprzez dookreślenie jej przynależności). Twierdzenia strony skarżącej zawarte w odwołaniu nie są więc trafne. Do głównych cech przewozu regularnego specjalnego należy bowiem regularność oraz uprawnienie do przewozu określonej grupy osób i przesłanki te zostały w całości wypełnione w podlegającym analizie stanie faktycznym. Wykonywanie zaś przewozów regularnych specjalnych dozwolone jest tylko po uzyskaniu stosownego zezwolenia, co wynika wprost z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosło o jej uchylenie zarzucając organowi naruszenie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym przez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację tej ustawy do stanu faktycznego sprawy, a także art. 7 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w pełnym zakresie stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić czy w sprawie strona skarżąca świadczyła najem autobusu, czy zlecony przez pracodawcę przewóz jego pracowników. Skarżąca podniosła ponadto, że organ nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 889/05 i nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu pierwotnym, co stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut naruszenia szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto stwierdzono, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym, ustawy prawo przewozowe oraz kodeksu cywilnego przez błędne przyjęcie, że na wykonywanie w dniu [...] stycznia 2004 r., przez skarżącą usługi niezbędne jest zezwolenie w rozumieniu przepisów art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, z uwagi na jej zakwalifikowanie jako przewozu regularnego specjalnego, a nie jako usługi okazjonalnej, zgodnie z przedstawionymi dokumentami najmu autobusu, nie wymagającej zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 3 tej ustawy. Zdaniem skarżącej organ dokonując błędnej interpretacji definicji przewozu regularnego i regularnego specjalnego pominął całkowicie zasady określone w art. 18b ustawy o transporcie drogowym, których spełnienie warunkuje zaliczenie wykonywanych usług do przewozów regularnych, tj. m.in.: obowiązkowe podanie do publicznej wiadomości rozkładu jazdy przez ogłoszenie na przystankach i dworcach autobusowych, pobieranie należności za przejazd zgodnie z cennikiem podanym do publicznej wiadomości z jednoczesnym wydaniem pasażerowi potwierdzenia wniesienia opłaty w postaci biletu z kasy rejestrującej, uwzględnianie uprawnień do ulgowych przejazdów wynikających z odrębnych ustaw. Ponadto nawet gdyby istniała podstawa prawna pozwalająca na przekształcanie z mocy prawa usługi najmu autobusu w usługę regularnego przewozu specjalnego wyłącznie na podstawie spełniania jakiś kryteriów przez przewożoną grupę osób to w związku z faktem zlecenia tej usługi przez M. G., na mocy art. 4 pkt 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem, usługa ta nie wymagałaby zezwolenia na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Usługa okolicznościowa nie przestaje nią być natomiast wyłącznie z powodu jej świadczenia w określonych odstępach czasu, co wynika bezpośrednio z zapisu art. 2 pkt 3.3 ww. Rozporządzenia Rady (EWG). Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Według organu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że wykonywany przewóz nosił znamiona regularnego specjalnego przewozu osób. Przewóz wykonywany był bowiem ściśle określoną trasą, w ściśle określonych godzinach, z zatrzymaniem się na ściśle określonych przystankach, a uprawnioną do przejazdu była określona grupa pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ nie uchybił powyższej zasadzie. Materiał dowodowy został zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Główny Inspektor Transportu Drogowego stosując się zaś do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 889/05, rozpoznając odwołanie P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r., uchylił tę decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując okoliczności, które należało wyjaśnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, zgodzić się należy ze stwierdzeniem organu, iż przewóz wykonywany w dniu kontroli spełniał warunki przewozu regularnego specjalnego. Definicje przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego i przewozu okazjonalnego zawarte zostały w przepisach art. 4 pkt 7, pkt 9 i pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 7 przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Regularność przewozu oznacza więc przewóz według rozkładu jazdy, po określonej trasie, gdy wsiadanie i wysiadanie ma miejsce na ustalonych przystankach, a opłata jest z góry określona. