VI SA/Wa 734/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1 617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt VI SA/Wa 734 /14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 245 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz.1117 ze zm.) w związku z art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp - po rozpoznaniu wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "DUŻE KENO". W uzasadnieniu swojego stanowiska Urząd Patentowy wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "DUŻE KENO" przeznaczonego do oznaczania w kl. 16 blankiety, formularze, kupony, losy i materiały drukowane dotyczące zakładów wzajemnych oraz w kl. 41 organizowanie i prowadzenie zakładów wzajemnych, obsługa w systemie on-line zakładów wzajemnych, obsługa publikacji elektronicznych on-line w sieciach internetowych i telefonicznych był artykuł art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej a mianowicie brak zdolności odróżniającej znaku. Organ, odnosząc się do stanowiska strony, wyjaśnił, że art. 131 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy nie był stosowany w niniejszej sprawie . Urząd stwierdził, że oznaczenie słowne Keno jest nazwą rodzajową dla towarów i usług związanych z grami liczbowymi. Art. 129 ust. 2 pkt. 2 określa jakich znaków nie należy chronić - a wśród nich znaków mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru /gry liczbowe/, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Dodatkowo art. 129 USt. 2 pkt. 3 obliguje Urząd Patentowy do nie udzielania prawa ochronnego na znaki, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Organ wskazał na informację zawartą w Wikipedii internetowej zgodnie z którą keno - jest międzynarodową grą liczbową jedną z najpopularniejszych gier liczbowych na świecie. Jej europejski rodowód sięga początków XVI wieku. W swojej obecnej formie został reaktywowany w Berlinie Zachodnim w 1953 r. Gra ta znana i popularna jest również Kanadzie, Francji, Węgrzech itd. Urząd wyjaśnił, że badając zdolność ochronną znaku towarowego bierze pod uwagę przepisy prawa międzynarodowego, unijnego i krajowego. Polska jest zobligowana nimi do przestrzegania norm i zasad tego prawa i są to między innymi takie akty prawne jak: -Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. zmieniona w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 r., w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r., w Hadze dnia 6 listopada 1925 r., w Londynie dnia 2 czerwca 1934 r., w Lizbonie dnia 31 października 1958 r. i w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. - Akt sztokholmski z dnia 14 lipca 1967 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51) -Porozumienie madryckie o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. zrewidowane w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 r., w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r., w Hadze dnia 6 listopada 1925 r., w Londynie dnia 2 czerwca 1934 r., w Nicei dnia 15 czerwca 1957 r. i w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. oraz zmienione dnia 2 października 1979 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 116, poz. 514) -Protokół do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków sporządzony w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 13, poz. 129) -Porozumienie nicejskie dotyczące międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, podpisane w Nicei dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowane w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i w Genewie dnia 13 maja 1977 r. oraz zmienione dnia 28 września 1979 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 63, poz. 583) -Porozumienie wiedeńskie ustanawiające międzynarodową klasyfikację elementów graficznych znaków, sporządzone w Wiedniu dnia 12 czerwca 1973 r. i zmienione dnia 1 października 1985 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 172, poz. 1669) -Traktat singapurski o prawie znaków towarowych i regulamin do Traktatu singapurskiego o prawie znaków towarowych, przyjęte w Singapurze dnia 27 marca 2006r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 100, poz. 838) -Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej: tekst ujednolicony (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. Ill5, z 2004 r. Nr 33, poz. 286, z 2005 r. Nr 10, poz. 68 - art. 60, Nr 163, poz. 1362 - art. 29 i Nr 167, poz. 1398 - art. 144, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 - art. 52, 1218 - art. 106 i Nr 208, poz. 1539 - art. 46, z 2007 r. Nr 99, poz. 662 - art. 3 i Nr 136, poz. 958, z 2008 r. Nr 180, poz. 1113 - art. 2, Nr 216, poz. 1368 - art. 2 I Nr 227, poz. 1505 - art. 161, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 - art. 127 oraz z 2012 r. poz. 1544 - art. 7) -Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o ratyfikacji Traktatu singapurskiego o prawie znaków towarowych i regulaminu do Traktatu singapurskiego o prawie znaków towarowych, przyjętych w Singapurze dnia 27 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 842) -Przepisy wykonawcze do ustawy Prawo własności przemysłowej Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz. U. Nr 90, poz. 1000; z 2004 r. Nr 35, poz. 309; z 2008 r. Nr 41, poz. 241 Urząd podtrzymał swoje stanowisko, że KENO jest powszechnie znaną i używaną nazwą do oznaczania rodzaju gry liczbowej. Zgłaszający ograniczając wykaz towarów do w kl. 16 blankiety, formularze, kupony, losy i materiały drukowane dotyczące zakładów wzajemnych oraz w kl. 41 organizowanie i prowadzenie zakładów wzajemnych, obsługa w systemie on-line zakładów wzajemnych, obsługa publikacji elektronicznych on-line w sieciach internetowych i telefonicznych" spełnia warunki /przesłanki/ zawarte w art. 131 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie może wprowadzić nabywców w błąd, w szczególności co do charakteru towaru, jego jakości, właściwości albo, z uwzględnieniem ust. 3, co do jego pochodzenia. Organ wskazał, że wg Wikipedii "zakład wzajemny" - to zakład o wygrane pieniężne polegające na odgadywaniu: 1/ wyników sportowego współzawodnictwa ludzi lub zwierząt, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranej zależy od łącznej kwoty stawek wpłaconych - totalizatory; 2/ zaistnienia różnych zdarzeń, w których uczestnicy /przyjmujący zakład i wpłacający stawkę/ wpłacają stawki, a wysokość wygranych zależy od umówionego stosunku wpłaty do wygranej - bukmacherstwo. Natomiast "gry liczbowe - są to gry, w których wygraną uzyskuje się poprzez wytypowanie odpowiednich liczb lub innych oznaczeń. Wysokość wygranych zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek. Zazwyczaj na wygrane przeznacza się nie mniej niż 50% wpłaconych stawek" Według powyższych definicji - charakter gry liczbowej i zakładu wzajemnego jest zupełnie inny. Stąd decyzja Urzędu Patentowego o zastosowaniu art. 131 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej dla przedmiotowego słownego znaku towarowego dla tak oznaczonych towarów zarówno w klasie 16 jak i usług w klasie 41. Urząd stwierdził, że mylący charakter znaku jest jego "wadą". Oznaczenie można uznać za mylące, gdy może wywołać fałszywe wyobrażenia przeciętnego odbiorcy co do przeznaczenia, działania czy cech użytkowych towaru. Ocena oznaczenia i jego cech użytkowych dokonywana jest przez organ z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy. Interes nabywcy wymaga, aby przyjąć, iż znak jest mylący, gdy już niewielka grupa konsumentów może być wprowadzona w błąd co do cech użytkowych towaru. Oznaczenie wprowadza w błąd, jeśli przekazuje nieprawdziwe, niepoprawne informacje, które mogą zostać ocenione jako nieprawdziwe z obiektywnego punktu widzenia. Dla oceny mylącej natury znaku istotna jest nie tylko obiektywnie stwierdzona niezgodność danych zawartych w znaku z rzeczywistością, ale przede wszystkim subiektywne wyobrażenie kupującego o istnieniu lub braku sugerowanych przez znak cech. Urząd podniósł, że pierwszoplanowym elementem zgłoszonego w charakterze znaku towarowego oznaczenia jest słowo KENO. Dlatego też oceniając zdolność odróżniającą (dystynktywną) przedmiotowego znaku, w ocenie organu, należy wziąć pod uwagę tylko człon KENO i tylko ten element można uznać za element wyróżniający. Słowo "DUŻY" jest przymiotnikiem dookreślającym np. rozmiar losowy gry, czy wielkie wygrane z jej tytułu itp. Duży - nie jest elementem wyróżniającym tylko informującym. Organ stwierdzi, że odbiorcą towarów i usług jest ogół polskojęzycznych odbiorców rozumiany w najszerszy możliwy sposób, składający się z osób fizycznych nabywających wymienione towary i usługi. W ocenie Urzędu, określenie słowne "DUŻE KENO" nie ma charakteru aluzyjnego. Jest na tyle