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 9 przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Ten przewóz musi więc także posiadać cechę regularności będąc jednocześnie przeznaczonym tylko dla określonej grupy osób, nie dla wszystkich. Art. 4 pkt 11 stanowi zaś, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Chodzi więc o przewóz, który nie ma wskazanych wyżej cech tj. regularności i przeznaczenia dla określonej grupy osób. W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ prawidłowo ustalił, iż przewóz pracowników firmy C. Sp. z o.o. do pracy i z powrotem na trasie [...], o ustalonych godzinach odpowiadających zmianom roboczym w tej firmie, z zatrzymaniem się na określonych przystankach na tej trasie, posiada wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego. Przewóz ten ma bowiem charakter niepubliczny tzn. nie jest przeznaczony dla jakiejkolwiek, nieokreślonej grupy pasażerów, tylko dla grupy określonej, zamkniętej tj. pracowników firmy C.. Ponadto przewóz ten ma charakter regularny bowiem odbywa się o określonych godzinach, według określonych tras, pasażerowie zabierani są z ustalonych przystanków, a opłata jest z góry ustalona i regulowana w oparciu o wystawiane co miesiąc faktury. Powtarzalność dokonywanego przewozu oraz precyzyjne określenie jego warunków mieści się więc w pojęciu regularności. Przewóz regularny specjalny jako przewóz niepubliczny nie musi zaś dla uznania jego regularności spełniać, w sposób dosłowny, wszystkich przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Okoliczność, że przewozy odbywają się tylko w dni ustalone w danym miesiącu jako robocze w firmie C. nie ma wpływu na charakter wykonywanego przewozu regularnego specjalnego tj. przewozu grupy pracowników konkretnej firmy z wyłączeniem innych pasażerów w sposób regularny. W tym stanie rzeczy nie można uznać za zasadne twierdzenia strony skarżącej, że przewóz ten jest tylko przewozem okazjonalnym. Strona skarżąca podniosła zarzut, iż wykonywane przez nią przewozy pracowników firmy C. Sp. z o.o. były przewozami okazjonalnymi albowiem były wykonywane na podstawie umowy najmu autobusu przez osobę fizyczną, niebędącą pracodawcą i nieprowadzącą działalności gospodarczej. Z faktu zaś, że usługa ta była przeznaczona dla określonej grupy osób, miała charakter niepubliczny oraz z uwagi na jej powtarzalność, nie można w jej ocenie wywodzić, iż był to przewóz regularny specjalny. Przewóz ten nie spełniał bowiem żadnej z zasad przewozu regularnego określonych w art. 18b ustawy o transporcie drogowym. Jak stanowi jednak ustawa o transporcie drogowym przewóz okazjonalny, to przewóz inny niż regularny, regularny specjalny lub wahadłowy. Skoro zaś omawiany przewóz ma wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego, to tym samym nie mieści się w definicji przewozu okazjonalnego. Regularne usługi to przecież usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki, za ustaloną opłatą. Należy nadto podkreślić, iż kontrola drogowa w niniejszej sprawie miała miejsce w dniu [...] stycznia 2004 r., a więc do rozpoznania sprawy zastosowanie miały przepisy prawa materialnego obowiązujące w tej dacie. Zgodnie wprawdzie z zasadą wyprowadzoną w orzecznictwie z art. 6 i art. 138 k.p.a., organ administracji publicznej wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1988 r. IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43; wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r. III SA 1111/93, ONSA 1995, nr 3, poz. 120; wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992 r. II SA 49/92, niepublikowany), jednakże z uwzględnieniem koniecznych wyjątków. W tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 września 1999 r. I SA/Wr 926/98 (OSP z 2000 r., nr 5, poz. 83) zwrócono uwagę na zasadę uzależniającą to, jakie należy stosować przepisy od tego, czy w sprawie ma być wydana decyzja konstytutywna, czy też deklaratoryjna. W przypadku decyzji konstytutywnych - kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). W niniejszej sprawie stosunek administracyjnoprawny pomiędzy skarżącą Spółką a organem administracji publicznej nawiązał się w dacie kontroli drogowej, ponieważ ten moment wyznaczał treść obowiązku administracyjnoprawnego strony. Decyzja administracyjna miała natomiast tylko potwierdzać ten obowiązek. Zastosowanie do rozpoznania sprawy miały więc przepisy obowiązujące w tej dacie. Nie obowiązywały natomiast wtedy przywołane w skardze – ani przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (weszły one do naszego porządku prawnego dopiero z dniem 1 maja 2004 r.), ani przepis art. 18b ustawy o transporcie drogowym (wszedł w życie z dniem 21 października 2005 r.) Ponadto należy podkreślić, że przepisów powołanego Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 684/92 nie stosuje się do przewozów krajowych osób lecz tylko do międzynarodowego przewozu osób autokarowego i autobusowego. Do przewozów krajowych osób zastosowanie mają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi zaś, że wykonywanie przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ, które (zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1lit. a tej ustawy) kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Jest okolicznością niesporną w tej sprawie, że skarżąca Spółka w dacie kontroli nie posiadała stosownego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, a więc organ zasadnie nałożył na nią karę pieniężną 6000 zł na podstawie lp. 1.2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez nie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.