oczywiste, że może wywoływać u odbiorców przeświadczenie, że oznaczane nim towary i usługi są mylące. Zdaniem Urzędu istnieje wystarczająco poważne ryzyko, że odbiorca mylnie odbierze przekaz zawarty w przedmiotowym oznaczeniu. Przeciętny odbiorca może zostać wprowadzony w błąd, bowiem może dokonać nieprawidłowej interpretacji, wyciągając z niej nieprawdziwe wnioski co do właściwości towaru, jaki jest nim oznaczony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.Sp. z o.o. z siedzibą w P. zwana dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: - art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej poprzez błędną interpretację tego przepisu i jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że nie można udzielić prawa ochronnego na znak "DUŻE KENO", gdyż zdaniem organu wyrażenie "duże keno" znaczy to samo co słowo "keno" i może wprowadzać w błąd co do znaczenia towaru lub usługi oferowanej przez skarżącą. Jednocześnie organ nie wyjaśnił w żaden sposób w toku postępowania dowodowego znaczenia słowa "keno" a przez to bezprawnie zastosował interpretację rozszerzającą wyżej przywołanego przepisu w sytuacji, gdy słowo "keno" nie posiada w języku polskim znaczenia słownikowego. Urząd nie wyjaśnił także na czym miałoby polegać rzekome wprowadzenie w błąd co do charakteru znaku. -art. 245 oraz art. 244 ust 1 oraz art. 252 pwp w związku z art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez: a) nierozpoznanie zarzutów zgłoszonych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarówno co do kwestii fantazyjnego znaczenia słowa "keno" w 2007 r., jak i odniesienia się do znaczenia tego słowa w czasie zgłaszania wniosku o ochronę; b) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego co do zasadności zastosowania przepisu art. 131 ust. 1 pkt. 3 pwp oraz brak wyjaśnienia, na czym miałoby polegać wprowadzenie w błąd tj. do czego odnosi się błąd co do charakteru znaku. c) błędne lub co najmniej niepełne przytoczenie podstawy prawnej wydania decyzji i rozpoznania wniosku strony poprzez powołanie w uzasadnieniu decyzji aktów prawnych mających jakoby zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a niewymienienie tych aktów prawnych w podstawie wydania decyzji. d) błędne ustalenie stanu faktycznego co do znaczenia słowa "keno" w chwili rejestracji i przyjęcia do stanu oceny prawnej i faktycznej wniosku znaczenia tego słowa w 2012 r. iw 2013 r. co jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy wniosek o udzielenie prawa ochronnego został złożony w 2007 roku. -art. 77 § 1 kpa w związku z art. 79 § 1 i 2 kpa oraz art. 81 kpa w związku z art. 85 § 1 i 2 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału strony, w tym przeprowadzenie oględzin ze strony internetowej i uznanie jej treści jako dowodu w postępowaniu, choć nie może mieć on w ogóle takiego charakteru. -art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 12 kpa poprzez: a) naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, w szczególności poprzez niezastosowanie przepisów wymagających wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i rozpoznania podniesionych zarzutów oraz należytego uzasadnienia decyzji i informowania wnioskodawcy co do sposobu rozumowania czy interpretowania przepisów przez organ orzekający; b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów publicznych poprzez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach organu, nieprzystających do czasu z dnia składania wniosku, przy całkowitym pominięciu stanowiska strony, w tym składanych wyjaśnień i zgłaszanych wniosków, co świadczy o braku bezstronności i obiektywizmu; c) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwowych poprzez ochronę interesów podmiotu państwowego Totalizator Sportowy Sp. z o. o. z rażącym naruszeniem interesów wnioskodawcy i prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad równości z uwagi na nieodrzucenie rozpatrywania zgłoszenia znaku towarowego, słowno- graficznego "keno" (nr zgłoszenia 336321), który został zgłoszony dopiero po roku od dokonania zgłoszenia przez Milenium. Naruszenie tej zasady prowadzenia postępowania przejawia się także w przeciąganiu postępowania ponad normy określone w przepisach i uzasadnione ekonomicznie potrzeby (postępowanie trwało prawie 7 lat); d) naruszenie zasady przekonywania poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, w szczególności poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego w zaskarżonej decyzji w kontekście rozpoznania i wydania właściwego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi spółka rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o oddalenie skargi oraz w całości podtrzymał swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 252 p.w.p. do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi, bowiem art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Taki stan rzeczy zachodzi w rozpoznawanej sprawie a podkreślić należy, iż sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. Podstawą materialno prawną rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego był art. 131 ust 1 pkt 3 pwp, zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia które ze swojej istoty mogą wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub, z uwzględnieniem ust. 3, pochodzenia geograficznego towaru. Przepis ten wyłącza zatem z ochrony takie oznaczenia, które mogą spowodować pomyłkę wśród odbiorców, co do właściwości towarów. Należy przypomnieć, że przez znaki mylące rozumiemy takie oznaczenia, które w odniesieniu do towaru/usługi dla których są przeznaczone, mogłyby wprowadzać odbiorców w błąd co do miejsca pochodzenia towaru lub innych istotnych dla nabywcy jego właściwości. O tym czy znak jest mylący przesądza z jednej strony jego obiektywna treść, polegająca na rozbieżności informacji zawartej w oznaczeniu z cechami towaru, a z drugiej strony sposób odczytania lub odbioru oznaczenia przez odbiorców. Zamiar wprowadzenia w błąd nabywców wcale nie musi wystąpić. W wyroku ETS z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie C-87/97 (Gorgonzola /Cambozola) wskazano, że aby uznać, iż dane oznaczenie ze swej istoty może wprowadzać odbiorców w błąd, a więc jest mylące, należy wykazać faktyczne zaistnienie pomyłki odbiorców, bądź też istnienie wystarczająco poważnego ryzyka, że odbiorca mylnie odbierze przekaz zawarty w oznaczeniu. Wówczas dopiero można rozważać zaistnienie przeszkody rejestracji znaku, bądź gdy znak już został zarejestrowany, unieważnienie rejestracji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany w powyższym orzeczeniu ETS, gdyż przepis art. 131 ust.1 pkt 3 p.w.p. pozwala na taką interpretację (a więc na uznanie, że jedynie wysoki poziom ryzyka pomyłki może przesądzić o zaistnieniu przeszkody w udzieleniu praw ochronnych) ponieważ przepis ten nie precyzuje zakresu, w jakim sporny znak miałby wprowadzać odbiorców w błąd. Przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie wniosku o rejestrację znaku towarowego organ rejestracji znaków towarowych, prócz znaku będącego przedmiotem wniosku, powinien uwzględnić wszystkie istotne fakty i okoliczności. Oceny charakteru opisowego oznaczenia należy dokonać wyłącznie, po pierwsze, w stosunku do danych towarów lub usług oraz, po drugie, w odniesieniu do sposobu postrzegania ich przez właściwy krąg odbiorców. Zgodzić należy się ze skarżącym, że Urząd nie ustalił de facto znaczenia zgłoszonego znaku towarowego sprowadzając swoje rozważania w zasadzie do przytoczenia definicji zawartych w encyklopedii internetowej. Nadto organ nie wyjaśnił na czym miałoby polegać wprowadzenie odbiorców w błąd i jakie mylne oczekiwania miałby mieć przeciętny odbiorca w związku z zastosowaniem przedmiotowego znaku towarowego. Pominął, że zgłoszenie znaku towarowego obejmuje także klasę towarów i usług nr 41, a w niej "obsługę publikacji elektronicznych on-line w sieciach internetowych i telefonicznych i nie poddał analizie możliwości udzielenia prawa ochronnego na ten rodzaj usług. Co więcej, organ nie rozważył i w konsekwencji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w toku postępowania przez skarżącą. Reasumując powyższe rozważania uznać należy, iż przesłanki odmowy udzielenia prawa ochronnego na sporny znak nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, a zatem Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwem sądów uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania w sprawie danego przepisu prawnego oraz umożliwić ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ dokonał dokładnej analizy faktów i w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy wydawaniu rozstrzygnięcia. W konkluzji należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.